Vooraan bij mudrun

Vorig jaar was ik bij toeval bij de Mudrun in de Vlaardingse Broekpolder gestart. Toen had ik nog weinig weet van wat me te wachten stond, maar dit jaar was dat anders. Ik had me voorgenomen om specifiek op kracht en hindernissen te trainen, maar tijdgebrek (de energie ging in de marathonvoorbereiding en het geven van trainingen zitten) was hierin spelbreker. Was dit de reden dat ik vooraf er een licht tegenop zag? Bang voor de hindernissen? Twijfel over de scheur in de zool van mijn Salomons? Of voelde ik druk om te presteren? Vorig jaar had ik veel lopers ingehaald en zat ik op het laatst in de kop van de wedstrijd.  Gelukkig was het mooi weer en deed vriendin lief ook mee. Ze was hersteld van haar pittige heupoperatie (waardoor ik vorig jaar dus mee kon doen in haar plaats).

Naar de Broekpolder en de inschrijftafel

Al vroeg haal ik mijn polsbandje voor de 10km (er is ook een 7,5 km loop) en besluit warm te lopen en de het laatste stuk te verkennen (vorig jaar was ik vanwege een ongeval fout gelopen terwijl ik 2e lag). Enkele lopers herken ik en zij mij. Er zijn allerlei vogels van diverse pluimage op afgekomen. Goed getrainde spierbundels, obstaclerunspecialisten (veel vanuit het organiserende Adventure Vlaardingen), maar ook funrunners. Wat families en groepen uit Brabant, en ook deelnemers die hun (niet-sportieve?) collega’s hadden weten te strikken. Een aantal schreeuwerige jongelui liep op sneakers (die hebben de modder van heel dichtbij gezien kon ik persoonlijk vaststellen) en ook zag ik een paar wat  jonge zwaarlijvige dames in korte broek. Ze zaten goed in de make up en de gelakte nagels. Zouden ze weten van de sloten, obstakels en brandnetels op het parcours? De zenuwen waren er bij deze deelnemers zeker, want het gegiebel en gedrentel was niet van de lucht. Vlak voor de start werd er door de dames nog eens goed de fik in een paar sigaretten gestoken. De mudrun is dan ook steeds meer verworden tot funrun en zeker niet te vergelijken met de pittigere obstacle runs.

Naar het klauterwoud

Ik durfde nog niet helemaal op de eerste startrij te gaan staan, al ben ik wel een van de snellere lopers van de 800 inschrijvingen.  Onder luid gejuich en met veel applaus lopen we het terrein van Adventure af. Een ruime 20 man bereikten voor me de eerste hindernissen bij het klauterwoud. Gladde brede bomen die horizontaal boven een drassige ondergrond hangen. Je loopt zo van heuvel naar heuvel als je er niet af valt. Bij de vierde  boom verliea ik al mijn evenwicht op dit voor mij normaal niet lastige onderdeel. ik klauter weer op de aarden wal en probeer het verloren geraakte terrein goed te maken.

Gaandeweg kan ik wat lopers passeren en zie  150 meter verder de kopgroep van vijf de bosjes in verdwijnen. Samen met twee anderen (een jongen in blauw shirt waar ik vorig jaar lang mee liep loopt voor me), komen we dichterbij. We gaan een drassige sloot (zonder water) in als ik voorop loop. We volgen nog steeds de linten, maar ik zie de kopgroep niet meer. Even denk ik dat ik we iets hebben afgesneden, maar nee hoor. We lopen parallel weer terug en de 20 man die ik had ingehaald lopen weer voor me. Daar gaat een podiumklassering denk ik.

Water,  modder, banden, balken en schuttingen

Met een grote groep spring ik in het water. Kroos overal en de sloot zuigt aan je voeten. We moeten ons op een houten brug hijsen, ik doe het op kracht en alleen, al zijn er zat die elkaar een handje geven. Er volgen nog wat hindernissen, van hout en of touwen. Ook gaat de tocht verder onder stevige netten. Iets voor me loopt een vrouw die ik herken. Een snelle hardloopster van AV Fortuna, die ik bij de Oranjeloop pas in de laatste 100 meter voor wist te blijven. Zij is duidelijk geen ervaren obstacle loper. De jongen met blauw shirt is dat zeker wel. Bij iedere hindernis pakt hij een tiental meter voorsprong. Met zijn drien springen halen we heel wat lopers weer in. Dan een stuk weiland , waar we de sloot in springen. Via een touwe en een balk volgt de volgende hindernis. Ik ben ruim als eerste uit het water en geef gas.

