Hoe word ik van huisvrouw een marathonloper: Annemarie Graaf

Atleten en hardlopers heb je in alle soorten en maten binnen AV 
Sparta. Sommigen mensen zijn al van huis uit sportief, anderen 
hadden niks met hardlopen. Dat je vanuit een non-sportieve 
achtergrond, doelgericht een bijzondere prestatie kan neerzetten 
bewees hardloopster Annemarie Graaf.

Tussen drukke werkzaamheden door tref ik Annemarie Graaf aan de bar met een kopje thee. Vandaag traint ze niet, maar komt ze voor de gezelligheid en een interview naar de kantine op Westvliet.

Woonachtig in Nootdorp, 41 jaar en getrouwde moeder van 2 kinderen (dochter van 15 en een zoon van 14) omschrijft Annemarie zichzelf als “een buitenbeentje (is wel handig voor het hardlopen AV)”, vrolijk en in bezit van de nodige humor.  Als huisvrouw helpt ze haar man soms in hun (brom)fietsen zaak. Geboren in Rotterdam en daarna woonachtig in Leiden is de goedlachse Spartaanse  waarschijnlijk de eerste van origine woonwagenkamp bewoonster die aan lange afstand lopen doet. In haar cultuur is het voor vrouwen zeer ongebruikelijk om lange afstanden hard te lopen. In haar jeugd heeft ze alleen een paar jaar aan Thai boksen gedaan, maar nooit aan duursporten.

Op weg naar haar doel

Vier jaar geleden kreeg Annemarie , na het zien van enkele hardloopwedstrijden op televisie de ingeving “een marathon lopen, dat wil ik ook!”.

annemarie-nycmar3Annemarie trok de stoute schoenen aan en begon voor zichzelf te trainen. Een rondje van 5 kilometer om de lokale sloot  kon ze na een aantal weken aan een stuk door (hardlopend) afleggen en toen was het tijd voor de volgende stap. Ze meldde zich aan bij AV Sparta. Na de CPC trainingen van Theo Sijbrandij belandde ze in de groep van Jan Baelde en later in een groep o.l.v. Leo Keijzer die specifiek voor de marathon aan het trainen was. De halve marathon van de CPC wordt met goed gevolg voltooid (in 2.29 uur). In de Royal Ten en de 10km van Leiden finisht ze binnen het uur. De Vredesloop, die als training van 21 km wordt gelopen gaat dan al in 2.20.

De moed zit er goed in, maar de schrik slaat toe als ze valt tijdens een lange duurloop en niet meer verder kan. Het doel lijkt opeens ver weg – “ïk dacht, ik ga het niet redden”- maar de groepsleden (o.a. Tilly, Martin, Roland, Paul) en trainer Leo Keijzer slepen haar er door heen. Terwijl trainer Leo even poolshoogte komt nemen, zegt Annemarie “hij mag echt wel in het zonnetje gezet worden, ik heb veel aan hem te danken”.

De trainingen voor de marathon zijn zwaar (4x in de week en op zaterdagochtend om 8.00), maar eind oktober 2014 arriveert Annemarie dan toch in New York, terwijl de zenuwen dan toch echt zijn gekomen. 4 dagen later loopt ze de marathon samen met Spartaan Paul Rademaker. Bij de Brooklyn Bridge heeft ze het lastig, maar de dol enthousiaste mensenmassa slepen haar er door heen.

annemarie-nycmar1“het publiek maakt er toch voor jou een feestje van”. Ook de perfecte organisatie en verzorging worden door Annemarie geroemd. Onderweg wordt ook Rene Froger met gemak gepasseerd. Bij Central Park is de finish nabij en komt ook de ontspanning. “Nog even een sprintje Paul” zo blijft ze vrolijk tijdens deze test van duurvermogen en geest. “Jij blijft gewoon bij mij lopen, is het antwoord” van Paul. Als de finish gepasseerd is (in 4.49 uur) gaat er een golf van emoties door de twee marathon helden heen. Er wordt een traantje weggepinkt. Paul moest het jaar er voor afhaken door een ongelukkige val – bij zijn huis- een paar weken voor de start, waardoor hij niet mocht vliegen.

Gelukkig en blij met de prestatie en de beloning

Gelukkig en blij met de prestatie en de beloning

“Ik was dolgelukkig en ben meteen naar huis gaan bellen” vertelt Annemarie. Ook het thuisfront is emotioneel. Ook haar echtgenoot heeft haar in de voorbereiding hard gestuend. Via een app kon de dappere doorzetster gevolgd worden, maar halverwege de race werd door technische problemen het contact met Annemarie verloren. Met mooie foto’s en een megagrote medaille in de tas keert ze weer terug naar huis. Na afloop heeft Annemarie wel wat pijn in de knietjes en de onvermijdelijke spierpijn:  “ik heb wel een jasje uitgedaan”.  Eigenlijk is ze nog steeds niet helemaal hersteld zegt ze lachend. Een nieuw doel is er voorlopig nog niet, maar ze blijft in de rustige groep  1 voorlopig haar kilometers maken om blessurevrij te blijven lopen. Haar doel is bereikt en ze is een onvergetelijke ervaring rijker. Haar kinderen en man kunnen trots zijn op hun daadkrachtige moeder c.q. vrouw.

Advertenties

Over AriBombari

Run for your life, before life runs you!
Dit bericht werd geplaatst in interview en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s