Trainingswedstrijd halve marathon Oostland

Met een nog pijnlijke achillespees en de voorbereiding voor de Lissabon marathon in volle gang, viel mijn oog op de halve marathon van Oostland met start en finish in Pijnacker.. De lange duurloop doe ik niet graag alleen en met 21 kilometer zou ik dus nog iets van 7-9 kilometers moeten maken.  Naar Pijnacker heen en teruglopen was weer iets te veel  van het goede. Daarom per fiets eerst het startnummer gehaald en mijn spullen bij een vriend gezet.

De na inschrijving (20 euro) was een stuk duurder dan de voorinschrijving (voor 1 juli) en leverde lichte paniek op. Mijn trailbroek bleek 2 achterzakken te bevatten en diep verstopt zat daar het briefje van 20 in, zodat ik geluikkig kon starten. Ondertussen zag ik clubgenoten Ton, Rob, Mattijs, en nog meer atleten van trainer Mulay (die ook meedeed)  binnendruppelen. Met de fiets verkende ik de laatste 3 kilometer van het parcours.

Vanaf het huis van mijn vriend liep ik gewapend met GSM en afstandmeten.nl terug. Dat bleek lastiger dan voorzien. Ik liep iets anders dan de heenweg en kwam voor een lange sloot en een spoorlijn. Inmiddels had ik al wel wat omgelopen.  Ik had nog 20 minuten naar de start en moest nu wel de snelste weg nemen of heel snel lopen. Toch maar even de weg vragen om bij het voetgangerstunneltje te komen. De laatste kilometer inlopen werd daarom dus een relatief snelle van 5 minuten. Vier minuten voor de start liep ik recht in de fuik, waar de geinviteerde toplopers al druk bezig waren met hun laatste sprintjes.

Rustaaaaghh

Ik zag Carla Ophorst vooraan (zij zou winnen bij de dames) . Een andere atleet viel op door focus en een fitte uitstraling bij zijn flitsende versnelling. Nick stond er op zijn startnummer. Achteraf zou deze Nick van der Poel (o.a. tweevoudig winnaar van de Meijendel loop) de concurrentie op grote achterstand zetten.

ik wurmde me in het startvak en vertelde Rob en Ton dat ik niet voluit zou gaan. De eerste helft wilde ik 5 minuten per kilometer aanhouden. Terwijl ik met Ton langs de kerk Pijnacker uitliepen zag ik iemand van De Hardloper, waar ik onlangs nog een stuk mee had getraind. Terwijl Rob van ons wegliep ging het tempo ongemerkt van 5 minuten naar 4.45. We praatten wat over marathons (mijn medeloper gaat er een in Kenia organiseren) en na 3 kilometer wenstte ik hem succes en wilde wat terugschakelen. Ongemerkt was ik als een soort haas voor Ton gaan fungeren. We liepen de eerste 9 kilometer samen, maar het tempo ging steeds meer omlaag. De wind was nu niet meer in de rug en Ton kreeg het zwaar, terwijl ik zelf nog met de rem er op liep. ik wilde hem ook niet kapot lopen, maar halverwege zat mijn “werk” erop. De eerste 10km waren net binnen de 50 minuten afgelegd. het beoogde gemiddelde was gehaald.

Tweede helft

Ik versnelde , zo ook een loper voor me. Na een kleine kilometer had ik hem bijgehaald en ging het tempo sneller dan de beoogde 4.45. Een lang grintpad leidde met een bocht naar links. Opeens was mijn medeloper -ook gekleed in groene singlet -verdwenen. ik keek om en zag hem stilstaan met een bidon in zijn hand. Chasse patat!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

We hadden Berkel inmiddels achter ons gelaten en ook Bergschenhoek was doorkruist. Vanaf hier veel groen polderland.

Tellen en rekenen

Als afleiding begon ik de mensen te tellen die ik inhaalde en waagde zelfs nog een gekke tussensprint van 200 meter omdat enkele enthousiaste toeschouwers (“sprintje”) er om vroegen. Nadat ik 24 lopers had ingehaald stroomden ook de 10 km lopers in op het parcours. Door deze drukte stopte ik maar met tellen. Bij een drinkpost knalde ik tegen een loper die uitgeput plots naar links uitweek, maar ik kon zonder oponthoud door. Aan de overkant van het water zag ik Rob lopen. Snel ingeschat zou hij zeker 3 minuten voor me lopen, met nog 5 kilometer te gaan. Die zou ik niet meer goedmaken. Oh, dat was de bedoeling ook niet. Vooraf had ik gezegd dat ik niet onder de 1.40 mocht lopen. 1.45 was ook prima voor deze trainingsloop. Op het lange grintpad zette ik nog wel even aan, maar voelde nu ook de achilles weer.

Het was benauwd en er stond weinig wind op weg naar Pijnacker. Nog ruim 3 kilometer en zowaar raakte ik vermoeid. Het tempo lag inmiddels op 4,35 min. per km. In de nieuwbouwwijk zag ik  vriend Richard met zoon al van verre staan. Breed zwaaiend en achterstevoren lopend perste ik er nog een tussensprintje uit. De loper die net nog voor me versnelde keek me verbaasd en daarna glimlachend aan. In de laatste halve kilometer  wilde ik nog twee lopers inhalen, wat lukte. Over de finish gekomen, kwam net vriendinlief aanlopen. De tijd was 1.40.41, gelukkig niet te snel, maar zeker niet te langzaam.

Mattijs was ook blij met zijn 1.28 op het bochtige maar niet langzame parcours. Rob was in 1.38.30  gefinished. Ik wachtte nog op Ton (1.50), die ik aanmoedigde in zijn laatste 100 meter, waarbij hij met een mooie sprint nog zijn clubgenoot Balcha inhaalde.

Ik liep nog 4 kilometer uit. Met mijn medaille (een fraai exemplaar) om mijn nek liep ik weer tegengesteld op het parcours, waar ik lopers uit de achterhoede zag bikkelen naar de finish. Het leverde veel (grappig en positief) commentaar op. Het uitfietsen naar huis was 15 km.

Advertenties

Over AriBombari

Run for your life, before life runs you!
Dit bericht werd geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s