(halve van) Texel trilogie

Voor de derde maal op rij had ik me opgegeven voor de halve van Texel. Het was me in eerste instantie niet gelukt om binnen 5 minuten in te schrijven, vanwege onduidelijke doorverwijzingen op de website. Gelukkig kon ik via Ralph, een clubenoot inschrijven. Samen met Mattijs ging hij ook voor zijn Texel trilogie. Ultra barefoot runner Marlon sloot als vierde “gele musketeer” ook aan. Voor hem zijn debuut op Texel. De dag ervoor rijden we eerst naar s’gravezande, waar ik nog een 5 km loop (de Rijk Zwaan loop) voor het Fides run circuit,. Na een tussenstop bij een Italiaan (pasta uiteraard) in Den haag, zetten we koers naar Den Helder. We arriveren in de avond. Ditmaal is de locatie van de B&B niet bij de haven maar in een woonwijk: B&B gastvrij. Het is al laat en de vrouw des huizes doet haar naam eer aan: Ze verwelkomt ons met informatie en een rondleiding door de slaapkamers. Het is al laat en we gaan na wat chillen en TV naar bed. De volgende dag staat er een uitgebreid ontbijt op tafel Gezellig en onderhoudend kletsen we met de eigenaresse, en rijden een kwartier naar de haven, waar we ruim op tijd zijn bij het Marine Museum. WE halen de startnummers af en leveren de bagage in. marlon-mattijs-texelMarlon moet nog even zijn startnummer overzetten en dan kunnen we richting de boot.

Voor Marlon had ik ter elfder uren een bootstart geregeld. Ook hij was het aanvankelijk niet gelukt om een startbewijs te verkrijgen. Wel een ticket voor een eilandstart, die dit jaar wegens de grote belangstelling voor het populaire evenement is ingevoerd.

Terwijl we bij de boot wachten zijn er nog twee barefootrunners gespot. Alle drie worden geinterviewd door de pers. Iets wat Marlon regelmatig overkomt. Mattijs heeft een andere focus. Hij mag vooraan starten na zijn eerste plaats in zijn leeftijdscategorie die hij vorig jaar behaalde. Mandy, een dame uit mijn loopgroep is ook bij ons aangesloten. Zij heeft ook veel zin om deze unieke loop mee te maken.

Ik besluit op de kade bij de slagboom, waar normaal de auto’s het dek op rijden nog wat in te lopen. Zo meteen is het verplicht stilstaan (maar niet voor Mattijs en andere toppers die vooraan een grotere zone hebben). Dan komt de vertrouwde Schulpengat aangevaren en onder een weer orverdovend applaus  (de lopers uit Texel met een bootticket staan al klaar) loop ik het dek op. Kippenvel. Een grote massa vult het benedendek, waar normaal de auto’s staan. Ik sta wat meer naar voren dan vorig jaar en de sfeer is ontspannen en gemoedelijk.

texel-21Dan gaat de klep van de boot eindelijk open en als losgebroken tijgers, denderen we het eiland op. Hoewel dit eigenlijk alleen voor de eerste lopers geldt. Voor ons is  van de zijkant de eilandstart losgekomen. Het zorgt voor een (nog)tragere doorstroming. Langzamere lopers maken dat de eerste kilometers langzaam gaan. Ook het hardloopadagium “snelle lopers links, trage lopers rechts” is nog niet bekend bij veel (beginnende) lopers. Ralph verzwikt bijna zijn enkel als ik hem na ruim een kilometer inhaal. Marlon heeft er dan al goed de pas in zitten op het fietspad aan de rechterkant. Net als vorig jaar loop ik de eerste kilometers met Ralph op. We komen een voor mij bekende loper, (van het avontuur op de Klipper bij de Berenloop 2015) tegen tegen. Hij heeft het lastig en pijn in zijn rug, we lopen een stuk samen op.

We komeb dan net altijd gezellige Den Hoorn binnen, waar we de 6e kilometer in gaan. De weg loopt naar beneden en ik versnel onbewust. Ralph en de bekende raken op achterstand, al heb ik dat niet in de gaten. Ook krijg ik Marlon in het vizier. Hij ligt ruim 40 seconden voor, maar die zijn  bij het 9 km punt, ingelopen. Hij temporiseert op dat moment en ik lig op een vlak schema. 5 km in 23 minuten, 10 km in 46 minuten. Net als vorig jaar kan ik op het strand versnellen en loop ik met een aantal snelle lopers hard langs de golven, die hard over het strand rollen. De wind blaast hard in de rug, maar het zand is zwaarder dan verleden jaar. Een aantal maal haal ik een drijfpoot, maar dat mag de pret niet drukken. Bij de duinopgang wil ik perse niet wandelen, hoewel velen hier moeten passen en naar adem happen. ik val net niet stil, maar het gaat op het tandvlees.

De heuveltjes na 14 km verteer ik ook nog goed. Ik loop in korte tijd veel uit op de voormalige groepsgenoten  Maar dan wreekt het gebrek aan inhoud en training zig. Na 15 km, kan ik het tempo met moeite handhaven en wordt mijn loop zwaar. Hoewel ik nog steeds mensen blijf inhalen gaat het niet zo makkelijk meer.  Het veld ligt nu helemaal uit elkaar. De eerste  man tegen man gevechten overleef ik, maar een derde ervaren loper weet zich aan  mij op te trekken , als ik tegen de wind in beuk. 2 kilometer voor het einde moet ik mijn tempo verlagen, en versnelt hij juist. gelukkig is er voor me nog  een loper  die het zwaar heeft. Samen lopen we naar de finish, waar we nog een mooi duel uitvechten in de straten van Den Burgh.

Moe en nat van zweet en water plof ik op een krukje van een EHBO vrijwilliger neer. 1.39. uur, Bijna 4 minuten langzamer dan vorig jaar, maar wel sneller dan Ralph en Marlon. Zij finishen vlak voor Mandy. Mattijs heeft ook na 15km een inzinking gehad en ziet een goede klassering in rook opgaan. We halen ons mooie shirt op en met een goede vriendin, die “La Isla” al jaren bewoond, is het daarna heerlijk biertjes drinken. Mandy blijkt 4 seconden te kort te komen voor het podium in haar leeftijdsklasse. Maar de zon schijnt en we vermaken ons opperbest.

Na de douche is het nog even genieten van het eiland. Met een Texels lam op mijn bord bij een mooie strandtent genieten we van de natuur , de stilte en de ondergaande zon. We Voldaan arriveren we in het donker bij het museum en pakken we een late boot terug.

Foto’s Texel HM en 10km klik hier

Uitslagen Texel HM en 10km klik hier

 

 

 

Advertenties

Over AriBombari

Run for your life, before life runs you!
Dit bericht werd geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op (halve van) Texel trilogie

  1. Nathalie S. zegt:

    De halve van Texel stond vorig jaar ook op mijn bucketlist. Toen wist ik niet hoe zwaar die kan zijn. Een eye opener, dit verslag. Ik ga nog wel eerst wat meer terreintrainen 😃 (Dat biertje en lammetje op ’t eind lukt me al).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s