Lopen op vakantie, deel 1: afscheid van een loopvriend

Na de Kadeloop is het zomerstop. Ik ben een week op Sardinië (een helse rit via mooie grillige bergen aan de Golfo di Orisei) en heb me voorgenomen om mijn lichaam enige rust te gunnen. Even geen pittige hardlooptrainingen, belastende wedstrijden of uitputtende trails. Niet dat de grillige rotsen aan de oostkust met temperaturen van 37 graden met nauwelijks wind uitnodigen om even lekker te gaan rennen.

Uitrusten op Sardinië

De Tour de France is bijna halverwege en ik vul mijn dagen met dagtripjes, bezoeken van strand (er gaat niks boven de Nederlandse stranden), zwembad en het bezoeken van restaurantjes met vriendin en haar kinderen. Na 2 lamlendige dagen (zomervirusje) ben ik inmiddels weer hersteld en zit met wat campinggasten voor de buis.

Na een rustdag in de Dordogne  voert de etappe van Périgueux naar Bergerac. Chris Froome bezit de gele trui en wordt kort gevolgd door een aantal andere klassementsrenners. De Italianen juigen voor de man die op een tiental seconden volgt, Fabio Aru. De Sardijnse local hero is overigens 40 kilometer verderop geboren.

Het tourboek met etappeprofiel en een espresso  op het tafeltje voor me. ik pak mijn gsm om ook het live verslag te volgen. Ik had een tweetal dagen geen mobiel internet en eerlijkheidshalve ben ik blij om als sportnieuwsjunkie weer in contact te zijn met het digitale wereldwijde netwerk.  Ik zie dat ik 28 whatsapp berichten heb gemist. Dat zal wel weer van een hardloopgroep zijn over trainingstijden en –afspraken. Normaal negeer ik de berichten, zeker op vakantie.

Onwerkelijk bericht

Maar de etappe is nog niet erg spannend en ik tik het scherm aan: “Niet te bevatten”, “ een hard gelach”,” jemig, vreselijk nieuws”, “niet te bevatten, echt niet”, “pfff…niet normaal dit”, “nee”, echt verschrikkelijk nieuws” lees ik voor, met steeds meer schrik in mijn stem.

Wat is er verschrikkelijk schat? vraagt mijn vriendin. “Ik weet het ook niet hoor, lees mijn appjes gewoon, antwoord ik. Ik scroll naar boven, want ik heb duidelijk iets heftigs gemist. “Vreselijk nieuws in de mail van Theo”, lees ik. Ik houd mijn hart vast, mijn eerste gedachte gaat uit naar trainer Theo Sijbrandij, hij zal toch geen ongeluk gehad hebben op vakantie? Een andere bericht bevat een link met de woorden die ik nauwelijks kan geloven en onwerkelijk overkomen: Sparta lid Marcel Horrocks overleden!

IMG-20160512-WA0000

Marcel in kenmerkende stijl

Alsof ik een klap met een moker krijg. Versuft lees ik dat mijn loopmaatje is verongelukt tijdens een tragisch wielren ongeluk in de Dordogne, waar dus ook de Tour zich ophield. Ik voel langzaam tranen opkomen en besluit om -gesteund door mijn vriendin – in de schaduw van de bomen te gaan zitten, weg van andere gasten en de herrie. Marcel, die in de kracht van zijn leven is, altijd vrolijk, en een serieuze, geoefende en succesvolle sportman. Dit is onwerkelijk, maar het staat er toch keihard en van alle kanten bevestigd. De etappe die Marcel nog had verkend op de rustdag tijdens zijn laatste sportieve prestatie, zal worden gewonnen door Kittel. Marcel Kittel.

Donkere loop met verlichting

Het hakt er flink in. S’avonds ga ik hardlopen. Ik doe mijn trailschoenen aan als het inmiddels donker is geworden, maar nog steeds is het zweterig heet. Een stoffige weg voert me omhoog. Er is hier geen licht, gelukkig heb ik mijn hoofdlampje bij me, al is de batterij niet erg vol meer. Een auto komt op volle snelheid langs racen over de weg vol kuilen. Een stofwolk blijft achter.

Het gaat omhoog en mijn benen zijn zwaar.  Na ruim een kilometer wil ik wat sneller lopen, maar het lukt niet echt. Mijn gedachten zijn bij mijn trainingsmaatje en de momenten dat we samen liepen of over sport en sporters spraken. Ik denk aan die keren dat Marcel als koning van de training mij prikkelde om toch zijn tempo vol te blijven houden. Ik krijg weer wat tempo in mijn benen. Ik sprint en kies een plek  ongeveer 600 meter verder waar 4 lantaarnpalen staan. Zal ik naar de tweede of derde gaan? Beide palen branden niet. De 3e gaat flikkeren en aan. Dat wordt de finish…ik pijnig mijn lichaam en kan het tempo volhouden. Ik hoor Marcel in gedachte me toeroepen: “Goed zo, nog even doorzetten”. Als ik bij het finishpunt en ga wandelen gaat de het licht van de  lantaarnpaal weer uit. Ik zal zweren dat Marcel bij me loopt.

