Over mijn nek tot in de drek

Nieuwe uitdagingen, grenzen verleggen en op zoek naar prikkels. Ik zei volmondig ja, toen mijn vriendin vroeg of ik ook mee deed aan de Drekrees die in mijn nieuwe habitat Midden Delfland werd georganiseerd.

Er was weinig informatie beschikbaar. Dit kwam omdat de oude race achter de Vlaardingse Vaart in Schipluiden nieuw leven werd ingeblazen door een nieuwe organisatie en op een nieuwe locatie, namelijk bij boerderij/ schaapskudde Vockestaert. Dat ik vies zou worden stond buiten kijf. Maar welke hindernissen , hoeveel sloten en hoeveel water ik voor mijn kiezen zou krijgen was minder duidelijk.

na in de ochtend nog een kwartfinale tennisdubbel te hebben gespeeld (met succes) toog ik op de mountainbike naar het poldergebied. In de verte zag ik de kinderen al hun rondjes afleggen.

drekrace2017-ArnoldEen groen shirt met een getekend nummer was mijn deel bij de aanmelding. ik gaf echter de voorkeur aan een runningshirt (met mijn naam er op bedrukt) dat minder vocht en modder zou opnemen.  Op mijn arm werd met zwarte stift nummer 32 getekend. Inmiddels waren veel deelnemers aangekomen. De sfeer was relaxed en ik besloot nog even het parcours te verkennen. Drie ronden met een lengte van totaal 4 kilometer. Bij de eerste sloot zag ik al precies waar ik moest uitkomen om in een keer over de sloot te komen. IMG-20170820-WA0017Vriendin Miranda deed ook mee met een club vriendinnen die leuk uitgedost waren met Piranha badmutsen. Zelf had ik mijn Salomon schoenen met lange noppen aan. Er waren ook lopers met spikes en voetbalschoenen. Een snelle loper ging het op zijn gewonen hardloopschoenen proberen. Intussen stroomde het weiland vol met ervaren obstacle -en drekracers, maar ook ontdekte ik regionale toppers van bijvoorbeeld Olympus 70 uit Naaldwijk.

Het veld overziend zou het al een mooie prestatie zijn om de top 10 te halen. In het weiland lag -onder toeziend oog van 3 koeien – na 150 meter de eerste sloot te wachten. Ik koos voor een snelle start om niet in de eerst sloten in een fuik van mensen te lopen. Als 7e kwam ik over de sloot. De snelle loper op gewone hardloopschoenen kwam met een geweldige vaart langszij, maar zette niet goed af. hij haalde net de overkant van de sloot, of eigenlijk net niet. Zijn lichaam helde terug terwijl de grond afbrokkelde en met een plons terug in de sloot klapte. Als door een adder gebeten zette hij de achtervolging in. Vloekend gleed hij weg en slipte, vlak voor de tweede sloot wederom een sprint van hem. Deze keer ging hij hard onderuit op het bultige gras. ik concentreerde me op de volgende sloot en kon snel door met vaste grond onder mijn voeten. De snelle loper met de gladde schoenen heb ik niet meer gezien. Inmiddels had ik de 5e plaats bereikt. Een jonge lichte loper kon het tempo niet meer volhouden, en de nummer drie was ook nog niet ver uit zicht. Door het water ging het moeizamer. Eerst een zwembadloopje waar ik verstrikt raakte in kroos en (onder)waterplanten. Mijn benen liepen ook vol en de ene sloot kwam ik makkelijker over dan de ander. in een diepe sloot zat ik behoorlijk vast en duurde het lang voordat ik uit de sloot was.

Mijn lichaam was inmiddels zwart gekleurd. De broek , neus , ogen en shirt gevuld met kroos, drek en blubber. Net toen ik halverwege wilde opschuiven naar plek 4 werd ik bijgehaald door Jolanda Nell, een plaatselijke professionele triatlete en uiteindelijke winnares. We gingen bijna gelijk de diepe sloot in. Mijn been zat zo vast dat ik voor mijn gevoel wel 10 seconden verloor om mijn been los te rukken uit de zuigende modder. ik lag nu opeens 6e en had moeite om het tempo te volgen. Toch door om voor de sloten te versnellen voor een vertesprong over of zo ver mogelijk in de sloot. Het gat kreeg ik niet meer dicht en ik verloor zelfs nog terrein in het water, waar een ervaren zwemmer mij nog voorbij ging.

moddermannen-drekrees2017De laatste halve ronde was het opletten geblazen want er werden veel deelnemers op 1 ronde achterstand gezet. De meesten wandelden en deden het in de sloten ook rustig aan. Ook de andere belagers kon ik op afstand houden. Met volgelopen verzuurde benen, drek in mijn broek en bilnaad en prut in de neus kwam ik over de finish. Een 6e plaats bij de heren gaf toch een goed gevoel. Bovendien een erg leuke nieuwe ervaring. De koude douchespuit was heerlijk alsmede de hamburger en het biertje.  De prijsuitreiking (uitslagen zie hier) was ook vermakelijk met schoonmaak prijzen en een met drek gevulde cup.winnaars-drekrace2017.jpg

Daarna nog puf om een rustig duurloopje van 16 kilometer te doen.

Over AriBombari

Run for your life, before life runs you!
Dit bericht werd geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s