Hoe plan ik een PR op de (Rotterdam) marathon deel 2

Vervolg van deel 1 

We naderen de Coolsingel. We gaan niet recht door, maar draaien een gemene bocht naar links en dan met een U-bocht het viaduct op richting Blaak. Dit is zo na de Erasmusbrug weer een lastige kuitenbreker. Enkele jaren geleden heb ik gezien hoe mensen hier stuk gingen. Ik probeer juist deze pukkel snel achter me te laten. De Japanner heeft inmiddels een gaatje geslagen. Bij station Blaak hervind ik mijn ontspanning. Iets wat lastig vol te houden is, want het zal vooral vanaf het Kralingse Bos knokken worden.Arnold Vonk Rotterdam Marathon 2018 001. “Hey Arnold” hoor ik een luide bekende stem. Ik kijk naar rechts en fotograaf Jeroen Tibbe weet mij weer vakkundig op de plaat te leggen. Beter nu dan op de terugweg bij de kubuswoningen. Ik hoor steeds vaker mijn naam. Jose, Ben, Jeroen, Arjan, Wilco (“kom op Ari, gas op die Ferrari”). Het geeft me een boost en het vertrouwen is er nog steeds. Ik loop richting de buurt waar ik tot 7  jaar geleden woonde. Het 30 kilometerpunt rond ik nog relatief soepel. Ik loop de BoRMarathon2018-jose2ezemsingel op, we lopen door de buurt waar ik 10 jaar woonde, Kralingen/Crooswijk. Een bekend geel shirt passeer ik, Jim van Haag Atletiek. We hadden bij de Midden Delfland halve een mooi duel, maar bij hem is de tank nu helemaal leeg. De Japanner haal ik ook weer bij, hij kijkt op zijn klokje en ziet dat zijn tempo stagneert. Hij ziet er nog erg fit uit en gooit er een schepje bovenop. Ik klamp aan, op het elastiek.

Kraken in het Kralingse bos

Daar doemt het Kralingse bos op, 32 kilometer. Een punt waar veel lopers het traditioneel zwaar krijgen.  Ik krijg het zwaar. Het is nu echt werken geblazen. De bovenbenen lopen vol. De benauwdheid tussen de bomen hangen hangt als een klamme deken over de lopers. Hier zijn maar relatief weinig mensen die aanmoedigen. Wel een steunpunt van de Facebook groep Rotterdam Marathon. Maar ook de vermoeide frontsoldaten: wandelaars, de strompelaars. De strijd tegen die verduivelde ongrijpbare man met de hamer.

Ik zie een loper helemaal met zijn bovenlijf over een verkeersbord in de berm hangen. Is het overgeven, wil hij de druk van zijn benen halen? Mijn snelheid zakt nu, ik  hoef er niet eens voor op mijn horloge te kijken (al doe ik dat natuurlijk wel). Stroop lijkt onder mijn voeten te kleven. De Kralingse Plas deed ik in mijn studententijd ook. Alleen dan wel op het fietspad om de plas. Nu gaan we over het autoweg asfalt en is de ronde 3 km langer. Dan doemt het volgende kilometerbord in de verte op : 35 km .de volgende oase. Kolere..het is inderdaad een zinsbegoocheling. Er hangt een tak  voor de bord  waardoor ik het tweede cijfer niet goed zag,..het is het

33km! Ik moet nog 8 zware kilometers. Dit ga ik niet meer trekken in dit tempo.. De Japanner, die ik voor de tweede keer achterhaal, heeft het ook zwaar..Waar staat Dirk ook alweer, 36 km? Ik wil eigenlijk wandelen, denk zelfs aan opgeven. Maar dat kan ik mijn supporters niet aan doen. OK, ik loop door tot het 35 km punt, dan maar in sukkeldraf..ik zoek met moeite enige ontspanning in longen en benen. Het 35 km  wordt bereikt..ik wil naar de volgende bocht, dan krijg ik weer wat energiedrank van Dirk.