Een kippenvel moment maar ook een geruststellend gevoel. Ik  was eerder bijna omgedraaid, maar het licht heeft me de juiste weg gewezen. Ik kom nu bij een mooi voet –en fietspad van hard zand dat naar een strandhotel en een cafe leidt. Ik passeer de boulevard en ga door een bomenrij richting strand. Het is pikdonker en al gauw zie ik weinig meer. Gelukkig gaat mijn Garmin fel groen oplichten, mijn hoofdlampje is een zwak schijnsel. Donkere wolken boven het strand, als ik bij elke stap wegzak tussen de dikke kiezels. Dit is wel zo’n beetje de langzaamste ondergrond die ik ben tegengekomen. Het pad gaat langs de eeuwenoude verdedigingstoren.  Ik pauzeer en loop er om heen. Een mooi rustmoment op de klippen. Ik tuur naar de kalme en kalmerende zee onder het schijnsel van het torenlicht.

Dronken (ca)dans

Ik ga verder..het strand is nu weer donker, ik ga afwisselen hoger (zuigend zand) of lager (ongelijk lopende wegzakkende kiezels).  Het lijkt of ik in een soort dronken trance loop. Het strand word opeens nauwer. Hoge rotsen aan de rechterkant, de zee aan de linker. Hier grijpen de golven naar mijn voeten, een spel waarbij ik steeds net aan natte voeten ontkom. Bij het diepste punt, lijkt het onvermijdelijk om tot mijn knieen nat te worden. Een hoge golf spat tegen de diepste rots en slaat terug in de zee. Ik heb 3 seconden om te profiteren van het drooggevallen stukje en sprint op volle snelheid er langs voordat de volgende golf neerbeukt. Moeizaam vervolg ik mijn weg. Wat strandbedden bespring ik om even wat vastigheid te voelen. Iets hoger gelegen is de ondergrond ook wat harder. Zwarte stukken grond voel ik onder mij en kleine dunne boomstruikjes die tegen je kuiten krassen, maar ik voel het nauwelijks

Er zit geen lijn in mijn loop en dat wil ik ook niet. Ik stuw mezelf voort, dan weer aan de zeekant dan weer aan de bermkant lopend, terwijl ik geen idee heb of ik nu nog wel de camping, die aan zee grenst terug kan vinden.

Ik zie in de verte licht, een standtent..maar ik herken niks..een weg omhoog loopt dood. Verder langs een soort dam, waar wat jeugd rondhangt. Waar ben ik?  In de verte nog twee lichten..dat zou de strandtent bij de camping moeten zijn.. als ik er eindelijk ben herken ik weinig. Ik loop totaal nat van het zweet de tent binnen en vraag een oude Italiaanse uitbaatster de weg. Even ben ik bang weer helemaal terug te moeten, maar met mijn gebrekkige kennis van het Italiaans begrijp ik dat ik er bijna ben.

Ik ga in  sneltreinvaart het zand af langs het lange bomenpad waar de camping haar standuitgang heeft. Ik ben bij het einde. Ik besluit bij de slagboom , de andere uitgang 500 meter verder, te stoppen. Op hetzelfde moment dooft het licht van mijn hoofdlamp. De campinggasten vieren feest rondom het kleine zwembad, ik loop met kippenvel op mijn armen en via een  omtrekkende beweging om het grote zwembad. Een behoorlijk contrast.

 

Laatste biertje

peroni2Emotioneel en moe plof ik neer op het stoeltje voor ons campinghuisje. De wolken zijn weg, opeens is er weer het schijnsel van sterren en maan.Ik schenk mijn andere rode blikje bier van het bekende Italiaanse merk Peroni uit (navrant detail: pas later op de begrafenis hoor ik dat dit het laatste biertje is dat Marcel dronk, voor mij is het de eerste keer) en toast. joie de vivre

 

Ik zit alleen aan tafel met niks anders dan twee glazen bier (een die ik in de namiddag voor Marcel had ingeschonken).

Proost Marcel.., dank voor de mooie (loop)momenten…,Joie de vivre.

 

 

Advertenties

Over AriBombari

Run for your life, before life runs you!
Dit bericht werd geplaatst in divers, trail run, training en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Lopen op vakantie, deel 1: afscheid van een loopvriend

  1. Marlon V. zegt:

    Mooi geschreven Arnold…rust zacht Marcel !!!

  2. Fraai aandenken aan een loopmaatje Arnold, een literair hoogstandje (ook al begrijp ik dat het jou daar niet primair om te doen was). Op zijn zachtst gezegd een wonderlijke ervaring dat zo’n jonge krachtige atleet zo plotseling uit het leven is gerukt…

  3. Pingback: Den Hoorn des overvloeds: Dios lenteloop | Hardlopen: Leuke loopjes

  4. Pingback: Hardlopen op vakantie, deel 2 | Hardlopen: Leuke loopjes

  5. Pingback: Grote opkomst bij Marcel Horrocks memorial, AV Sparta Westvliet | Hardlopen: Leuke loopjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s