Ploeteren bij Petzl Night trail 2015

In het recreatiegebied tussen Bergschenhoek – en  Rotterdam-Hillegersberg kom ik in het donker aan voor de start van een nieuw loopavontuur: Een trail met een lampje op je hoofd en dan je weg vinden door de Hoge en Lage Bergse Bosse klei, modder, blubber en andere obstakels.

 Met of tegen de lamp lopen

Trailrunning vereist een iets andere voorbereiding dSnapshot_20150211_5an een doorsnee trimloopje van 5 km over asfalt. Vooral als de trail in het donker word gehouden, zoal bij deze Petzl Night trail Na diverse sites en merken te hebben bekeken wil een hoofdlamp uitproberen. Kennissen hadden echter hun lampje al uitgeleend en ook bij Bever kwam ik er niet uit.

Maar gelukkig werd ik prima geholpen door Run2Day , de gespecialiseerde hardloopwinkel in Den Haag centrum, in de persoon van eigenaresse Ingrid Kuipers. Snapshot_20150211_4Zij gaf mij niet alleen een paar handige tips over de te lopen trail, maar ook over de (vereisten van een) looplamp. Met een fijne lamp, die handig verstelbaar was en waarmee ik ook nog kon in-en uitzoomen was het belangrijkste trailwapen in bezit. (Schoenen zijn ook belangrijk zijn, al kunnen sommige mensen heel goed overweg op blote voeten).  De avond voor de start kreeg onverwacht nog een (minder geavanceerde lamp, van de Xenos) van een andere loopvriend. Zo had ik niks en nu kon ik zelfs  twee lampen vergelijken.

Met trail run specialiste Ingrid Achterberg ga ik op pad richting Rotterdampetzl Nighttrail Mud Sweat Trails 2015-1. Met loopmaatje Michel en twee dames die voor het eerst een trail gaan lopen komen we aan bij Outdoor Valley, met zijn mooie klimrots. Ik kan soepel  (het in mijn schoot geworpen startnummer) overschrijven.

Het is al lekker druk bij de inschrijvingspost. (Haagse) bekenden ook hier natuurlijk. Mattias Huisman, Jose Xavier en Maarten Klein zijn er al helemaal klaar voor. arnold-jose-petzl2015Zij gaan de 25 km doen, ik ‘slechts’ de 16,4 km.  Om de 30 seconden worden een vooraf ingedeelde 7 lopers het duister in gestuurd. De sfeer is inmiddels ontspannen en erg gezellig. De overdekte tent, de gezellige hoofdlampjes en de vuurkorven dragen zeker bij aan de sfeer.

petzl Nighttrail Mud Sweat Trails 2015-2

De doorsnee trail runner is een soort op zich.  Mannen en vrouwen die niet bang zijn om vies te worden en van een uitdaging houden, maar ook natuurliefhebbers en gadget-fetisjisten zijn aanwezig. Zelf loop ik ook met een Kamelbag op mijn rug, iets wat ik normaal op zo’n afstand nooit doe. Muts, Dextro, Snelle Jelle, een lege bidon (om bij te vullen bij de ravitailleringspost halverwege), haarband en gsm kan ik hier mooi in opbergen, maar vooral mijn waterzak van 2 liter is natuurlijk handig.Het is een mooi gezicht als de lopers zich buiten verzamelen en hun lampjes aan doen.

Rustig beginnen

Onder luide aanmoedigingen gaan eerst de 25 km. lopers weg. Na 25 minuten na de eerste lopers start ik met Michel van mijn atletiekclub het trailavontuur. We hebben gezelschap van een groepje lopers met felgele Run2Day t-shirts die ook door hun felle lichten goed herkenbaar zijn. De eerste meters is het even wennen. Ik heb nog nooit met een hoofdlamp gelopen en probeer de diverse opties uit. De ondergrond is redelijk te zien, maar dat het parcours niet makkelijk is blijkt al snel als ik redelijk diep wegzak. Steeds is het keuzes maken. Ga je over het pad (dat platgetreden is of juist een petzl Nighttrail Mud Sweat Trails 2014 -modderpoel kan zijn) of over het gras (oneffen of drassig) of door riet/bosjes. Op de eerste helft komen we nog een aantal stukken verhard , ja zelfs asfalt tegen, best wel even lekker. Parcoursbouwer Ronnie Duinkerken zal verklaren dat 83,6%.

