Bijna op het podium bij Puinduinrun

(nagekomen verslag van de Puinduinrun begin januari 2017)

lage verwachting

Twee jaar geleden had ik tot mijn verrassing de 6,3 km bij de Puinduinrun gewonnen. Dit jaar zag ik op de deelnemerslijst dat ik weinig kans had op de overwinning. De winnaar van vorig jaar en Robin Kuiper, mijn snelle jonge clubgenoot zouden zeker een stuk sneller zijn.  Ik had dus zeker nog niet hard getraind en had de avond ervoor nog lekker van wat biertjes genoten en was allerminst met de wedstrijd bezig, waar ik dat vaak wel doe. Verder was ik benieuwd of ik pijnvrij en met een hoog tempo zou kunnen lopen, na het uitstappen in de Duindigt cross.  Vrij ontspannen kwam ik dus aan de start, gelukkig had ik nog tijdig mijn SAW chip omgeruild: de gene die in de schoen zat was niet de chip die geregistreerd stond. Deze keer geen startnummer perikelen. Maar als ik geen startnummer problemen veroorzaak, dan doen anderen dat wel. Na de traditioneel volle kantine en lange wachtrij, meldde de organisatie dat startnummer 118 niet voorradig was. Toch kon al snel een nieuw nummer worden aangemaakt. (dit gebeurde vorige week dus ook al, er rust een soort vloek op mijn startnummer).

Ik spoedde mij naar de start, alwaar ik met Robin even inliep en het parcours besprak. Dit parcours is al jaren hetzelfde. Als je het parcours kent, ben je duidelijk in het voordeel. Paul, Angelique, Jose en Melvin waren ook van de partij. Het was niet erg koud en ook viel het wel mee met de gladheid. De snelle lichte race schoenen gingen dus aan en de trailschoenen bleven in de tas. Vandaag was ik onopvallend in het zwart gehuld: korte broek en shirt met korte mouwen.  De speaker meldde dat lopers van diverse verenigingen aanwezig waren: RTC, Olympus, Haag, De Koplopers. Terwijl ik langsliep draaide ik om en vertelde haar en passent dat mijn club, AV Sparta er ook was, wat prompt gemeld werd. Voor de start sprak ik favoriet voor de overwinning op de hoofdafstand 9.5 km Jeroen van Aken en vroeg naar zijn vorm en concurrentie. Hij zou uiteindelijk de race onbedreigd winnen. Er werd zelfs gedacht aan een parcoursrecord na een snelle eerste ronde. Dat dit wel een erg lastige uitdaging is, weet je als je de naam van de recordhouder hoort: Khalid Choukoud.

Knallen maar Boemmmm..met een luide knal gaat een heus kanon af. En om me heen knallen de lopers op de eerste rij de heuvel op. Sommigen zullen 1 ronde genoeg vinden, zelf doe ik hier altijd de twee ronden, en anderen gaan voor de volle drie rondes. Ik ga wat minder voortvarend weg dan andere jaren, maar na 300 meter probeert ik wel een goed plekje op een verhard stuk te veroveren. Ik passeer Janna van Dijk, een van de snelste loopster in de regio, die mij op haar beurt weer snel inhaalt. Met lange passen daal ik af richting het vijvertje en ga snel door de bocht. Even opletten op het gladde bruggetje sen de happen uit een stuk asfalt.  De zure trappen Daar doemt de eerste trap op, rechts staat de Puin bol van kunstenaar Donald Duk (geen grap) als een stille wachter de hijgende lopers gade te slaan. Ik merk dat ik nog niet heel veel kracht heb halverwege de trap. Het laatste stuk en de eerste meters na de trap voelen al meteen verzuurd. Het gevoel is echter snel weg, tijdens de lange steile en technische afdaling is het goed herstellen.  Ik neem de bocht op de verharde plateaus ruim en de bocht langs het Schapenatjesduin kort. Het stuk langs de heuvel loopt hellend naar rechts en is glad. Ik neem in eerste instantie niet de goede track. Een loper haalt me bij en samen gaan we de volgende pittige trap op. Deels kan ik naast de trap lopen. Je kan daardoor je eigen hoogte pakken, maar hebt geen harde ondersteuning. Boven gekomen moet de loper naast me herstellen, maar ik laat me weer naar beneden vallen. Het veld ligt al behoorlijk uit elkaar.

