Hoe plan ik een PR op de (Rotterdam) marathon? (deel 1)

Eind 2017 besluit ik de Rotterdam marathon weer te lopen. Rotterdam wil ik niet uitlopen, ik wil de ambiance niet beleven. Ik loop maar voor 1 reden: De strijd tegen mijn jongere zelf. We gaan terug naar 1996, ik heb na een atletiekverleden en een voetbal uitstapje en ik loop niet gehinderd door informatie van buitenaf met jeugdige onbevangenheid 3 uur, 16 minuten en 47 seconden. Twee jaar later loop ik in Rotterdam een halve minuut langzamer, een bittere tegenvaller, maar ook te wijten aan een late start en wat mindere voorbereiding. 22 jaar later. In 2016 loop ik in Rotterdam, 3.18 uur, een teken dat ik het lopen nog niet verleerd ben. Maar goed beschouwd de langzaamste tijd die ik in mijn oude woonplaats heb neergezet.  Ervaren en nog niet versleten ga ik op zoek naar het recept voor een PR. Men neme de volgende ingredientenvoeding.jpg:

  1. Ervaring met hardlopen, m.n. de marathon
  2. Een duidelijk doel stellen, uitwerken en
  3. Visualiseren (wedstrijdplan)
  4. Lekker uitgerust zijn en op je voeding letten
  5. Een op maat gemaakt trainingsschema, waar je je voor het grootste deel aan committeert (zonder dat het heilig is).
  6. Support tijdens de race en in de weken er naar toe (denk aan de thuissituatie)
  7. Plezier in het hardlopen houden
  8. Luisteren naar je lichaam /genoeg herstellen na wedstrijden en intensieve trainingenvoorbereidingen-RM2018.PNG
  9. Goede voorbereiding en verkenning/orientatie van het parcours
  10. Een drink/voedingsplan vlak voor EN tijdens de marathon

Oh ja, een een paar goede loopschoenen en geloof in jezelf is ook erg handig, zo niet essentieel.

The road to Rotterdam,

Met een hoop gelletjes (5), reepjes en buisjes reisde ik het laatste deel per metro naar het Centraal Station. En ik was niet de enige. De lopers om mij heen waren doorgaans kwart marathon deelnemers, zoals mijn vriendin.

Samen met haar ging ik naar het nabij gelegen steunpunt van Lekker Gelopen, waar ik mijn spullen bewaakt kon achterlaten. Nadat ik mijn vriendin had uitgezwaaid toog ik met een oude vriend (Dirk) richting Erasmusbrug, waar dit jaar voor het eerst de start was.

Via de Boompjes liep ik in een slakkengang richting start. mr18-nnmarathon_2018merkte ik dat het weer nog gunstig was. De vlaggen stonden zeker niet strak en de temperatuur nog aangenaam, al waren de voorspellingen dat het kwik snel van 11 naar 18 tot 20 graden zou stijgen. Mijn koffiestrategie (weinig drinken in de week ervoor, maar de avond en ochtend voor de rust wel veel cafeine leek even verkeerd uit te pakken). Het ontwenningseffect zou ook voor de laxerende werking kunnen gelden. Inderdaad moest ik op het 5 mei plein de Dixie versneld bezoeken, maar naderend onheil bleef me verder bespaard. Ik verwonderde me over het fiet dat hier maar twee (!) Dixies stonden , 1 voor vrouwen en 1 voor man/vrouw. Een genderneutrale dixie heb ik niet gesignaleerd. Snel door, want de regels schrijven voor dat je een half uur voor de knal in je vak moet zijn.

Next stop: Erasmusbrug

rotterdam-marathon18Even zoeken naar de juiste ingang, een fotootje, hand en duimpje en dan het startvak in. Tussen de pacers van 3.10 en 3.20 (ik zie geen 3.15 pacer, maar daar kan ik niet echt mee zitten) hele horden die tussen de tramhaltes hun oefeningen deden. Anderen gebruikten massaal de bosjes  (in het startvak!)  langs de tramrails om nog even een plas te plegen (wederom geen dixies hier!). Ik geniet met volle teugen van de zon en de bizarre menigte die ik achter  opgelijnd staat tot zover ik kon kijken (Coolsingel?). Starten voor de Erasmusbrug, staand in een mild voorjaarszonnetje, het heeft wel iets magisch.rotterdammarathon

Ik zie geen bekenden, maar alleen ben ik niet. Vraag dat maar aan Leentje Towers. Hij zingt het vertrouwde “You’ll never walk alone”, ditmaal  voor mij een klein kippenvel moment. Nog even rustig ademenen en de hartslag (die was zomaar rond de  90 opgelopen) naar beneden brengen. Dan vertrekken we.

