Stress rond de paardenbaan: Duindigt cross

Verstand op nul?

ik vermoed dat ik op wedstrijd dagen dat ik hardloop niet helemaal beschik over al mijn verstandelijke vermogens. Gelukkig ben ik niet alleen in dat vermoeden. Collega hardlopers en bekenden delen dit vermoeden. Dat ik dus tijdelijk ontoerekeningsvatbaar ben. Zo lukte het mij wonderwel om tijdig van huis weg te gaan, alle spullen bij me te hebben maar toch was de heenreis niet vrij van stress.

Stress onderweg

Met de trein was ik op Den Haag CS gekomen, en na bijna de aansluiting gemist te hebben ging ik opeens twijfelen aan mijn uitstaphalte. Op de Wittenburgerweg heb je maar liefst 3 haltes. Op de bus stond Duinrell, ik was vlak bij Meijendel, maar het eindstation was vandaag het roemruchte Duindigt drafcentrum (vandaag zonder paarden). Ik kon dus ruim 2km extra lopen en kwam tot vlakbij het drafcentrum. HIer naar links klonk mijn Google maps stem. Ik was nu op een camping (die in de wintermaanden gesloten was), maar ik besloot mijn kans te wagen, ondanks dat mijn gevoel zei dat dit op niets zou uitlopen. Het werd een hek met ijzeren tanden ,2 meter hoog met prikkeldraad en hekwerk aan weerskanten.  enigszins overmoedig dacht ik hier overheen te kunnen klimmen, de roodwitte linten van het parcours kon ik op 300 meter afstand zien.

Uiteraard eerst de tas eroverheen gooien en dan ik zelf. Na mijn handen open te hebben gehaald,zag ik in dat dit niet lukte. Mijn bidon en portemonnee bevonden zich nu op onbereikbaar terrein..Er om heen lopen lukte niet ..een 3 meter brede sloot lag in de weg. Ik kon weer terug lopen en om het complex heen lopen. Snel bij HRR het nummer ophalen en naar de drafbaan. Daar orienteerde ik me achteraf gezien verkeerd. Langs een ander hek kwam ik op een “verboden toegang ” landgoed. Een kwartier voor de start liep ik maar snel terug, nog steeds zonder tas. Op de tribunes legde ik mijn spullen neer en was weer rijkelijk laat voor de start.start duindigt2017.jpg

in gestrekte draf

Ik ging gelukkig niet te hard van start en na de eerste ronde om de baan en over de 1e hooibaal zette ik mijn opmars in. Clubgenoot Ralph, de laatste maanden uitstekend in vorm kon ik bijhalen en over het eerste kleine heuveltje ging ik er brutaal langs. Daarna was de wind vol tegen. Achter een junior en een lichtgewicht dame konden mij niet echt uit de wind houden. Ralph haalde me in en achter zijn 2 meter kon ik wel goed uit de wind blijven. Ik had moeite om aan te haken. In het stukje bos waar de modder en draaibak was gesitueerd kon ik weer bijkomen en op het volgende heuveltje er langs. De eerste ronde van 4,5 km zat er op. Ik hoopte dat ik nog veel energie over had,, maar de laatste restanten energie moest ik van ver halen.duindigt2017.jpg

Stuivertje wisselen

Ralph, was inmiddels weer achter mij gekropen (nu had ik de tegenwind) , demarreerde en leek een onoverbrugbare kloof te slaan.  op het modderige stuk en de ijzeren paal waar we over moesten springen kwam ik een paar meter dichter bij. We haalden nog wel wat lopers.in  Zelf werd ik op de baan door de nieuwe snelste dame in koers ingehaald en op 40 meter gezet Het  laatste  stuk was volle wind tegen en nog een dikke 200 meter. Ik zette de sprint in, maar de dame van Haag voor me ook, zodat ik er niet meer voorbij ging. Ralph zat daar weer 50 meter voor. de cross werd gewonnen door Tm Tom van Olympus die ook al bij de AVW cross. Farrid l”hajjou werd tweede. Clubgenoot Robin Kuipers deed goed mee voorin en werd 4e.

Staat de tas er nog?

Na afloop had ik een dubbel gevoel: had ik nou goed of matig gelopen? Kijkende naar de meeste bekenden in mijn leeftijdscategorie mocht ik niet ontevreden zijn, zij zaten 1 tot 2,5 minuut achter me. Een 6e plaats in de M45 was mijn deel, clubgenoot Mattijs 4e, maar wij zullen ongetwijfeld nog opschuiven. Veel tijd om na te denken had ik niet.

Samen met loopmonster Erwin ging ik op zoek naar de tas die nog steeds op verboden terrein lag. Met behulp van een permanente campingbewoner, die net kwam aanrijden lukte het eindelijk om de tas te bemachtigen. Met een spinaker en een bosje hout visten we de zware tas via de hengels naar het hek. Daarna moest ik nog heel diep gaan om 6 minuten te sprinten naar de busverbinding. Onder de modder en het zweet haalde ik nog net op tijd de bus. Een nieuwe manier van uitlopen. De speciale koffie op Haag CS smaakte er alleen maar lekkerder om. Next Stop , 16 december, AV Sparta De Uithof cross. een nieuw parcours en tevens clubkampioenschappen.

 

 

 

Advertenties

Over AriBombari

Run for your life, before life runs you!
Dit bericht werd geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s