Gas geven

Het is nu bijna een kilometer veldlopen. ik haal nog twee anderen in. Door de distels, brandnetels, plaggen, kuilen en planten met kleefbolletjes (bij de finish zitten er zeker 10 op enkelhoogte aan mijn tight) en langs de grote sloot kom ik bij een kruising. Links of rechts. de rood witte linten heb ik de afgelopen kilometer goed kunnen zien, maar nu twijfel ik. Bij een breed water zie ik een vrijwilliger. je moet hier oversteken is het devies. Zwemmen, op borsthoogte waden met een zwembadloop of half-half naar de overkant. het Wordt een aaneenschakeling van technieken. Je ligt derde hoor ik iemand roepen. dat geeft de burger moed. Iets verder op een hoge hindernis, waar ik me vanaf werp. het drinken laat ik staan. De vrijwilligster staat met de rug naar me toe en kletst met wat voorbijgangers. Op mijn vraag waar naar toe, volgt geen antwoord. Aan de overkant ga ik daardoor naar links in plaats van rechts. Gelukkig zie ik redelijk snel mijn fout in.

Door banden over een balk , dan het bos in. In de verte zie ik een jonge knaap met zijn vader (vorig jaar liepen zij ook lang in de voorhoede). lopen. Ik loop snel in op hen en tussen de bomen en takken haal ik hen in. Je ligt 3e hoor ik ze me naroepen. Waar heb ik dat meer gehoord? Bij een paar technische hindernissen verlies ik wat terrein. Een ervaren loper van Adventure en de jongen in het lichtblauw (ook Adventure trouwens) zijn wat genaderd. Bij een driesprong twijfel ik. De achtervolgers zijn nu ook bij de driesprong en we zijn weer bij elkaar.  Een verborgen paadje rechts is het juiste. Bij een volgende bocht weer geen roodwitte linten te bespeuren. Ik weet het even niet en zie een dame links bij de slootkant. Ook iets rood-wits. met de jongen in het lichtblauw, waar ik de race mee zal eindigen gaan we die kant op. De andere jongen gaat rechtdoor. De dame aan de slootkant maakt foto’s, maar is geen vrijwilligster zie ik tot mijn schrik. Een roodwitte tas en 8 honden staan wel achter de rietkraag. We keren weer terug op onze schreden. Een oudere loper is nu vlak achter ons. Onze eerdere metgezel heeft nu 300 meter voorsprong, die we niet meer zullen goedmaken. Samen lopen we bijna 10 minuten door een geul door het hoge riet, waar we bijna niks zien en zeker de kuilen onder water niet. Even zijn be bang dat we verkeerd zijn gelopen, maar dan is daar opeens de kant.

Er komen nog twee lange stukken door het water en een grote brug waar we overheen moeten. Dit gaat beter dan vorig jaar. Onder luid gejuich van een kleine 100 toeschouwers plons ik in het niet erg koude water. Ik houd de schade beperkt en merk dat de finish dichter bij komt. Een gladde pastic glijbaan moet in omgekeerde richting worden bestegen. Hier glijden we beiden viermaal terug, maar samen lukt het.  Later hoor ik dat veel anderen hier langs zijn gelopen,.

Mijn metgezel sprint opeens weg, maar bij een volgende sloot en duiker heb ik hem weer in de kraag gevat. In de laatste 300 meter kan ik als eerste een glibberig pad in en kom met tien meter voorsprong bij de laatste combinatiehindernissen van touwen, banden en balken. Ik verwacht hier gepasseerd te worden, maar met kunst en vliegwerk behoud ik de voorsprong. Dan door een grote lage en lege sloot en een brede betonnen duiker gaat het naar de finish. Een loper die lang 2e liep komt van rechts omdat hij net even fout liep. Ik ben als eerste door de band aan de finish en kom als 3e over de streep. Zowaar een podiumplaats, al zijn hier geen prijzen of klassementen. De jongen die goed liep, waar ik fout liep is uiteindelijk eerste geworden.

Pijn is fijn

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De tijd speelt ook geen rol, ik heb er 1.21uur over gedaan, ruim 10 minuten langer dan vorig jaar, toen er  minder hindernissen waren en het parcours mogelijk korter dan 10 km was. Ik geniet van hamburger, tapbier (bij de finish) eer loopt bloed uit mijn hand. Maar de sneeen, bloeduistorting in mijn bovenarm, splinters en hamstringpijn neem ik voor lief. Een aantal zijn licht onderkoeld geraakt, zelf krijg ik het pas na 3 kwartier wachten koud. Tijd voor een douche en nog net op de tijd voor de finish van mijn vriendin, die ook heerlijk en pijnvrij heeft gelopen. Na 3,5 uur komen er nog steeds mensen over de finish.

 

 

 

 

 

 

Over AriBombari

Run for your life, before life runs you!
Dit bericht werd geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s