Dood of gladialen

Mijn klokje geeft 5 minuten per kilometer aan, oei… Een gemiddelde van 4.37. Mijn huidige tempo is te langzaam om mijn doel te halen  besef ik. Het tempo handhaven is al lastige genoeg. Ik heb het idee dat deze marathon als een nachtkaars uitgaat. “Hee, hier heb je niet 3 maanden door weer en wind voor getraind. Hou de schade beperkt, misschien wordt het een tijd van 3.18 ..nog altijd sneller dan 2 jaar geleden. “Nee, we gaan voor een PR houd ik me streng voor”. Wie weet kan ik nog terug schakelen naar een tempo dat 20 seconden per km. sneller is. Een ogenschijnlijk onmogelijke opgave lijkt me. Mijn bovenbenen voelen aan als graniet. Ik kan het niet meer opbrengen om mijn gel te pakken. Ik moet er ook niet aan denken. Maar mijn kracht vloeit weg. De Japanner loopt nu ook definitief van me weg.

Dan eindelijk de bocht, Dirk staat er en ook een ex collega. Ze moedigen me luidkeels aan.  Ik kan nu toch niet gaan wandelen… Ik pak een buisje vitaminen aan en een klein flesje sportdrank. Het tempo is nu 5.05 p/km. Even verderop probeer ik een knop n mijn hoofd te vinden om de dreigende ineenstorting te voorkomen. Ik denk aan mijn trainingen, aan mijn loopgroepje van AV Sparta, de lopers die ik train en de loopmaatjes van DE Hardloper. Ik moet door de fysieke en mentale pijngrens.

Mentale knoppen en oppeppers

Ik zie vriendinlief staan, ze moedigt me aan en geeft me een buisje Guarana..mentale frisheid voor een extra boost. Het buisje glipt uit mijn natte handen en valt op de grond. Gelukkig pakt mijn sportieve vriendin het buisje snel op en sprint achter me aan.Alsof het een estafette is, doe ik mijn hand naar achter en grijp het supplement vast. De eerste slok spuug ik meteen uit. gatver. “slikken zal je”, zo luidde het advies van de verkoper. ik doe een tweede poging en het goedje gaar door mijn keel. Of het helpt?

Het verval blijkt daar achteraf gezien gestopt, al kijk ik allang niet meer op mijn klokje Knipsel-38km-rm2018.PNG(de laatste 4 kilometers kan ik weer onder de 5 min p.km duiken). Bij km. 39., aan het einde van de Kralingse Plaslaan staat opeens Ernst van mijn loopgroep voor me . Met gebalde vuist een camera. Hij schreeuwt me vooruit. Het geeft me de laatste ontspanning en energie terwijl ik mijn laatste bidon voor zij voeten gooi. Vanaf dat moment loop ik in een trance. Op de boezemweg nadert het centrum en de mensenmassa. De lopers zien er totaal anders uit dan op hetzelfde stuk voor het rondje plas. Technisch lopen doet niemand meer. Bij sommigen doet het op zijn minst pijn aan de ogen.

Gevecht tegen mezelf

Ik hoor vaak mijn naam, maar loop alsof ik buiten mijn lichaam getreden ben. Ik tel de kilometers af. Ik klamp aan bij twee lopers die me inhalen. Doorgaan, doorgaan, schakel alle signalen uit. Het zijn martelende  kilometers bezaaid met twijfel. Zal ik -net als in 1998 – mijn PR net (g)aan missen? Vanaf de kubuswoningen is het altijd verder dan je denkt, maar ik hou het ritme. Eindelijk de bocht naar de Coolsingel. Op dat moment valt het kwartje..ik ga mijn geplande tijd halen!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ik loop intens gelukkig de laatste 600 meter , probeer te genieten en zie de bruto tijd op de klok: 3.16.47..precies mijn PR. Daar mag ik gelukkig nog zeker een minuut van afhalen. De netto chiptijd bedraagt 3.15.30. Erg blij zoek ik naar steun bijeen hek. Even later zie ik Rob van mijn loopgroep achter het loophek. Het dringt nauwelijks door wat hij zegt, maar het is heerlijk.certificaatRM2018-tussentijden

Finishverhalen

(Ik wordt overigens 135e in mijn leeftijdscategorie, en 50e Nederlander, vooral de snelle buitenlandse lopers weten Rotterdam te vinden. Ik loop op en  praat met een Ier. Hij is vlak na mij gefinished en heeft ook net een PR neergezet. Samen gaan we op de foto.