Vrij vlot loop ik de startstreep over. 1 minuut achter de toplopers. Niet dat ik de illusie heb dat dit verschil klein blijft. 3.15 is het doel, iets wat ik al maanden geleden breeduit gecommuniceerd heb.

Internationaal gezelschap

Voor me loopt een Portugese of Spaanse dame die met haar vriend samenloopt. Ze heeft een gordel met gelletjes die keurig verticaal gerangschikt zijn. 10 stuks, dus die mag nog even slikken. Iets verder loopt een dame in de groen witte kleuren van Sporting Lissabon en een halve kilometer later loop ik even samen met  twee mannen van Athletic de Bilbao in het bekende rood wit gestreepte tenue ( vergelijkbaar met dat van Sparta Rotterdam). Zelf loop ik in mijn gele singlet met de zwart bies en de letters AV Sparta. Veelvuldig word ik door bekenden en onbekenden aangemoedigd: SPARTA!! Ook hoor ik af en toe “Feyenoord”, een kreet die voor mij bedoeld is. Maar ja niet iedereen heeft door dat ik uitkom voor een ander Sparta. De eersite kilometer valt niet tegen: 4.48 min. Terwijl je normaliter dan pas een beetje op gang kan komen. Het scheelt natuurlijk wel dat ik bijna allemaal snelle lopers om me heen heb, al lopen er altijd wat recreanten tussen die graag bij de start al naar voren zijn gepiept.  Na 2 kilometer , op de Laan op Zuid, hoor ik een bekende stem: het is Stephan. Sindskort is hij een loopmaatje van me. Samen met nog een kwartet lopers uit Midden-Delfland trainen we eenmaal per week. Bij de Halve van Midden Delfland liepen we ook lang samen, dus ik kan aan hem mogelijk een goede medestander hebben. Een ander loopmaatje, Roelof, loopt niet ver achter ons hoor ik. Stephan haalt me in en ik waak voor een te snel tempo. Bij het Varkenoordse Viaduct dender ik naar beneden en ga ik hem weer voorbij. Ik zal hem niet meer terugzien. Hij zal goed lopen, totdat hij vanaf kilometer 35 soms moet wandelen wegens kramp.  Mijn eerste 5 kilometer gaan in 23.30 , wat een 20 tal seconden boven het schema is. De planning is om de eerste helf in 1.37 te lopen en dan mag het tweede deel maximaal in 1.39 gaan om de beoogde 3.16 te halen.

De tweede vijf kilometer lopen lekker weg. Brede asfaltwegen en we lopen door het zuidelijkste deel van Rotterdam.  Ik hoor een telefoon af gaan.. niet in het publiek, maar een loper 20 meter schuin voor me. Hij neemt op met de woorden en zonder te : Yes you can do it…go go go.. Het zou toch niet zo zijn dat deze marathonloper een supporter aan het aanmoedigen is? Maar dit is op zeker niet de vreemdste vogel die er tussen loopt. Ik besluit me te concentreren. Voolopig gaat het lekker. De 10 kilometer gaat in 46.00, precies de tijd die ik in  gedachte had, ik heb dus tijd goed gemaakt. Ik kom in een grote groep lopers terecht die wordt aangevoerd door enkele keuvelende Italianen. We passeren zonder kleerscheuren wat paaltjes en slaan af richting….

De afgelopen kilometers heb ik mijn ogen op 3 lopers voor me gericht: een loper met een blauw shirt met de naam van een ziekenhuis achterop. En twee dames: de ene loopt de hele race al 100 tot 500 meter voor me, het is de lichtgewicht van Sporting Lissabon  Zij is vergezeld door een oudere kleine dame, qua postuur totaal anders dan de Portugese. De laatste loopt nog even met me mee en ik verbaas me over haar tempo.  De loper in het blauw lijkt zelfs een beetje uit te lopen. Ik heb inmiddels mijn eerste gel op en loop richting de Slinge, waar we een lus maken. De menigte staat hier 3 a vier rijden dik. Een orkaan van geluid, die je opzweept. Voor het eerst voel ik een spoortje vermoeidheid. Een hoempapa band geeft me een extra adrenaline kick en de kilometers blijven netjes onder de geplande 4.38. Een stem schreeuwt mijn naam als ik halverwege de lus terug draai. Het is Roelof, die goed op schema ligt.

