Prijzenjacht bij Royal Ten

Toeschouwer

Met een deel van mijn loopgroep heb ik afgesproken bij het NH hotel/WTC in het Haagse prinses Beatrixkwartier. Vandaag was de opdracht om een snelle 10 km te lopen. Het parcours van de Royal Ten leent zich hier goed voor. Meestal zijn de temperaturen net omhoog geschoten, maar vandaag begon de dag relatief koeltjes. Een tijd onder de 40 minuten was mijn persoonlijk doel, al voelden de benen na te weinig snelheidstraining na de 60 van Texel, niet super. Ik zag nog net de finish van de km, waar ik veel jeugdige en oude bekenden zag finishen. Dan naar de afgesproken plaats.

Finish in zicht!
Fred van der Gon geeft alles op de 5km.

Warming Up

Speaker Peter hallensleben was op het podium al zijn intro wereldkundig aan het maken en zelf inspecteerde ik de prijzen even. Voor de leeftijdscategorieen waren er vergulde miniatuur hardloopschoentjes te winnen. Dezelfde prijzen had ik zelf al eerder uitgezocht (en gewonnen) bij de Sparta clubkampioenschappen. “Mijn antwoord (er van uitgaande dat ik niet op het podium zou komen) was: Ik kan rustig aan doen, want deze prijs heb ik al.” Dit zouden profetische woorden blijken te zijn. Na het groepsgewijs inlopen en oefeningen doen spoedde een ieder zich naar het startvak. de enorme drukte gold niet voor het wedstrijdak waar ik maar een dikke 40 atleten zag staan. Voor me was er een invitatievak met o.a. trainer Theo Sybrandy en andere bekende lopers.

Naast mij enkele Sparta loopgroep maatjes waaronder Rik, Erwin en Joeri. Ook clubgenoten Mattijs en Ralph waren van de partij. Ik waakte er voor om niet te snel van start te gaan. Erwin ging me al snel voorbij en ik probeerde te volgen. Met de wind in de rug draaiden we het lange stuk op de Bezuidenhoutseweg op. Carla Ophorst, veelvuldige record houder en winnares liep een 50 meter voor me. Het ging toch stiekem weer (te) snel. Ik haalde Carla (die ik onlangs nog had verslagen bij de Omloop Ter Heijde) bij. Eindelijk draaiden we naar links , de woonwijk Marlot in. Dit heb ik altijd een lastig stuk gevonden en hier wilde ik mijn ontspanning pakken. De groep van Carla liet ik gaan en prompt werd ik weer bijgehaald door o.a. Erwin.

Concurentiestrijd?

In mijn buurt loopt ook een HRR (leeftijds) concurrent, waar ik probeer aan te haken. Net toen als dit lukt plaatst Erwin een jump, die ik niet meteen beantwoord. De krachten zijn weggevloeid, het training geven ipv zelf trainen eist zijn tol. Liever blijf ik nog even hangen bij de lange Roadrunner uit den Haag. Consolideren. Plots doemt het 5km punt op en de waterpost. Altijd chaotisch..ik had een drinkbeker te pakken, waar nog wat water in zat. Een blik op de klok. Als ik aanzet onder de 2 0minuten. Maar 40 minuten wordt lastig denk ik. Of is dit een mentale dip? Erwin is s een stuk voor en de andere concurrent was ik kwijt. Was hij blijven staan bij de waterdrinkpost? Ik besef dat beiden sinds kort in dezelfe leeftijdsklasse als ik zitten net als ik zitten.

Dan het Haagse Bos in. Het parcours was wat gewijzigd. Geen “Royale”lus bij Huis ten Bosch ditmaal, maar nabij de van Alkemadelaan/ Laan van NOI. De klinkertjes voelden zwaar en de zuurstof was schaars in het benauwde bos. Een jonge loper die ik herkend van de Ock Run (hij was daar tweede op de km geworden) passeerde me en ik probeerde te volgen. Daar is het keerpunt/ Erwin en ik kunnen elkaar hier zien, nadat hij gedraaid was. Het gat is al gauw 100 meter. Die 25 seconden ga ik normaal gesproken niet meer goed maken. Wel lukt het me om het gat met de jonge loper voor me langzaam dicht te lopen. We naderen het einde van het Haagse Bos. Nog een dikke kilometer. trainer Mulay schreeuwt hier weer de longen uit zijn lijf. Maar vooral voor zijn atleet Ralph die me zoals vaker dit jaar passeert. “nu pas” denk ik nog. Hij heeft een behoorlijke versnelling. Ik vecht mijn duel nog uit met de twee mannen voor me. de Ock runner wil ik niet laten gaan en ik ga hem en een andere loper voorbij. Nog even ontspannen snel en dan afsprinten op het laatste rechte stuk. Als ik de laatste 200 meter in sla komt er nog een Sparta loper naast me. Het is Thomas (ook een concurrent voor mijn leeftijdsklasse). Ik heb net mijn kinie omhoog gegooid en mijn handen op schouderhoogte. Mijn belager schrikt en heeft de puf niet mee om mee te sprinten. “Zoveel explosiviteit nog “zal Thomas me later vertellen.

De finish is ook verder dan vorig jaar. Op de streep heb ik pas door dat ik een pas te kort kom om Ralph in te halen. maar ja, hij is vandaag geen concurrent (want een jongere leeftijdsklasse). Erwin is 25 seconden voor me geeindigd, onder de 40 minuten. V een brug te ver voor me.

Prijs je arm of prijs je rijk?

Bij de prijsuitreiking een domper. Erwin gaat al naar huis, het wachten duurt lang. dan de mededeling dat de uitslagen niet goed verwerkt zijn. de top 3 mannen (2 Kenianen en een marokkaan) en vrouwen zijn bekend, maar alle andere klassementen zijn nog in een digitaal gevecht verwikkeld. Later op de website zie ik dat ik 3e ben geworden. Het prijsje is echter weer met de organisatie retour. (een mail is ook nog niet beantwoord). Geluk bij een ongeluk: Erwin had bij de recreanten ingeschreven. Thomas was ook geen concurrent, hij deed bij de bedrijvenloop mee. Met Mattijs en Ralph zal hij de eerste plaats opeisen. de beker is nooit uitgereikt). snel spoed ik me naar het terras van Pan, waar de lopers uit mijn loopgroep al aan het koele bier zitten. We proosten op de prima gelopen tijden.

Advertenties

Over AriBombari

Run for your life, before life runs you!
Dit bericht werd geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s