Het boeit me niet dat ik mijn shirt al heb uitgetrokken, mijn lichaam heeft bijna het kookpunt bereikt. Ik neem met een grote glimlach mijn zuur verdiende medaille in ontvangst. Er zijn rozen beschikbaar gesteld voor alle vrouwelijke finishers door Unilever. Een man doet moeilijk over deze discriminatie. Ik heb er de puf niet meer voor, al zou ik willen. Ik loop door , waar Dirk me roept. Hij maakt een foto en we praten even. Ook mijn mobiel ontvang ik en ik heb contact met vriendinlief die me aan het einde van de fuik zal opwachten.

Ik wil weer teruglopen om de mijn trainingsmaatjes uit Midden Delfland op te wachten. Ik waggel weer 300 meter terug. Mijn lichaam werkt niet echt mee. Maar het kan erger. Een loper ligt te kermen van de pijn met zijn voeten tegen het hek. Ook elders kramp en lopersleed. De man die op de grond ligt, wordt geholpen door een ander loper.  “Wacht maar, ik weet wel hoe je dit aanpakt en de loper buigt de tenen van de verkrampte duursporter met een hardhandige beweging richting knie. De man die op zijn rug ligt schreeuwt het nu helemaal uit van de pijn. Elders probeert een vrouw een ander slachtoffer te helpen. Zij pakt het wat rustiger aan.  Tja, als voetbal oorlog is, dan is marathonlopen op zijn minst een veldslag. Ik mag zelf niet klagen. Ik heb geen zin om langer te wachten en ga met Dirk op zoek naar mijn vriendin. Bijna wordt ik door ambulances en een golfkarretje van de sokken gereden, maar ze slaan af richting een horde mensen. Beide vehikels herbergen lopers die het te kwaad hebben. Na de finish kom ik Jeroen tegen. Hij heeft een prima kwart marathon afgelegd en een PR op zowel 10km en de kwart gelopen.

Bij het Unilever gebouw tussen  Hofplein en CS laat ik me even rusten op een schuin aflopende lage muur.  Dirk en vriendinlief trekken me enigszins omhandig om hoog, want mijn bovenbenen weigeren dienst. Nog ruim 200 meter naar “Lekker gelopen”, waar 1 van de 3 masseurs nog een plekkie heeft.

Nagenieten

Het is heerlijk als de afvalstoffen enigszins weg worden gedreven. Met een bouillon en een stroopwafel loop ik naar het terras. Prima terrasweer, minder geschikt voor lang hardlopen denk ik. Heerlijk nagenietend met mijn hersteldrank (Powerbar choco) en toch ook twee biertjes komen we nog langs de tasseninname waar veel lopers in het gras liggen. Ik twijfel of ik 8 euro wil neerleggen voor het ingraveren van mijn tijd. Mijn vriendin trekt met figuurlijk over de streep: “Je loopt niet elke dat een PR op de marathon” . Als klap op de vuurpijl ontvang ik nog een medaillehanger, waar al mijn 7 marathonmedailles een mooi plaatsje kunnen krijgen. Met de metro gaan we naar de Park & Ride waarna het een klein stukje is richting sauna Elysium. Een aanrader voor mensen die een marathon hebben gelopen. Zonder spierpijn kom ik om 23.00 weer naar buiten. Helaas voel ik de dagen in mijn bovenbenen nog al te goed. Nog een souvenir uit Rotterdam en niet erg:  “De pijn is tijdelijk, de roem blijft voor eeuwig.”

 

Advertenties

Over AriBombari

Run for your life, before life runs you!
Dit bericht werd geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Hoe plan ik een PR op de (Rotterdam) marathon deel 2

  1. Pingback: Hoe plan ik een PR op de (Rotterdam) marathon? (deel 1) | Hardlopen: Leuke loopjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s