Slingerende strijd op de Slinge

Ik ben in een strijd verwikkeld met 2 lange lopers die samen lopen. Ik heb de heren bijgehaald, maar het zal nog een dikke 4 kilometer duren voordat we elkaar kwijt raken. We naderen het Zuiderpark.  Dirk, die mij staat op te wachten na de bocht, reikt me mijn grote Nathon bidon aan en een gel. Beiden stop ik in mijn belt, terwijl Dirk een stukje mee loopt. Enkele kilometers later zie ik hem weer, als ik het rondje Zuiderpark achter me ligt. Nu krijg ik mijn pet in mijn handen gedrukt. Een prima timing, want het goede loopweer word verrijkt door een prikkelende zon. Het warme weer zet door. Bij elke post drink ik de aangereikte AA drink en tussendoor les ik mijn dorst met de Born isotone drank die in de bidon zit. Het water en de sponsen gebruik ik om mijn lichaam te verkoelen

Halverwege

Bij het halve marathon punt ben ik samen met de loper in het blauw. Even temporiseer ik en komt hij nog naast me, maar het is een laatste stuiptrekking, Zijn tempo stokt en ik zie aan zijn gezicht dat hij er door heen zit…Geen goed nieuws voor hem: Nog 21 kilometer te gaan! De doorkomst is prima: 1.36.50, ik lig 10 seconden voor op mijn (snelle) schema en ruim 1 minuut op het vlakke schema.

Er komt een geestdodend stuk aan, de 25e kilometer van deze epische race is niet de mooiste. Waar blijft die Erasmusbrug zie je lopers denken. Hier raken al lopers in de problemen. Ik passeer metro Maashaven en weet dat vriendinlief niet veel verder zal staan. Ik ga van het midden van de weg naar de linkerkant. Maar er lopen twee lopers enigszins in de weg. Hierdoor kan ik niet goed zien wie er aan de kant staat. Een dame steekt plots over en heeft alleen maar oog voor de loper voor me. Ze geeft een gelletje aan en roept wat. In plaats van voorwaarts mee te bewegen gaat ze dwars weer terug precies in de baan waar ik loop. Ik kan niet anders dan haar een duw richting publiek te geven., Ze slaakt een kreet en botst zonder ernstige gevolgen tegen de omstanders. Gelukkig geen valpartijen, maar ik ben weer verbaasd over dit voorval. Eerder heb ik ook al een moeder met twee kinderen van een jaar of 8 over zien steken, aan het begin van de wedstrijd. En,  geloof me, dan is het tussen die massa snelle lopers een hele kunst om zonder botsing aan de overkant te komen. Ook een fietser deed iets dergelijks.

Bidon besoignes voor de brug

ik schrik op …daar staat mijn vriendin die mij een gelletje en wat spordrank toestopt. Een soepele overdracht (en nee, ik had er niet op getraind). In alle consternatie vergeet ik mijn bidon te geven die stevig op mijn heup hangt. Te veel ballast, maar de bidon heb ik net gisteren als setje voor veel geld gekocht en die gooi je niet zo maar weg. Geen tijd voor kopzorgen!

Een halve kilometer verder in de laatste bocht zie ik een trainer met een gele jas van HAAG atletiek. In een impuls druk ik mijn Leuke Loopjes Rotterdam Marathonspeciale aerodynamische bidon op zijn borst, net als hij een broodje naar binnen probeert te werken. Een duimpje gaat omhoog en ik val de Erasmusbrug aan. Samen met een lichtgewicht Japanner loop ik omhoog. Met grote passen en nog redelijk soepel daal ik met grote passen af. Het geluid en de hitte van de stad golft me tegemoet. 28km.

Nu gaat het pas echt beginnen.

Marathon Rotterdam 2433.JPG

Lees hier verder voor deel 2

Advertenties

Over AriBombari

Run for your life, before life runs you!
Dit bericht werd geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Hoe plan ik een PR op de (Rotterdam) marathon? (deel 1)

  1. Pingback: Hoe plan ik een PR op de (Rotterdam) marathon deel 2 | Hardlopen: Leuke loopjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s