Lopende herkenningspunten

Voor me loopt de man die twee jaar geleden 2e werd. Na 1 ronde zie ik hem niet meer. Achteraf blijkt hij na 1 ronde te zijn gefinisht als derde. Wie ik wel zie is mijn “concurrent” Dirk Rietberg, die de afgelopen maanden vaak in mijn buurt loopt of finisht.. Ik merk dat hij wat inzakt, logisch, hij doet drie ronden. Ik heb hem bij de vijver te pakken en samen vallen we de trappen aan. Ik daal als eerste ,maar hij heeft meer kracht trap op. Ook het dalen op de trap is bij mij nog niet top. Een loper in een rood shirt stuitert bijna twee keer zo snel de trap af. Deze obstacle runner is dit duidelijk gewend, ook heeft hij bovenbenen die twee keer zo dik zijn als mijn –toch ook niet onderontwikkelde – benen..  Bij het onderste deel kan ik echter op een 30 cm brede grasstrook nog vaart maken en gooi ik me door de bocht, de loper in het rood gaat ook letterlijk in het rood, hij moet even wandelen en ik zet hem op achterstand.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ik heb Dirk nog in mijn kielzog maar besluit niet op hem te wachten, hij zal net als de meeste anderen nog wat sparen met het oog op hun derde ronde. Met een kamikaze afdaling op de laatste zigzag helling en over het bruggetje , heb ik nu nog een kleine 600 meter vlak te lopen.

Blunder

Een loper in het groen loopt 90 meter voor me.  Waar ik normaal alles op alles zet om iemand in te halen vind ik het nu wel goed, ik voel mijn getergde lijf overal. Herstellen van een uitputtende eindsprint duurt soms wel een dag extra. En toch is dit een mentale fout, een verkeerde instelling die ik zelden heb.

Want ik sla me voor mijn kop als ik hoor: “Daar zien we de derde loper op de 6,3 km middenafstand” hoor,  als ik 150 meter voor de finish ben. het gaat niet over mijn maar over de loper voor me. Het gat is nog steeds een kleine tachtig meter en dus niet meer dicht te lopen,tenzij..ik sprint nog eenmaal, maar tevergeefs. De domper wordt nog groter als de naam van de loper voor me genoteerd word. Dit jaar zijn er –i.t.t. andere jaren – dus drie prijzen te verdelen. En ik mis het podium dus net op enkele seconden. Er had meer in gezeten, denk ik meteen.  Winners and losers ..zong Iggy Pop ooit. Ik troost me met de gedachte dat ik geen last van mijn blessure heb gehad en al een groot stuk puin in de vitrinekast heb liggen.

Robin heeft gelukkig wel een prijs. Hij heeft weer asociaal hard gelopen en moet maar een halve minuut op de winnaar toegeven (en pakt bijna drie minuten op mij). Bij de dames is er een zeer spannende strijd geweest tussen meervoudig winnares  en nieuwkomer . De laatste dwingt tot een uiterste krachtsinspanning. De specialiste op dit parcours loopt maar liefst een minuut sneller dan haar parcoursrecord Na afloop blijf ik tot de prijsuitreiking. Een soort masochistische trekje? Valt mee, het is gewoon nog even gezellig aan de bar waar ik foto’s maak en met vriendin lief en alleslopende fotograaf Bas een biertje drink. I’ll be back en ik ga niettemin met een goed gevoel naar huis. Het was weer heerlijk afzien op dit unieke ronde in de Haagse puinduinen.

Advertenties

Over AriBombari

Run for your life, before life runs you!
Dit bericht werd geplaatst in Blogverslag cross, Blogverslag hardloop wedstrijd en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s