Omdat ik mij al eerder voor de 1vd4 Kopjesloop had opgegeven (10 km) zeg ik tegen Michel dat ik het rustig aan ga doen. Hij heeft het zelfde plan, want hij tobt met zijn rug. Er is een probleem Michel kan het niet rustig aan doen. Hij demarreert van de Run2day lopers en ik volg op gepaste afstand als ik na de bocht onze metgezellen achter laat. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik zelf ook bepaalde gedeeltes harder ga dan gepland. De loper voor je inhalen of bijblijven bij iemand die net iets harder gaat: het bloed kruipt (nou ja vliegt) waar het niet gaan kan.

Eenzaam in de nacht met een touw als redmiddel

En het gaat omhoog. En ik maar depetzl Nighttrail Mud Sweat Trails 2015-4nken dat er in de Rotterdam regio geen pittige heuvels waren. Jaren geleden heb ik hier regelmatig geskated, dus ik zou beter moeten weten.Ik geniet van de mooie lucht en de lichtjes in de verte, het lopen tussen de de bomen waar je je weg moet vinden tussen kleine paadjes. Veel mensen lopen graag in een groepje in het donker. Persoonlijk vind ik het heerlijk om hier even “alleen” te lopen en te genieten van de tijdelijke stilte en de omgeving opgesierd met kleine dwaallichtjes.

petzl_AV1-trailrun2015Mijn zwaar verouderde Salomon trail schoenen (een model uit 2011 of zo) zijn inmiddels behoorlijk, euh totaal glad. Dat merk ik als ik de eerste steile heuvel na  7 kilometer, beklim. Gelukkig is er een touw aan de rechterzijde, waar ik me dankbaar aan vastklamp. Bijna glij ik toch nog onderuit..mijn benen bungelen achter mij en mijn hoofd hangt op touw hoogte. Met een krachtsinspanning trek ik mijn onderstel naar boven…O.K., ik moet dus wat minder snel gaan en meer geduld hebben. Is dit onderdeel van trail runnen of ben ik gewoon nog niet ervaren genoeg?

Zwoegend kom ik boven en daar wacht de beloning: de verzorgingspost met allerlei lekkers. Ik  wissel van lampje, stop sportdrank in mijn bidon, winegums in mijn rugzakje en bananenpartjes in mijn mond. Ik doe het heel rustig aan en na ruim 2 minuten vervolg ik mijn weg weer. De hoofdlamp van mijn hardloop vriend zit lekkerder om mijn hoofd (strakker), maar geeft minder licht en is niet verstelbaar.

Modderpret

Petzl night trail, leuke loopjes, trailrunAchteraf gezien had ik beter met dit lampje kunnen beginnen. Want wat ik nog niet weet is dat de echte “pret” nu pas gaat komen. Ik haal een makkelijk lopende dame die duidelijk de weg kent en ervaring heeft met trails op een stukje weg dat naar beneden loopt in. Het zal de laatste keer zijn dat ik asfalt onder mijn benen voel vandaag. het zicht is minder, de de schoenen gladder en de heuvels steiler. Meer blubber en gladde scherpe bochten waar je “op goed geluk maar doorheen moet denderen”. Ik voel me net Bambi on ice. Af een toe een been dat wegschiet, een handje aan de grond …Flats, daar schiet ik weer weg, met rare capriolen blijf ik op de been. ik ga met korte corrigerende pasjes weer naar beneden.de geoefende dame haalt mij weer in en gaat ogenschijnlijk makkelijk naar beneden. Ik sta bijna stil. Een pittig stuk leidt omhoog. halverwege is bijna iedereen aan het wandelen. Mijn benen voelen alsof ze het gaan begeven, maar ik hou nog iets van een tred.. de bocht om en dan is de klim voorbij? toch?! Helaas nee, nu volgt een glibberig modder stuk op gras. Nu glij ik naar achteren en ook ik kom tot stilstand. Half hangend en mijn voorganger nog net een duwtje gevend (anders was hij op me gevallen) kom ik boven. Ik stop even en doe mijn handschoenen uit. Winegums naar binnen en even naar beneden kijken..pff..uitblazen en genieten. Hier had ik (achteraf gezien) mooi mijn schoenen kunnen uitschoppen. De zool is inmiddels onzichtbaar. Na afloop zal ik de modder en zandplakkaten gevuld met grint en stukken stro met grote ogen bekijken.

Heuvelafwaarts en op een schuin aflopend stukje zoek ik mijn evenwicht. ik glijd weg en sta stil. een andere dame haalt me in. ik probeer mijn tempo te vinden en schiet alle kanten op , met veel energieverlies kom ik maar lastig vooruit. Een ervaren loper schiet me voorbij..”kom op Maarten” roep ik hem na, maar hij is zo gefocust dat hij het niet hoort. Hij schijnt geen last te hebben van de lastige ondergrond. Dan opeens stijl naar beneden.

Glijden, vallen, kruipen

Ik zie weinig en ben bang dat ik over de kop sla, met mijn voeten zijwaarts glibber en glij ik vanzelf naar beneden. Onderaan een valpartij! ..lichtbundels die in elkaar verstrengelen, een schreeuw, zelf kom ik ook in problemen: halverwege moet ik grote passen zetten omdat mijn glijpartij wordt onderbroken…ik raak uit balans. Flatsss,…. daar ga ik op mijn billen, zeker twee meter glij ik door. Een dik modderspoor op mijn rechterbeen en bil. Lekker. Geen malheur gelukkig. Vallen hoort erbij. En weer door..nu moeten we het zelfde stuk er naast weer omhoog. Niet te doen. De laatste 20 meter kruip ik op handen en voeten naar boven, wegglijdend. What’s next denk ik? Dit is het punt dat ik vooraf wilde versnellen. Het wordt strompelen, voorzichtig dalend. Ik ben voor de vierde keer de dame in het paars voorbij gegaan en ben nu in het finishgebied. De luide klanken van muziek en juichende mensen hoor je. maar de vele lusjes en kronkels in het skigebied zijn verraderlijk. We moet nog zeker 3,5 kilometer.

Dansen op de maan.

arnold-petzl2015-3Heuveltje op , heuveltje af, geulen waar maar  1 persoon in past, verraderlijke oneffen grasstukjes. Het is alsof we op de donkere kant van de maan lopen. (In werkelijkheid is het een voormalige vuilnisbelt).

Ik loop het laatste stuk samen met een lichtvoetige jongen van 18 jaar.  Tenminste naar beneden loop hij steeds 50 meter weg, naar boven haal ik de schade weer in. Ik kan hem en zijn zwarte kleren vaag zien in het schijnsel van de maan. Zijn lampje geeft zo mogelijk nog minder licht. Net als ik het maanmannetje passeer zegt hij: naar rechts, je gaat verkeerd! Ik had de pijl gezien, maar toch niet duidelijk genoeg. Fijn dat hij even roept, dat schijnt niet iedereen te doen. Gelukkig loop ik op tijd weer terug. Alle andere keren is het spoorzoeken goed gegaan. (al heb ik de splitsing 16-25 km nooit gezien en ben daar per ongeluk goed gelopen).

Heroïsche intocht

De laatste kilometer is zwaar, ik had al last van mijn rechterkuit en overstrek op een van de laatste blubberstukken mijn hamstring.Toch kan ik op het vlakke laatste stuk mijn metgezel bijhalen. Via een mooi verlichte lange brug over het water worden we als helden onthaald. Juichende kelen, flitsende camera’s.Wow..het zit er op! De snel aangeboden erwtensoep en het alcoholvrije biertje smaken heerlijk.

Michel ziet er al weer fit uit en is 7 minuten eerder gefinisht. Toch heeft hij ook schade opgelopen. Een oude hamstringblessure heeft hem de laatste kilometers veel last bezorgd en hij zal het nu wel rustig aan moeten doen.

Jose en Matthias halen ook de finish, terwijl Maarten in spanning is over zijn tijd en klassering. Zelf loop ik de 16,4 in 1.37 uur,maar vandaag maak ik me totaal niet druk over klassering en tijd. Het doel was genieten en ervaren. Dat doel is ruimschoots behaald.

Samen met mijn erwtensoep en trailschoenen die bij elkaar ongeveer 3 kg wegen ga ik onder de douche. Mijn rechterhand is helemaal grijs van de opgedroogde modder. Ik ben sneller schoon dan mijn schoenen.

Weer buiten zien we Maarten het podium beklimmen. Hij heeft een prima tweede plaats behaald op de 25 km. Slechts 1,5 minuut achter de winnaar Jeroen Vink, die onder andere een gevuld bierglas van 3 liter Erdinger Alcoholfrei in zijn handen gedrukt krijgt. Onder de klanken van de muziek van de DJ praten we na met Ingrid, Michel, Esther en Marian. Ook zij hebben avonturen beleefd. De laatste twee zelfs een recordafstand afgelegd op een parcours dat super zwaar en uitdagend was (en dan nog voor trainster Ingrid eindigen;-). Pluim voor hen en de organisatie.

Advertenties

Over AriBombari

Run for your life, before life runs you!
Dit bericht werd geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd, trail run en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s