Van Marathonner naar ultraloper? 60 van Texel (deel 2)

Nu gaat het los, ’t Horntje

Voor het blog naar de aanloop van de 60 van Texel klik hier

In de ochtend voor de start is het toch  haasten geblazen. Ik heb een berg reepjes, dranken en gelletjes bij me of aan vriendin gegeven. In haar rugzakje zit ook een extra shirt, petje en een paar schoenen en sokken. Plan B is klaar. Na 38 km, bij Oosterend als we landinwaarts trekken, staat zij hopelijk mij op te wachten. Het devies is genieten tot de vuurtoren en dan kijken of je nog wat over hebt in de laatste 25 km. Bij de 48e km. hoop ik nog te kunnen versnellen, al is dit een gekke gedachte als je weet dat je nog nooit verder dan 44 kilometer of 4 uur hebt gelopen.

Met mijn tas en drinkbelt om spoed ik me naar de pendelbus. Ik zie bij de bushalte een grote bus staan, die op het punt staat te vertrekken. De laatste bus gaat om 9.45 hoor ik van Roelof, een loopmaatje die in de StayOkay verblijft en waarmee ik gisteren ben opgetrokken. Het is 9.41 en de bus geeft gas. Ik sprint langs de bus en probeer de aandacht van de bestuurder te trekken…tevergeefs.  Wat is dit? ga ik nu de start missen?

Gelukkig staat er 50 meter terug ook een prehistorische  schoolbus die doet denken aan oude Hollywood films. Ja hoor, deze gaat ook richting ’t Horntje en de haven waar we zullen starten. Roelof stapt 5 minuten later ook in en de sfeer is meteen relaxed. Wiffried Duivenvoorden en een andere kamergenoot van Roelof stappen ook in. Wilfried heeft een mooie hardlooprugzak, wat lijkt op een soort raketmotor. Ready to fly. En dat ben ik ook. Jan, de andere slapie van Roelof is wat gespannen. Een lichte blessure zaait twijfel. Een extra horde richting finish.

Bij aankomst een grote schare lopers die heerlijk ontspannen of juist vol adrenaline wacht op de avonturen die komen gaan. Ik bedenk me dat ik vergeten ben de vaseline op te smeren en roep langs een rij lopers die wacht op de startnummers: “Wie heeft er vaseline?” Meewarige blikken, maar 1 helpende loper bied uierzalf aan. “Ook goed” zeg ik.

Bij de start doet de speaker verwoede pogingen om het laatste half uur helemaal vol te praten, wat lukt! Nog 8 minuten, nog 5 …nog 2 minuten..en we gaan. Hans Koeleman schiet ons weg en ik voel me als een kind die voor het eerst in de speeltuin komt.

De veerhaven voorbij de zon en het strand tegemoet. Roelof loopt even voor me. Na ruim een kilometer passeer ik in  een bocht wat lopers, maar Roelof in zijn opvallend gele shirt heeft nu al de turbo aangezet. Zelf loop ik rond de 5.30 waar ik uitging van 5.45 en 6 minuten per km. in de eerste kilometers of op het strand. Ik loop samen met Jan. Zijn spieren moeten langzaam warm worden zodat hij zijn blessure minder voelt of er doorheen loopt. Hij verlangt naar het strand. Ik zeg dat ik te hard ga. Hij antwoord dat hij nog nooit zo langzaam gelopen heeft in een race. Bij de eerste verzorgingspost raak ik hem even kwijt. Maar ik wacht als ik het tempo verlaag. Het is nog lang getuige het bordje 55. (De kilometertelling loopt hier af). De bocht om langs wat groen richting strand. Hier word het zwaarder, maar nog geen heuvels.  Jan versnelt, Roelof is inmiddels een geel stipje die al zeker 2 minuten voor ligt. De wind is tegen. Maar het voelt alsof ik vlieg. De rem is wat minder ingetrapt en ik probeer het juiste spoor door het zand te vinden.

je kunt zo zien wie er gewend is op zand te lopen en wie het minder af gaat. Ik kom samen te lopen met een loper in een rood shirt, met een persoonlijke touch. Zestig op de voorkant (ook zijn nieuwe leeftijd begrijp ik) en een lijstje met loopjes waarvan de huidige loop nog afgevinkt moet worden. We lopen veelal naast elkaar. Achter elkaar zou beter zijn, hoewel ik de wind niet erg vind. Het tempo is nog steeds sneller dan beoogd. We laten een paar snelle lopers waaronder Jan gaan, terwijl we er ook nog genoeg inhalen. Inmiddels zijn er wat lopers afgeschud en praten we over het feit dat te snel starten vaak resulteert in een meervoudig verlies van je gewonnen tijd in de laatste kilometers. Zelfs in de laatste 5 kilometer kun je dit nog voor je kiezen krijgen. De eerste tien kilometer zijn binnen het uur gegaan en voorbij alsof we nog maar net begonnen zijn. Maar ik weet zeker dat ik het zwaar gaat aanvoelen. Hoe en waar…let’s find out. Genieten en niet te veel met krachten smijten tot de vuurtoren. Of zijn plannen er juist om van af te wijken?

Als we de heuvels zien waar we het stand af moeten krijg ik een soort van impuls. Ik loop in het mulle zand wat lopers voorbij en sluit aan bij een grote groep die allen vrijwel meteen gaat wandelen? Wat is dit nou? Nu al? De meesten lijken uit te stralen om niet nu al hun kruit te verschieten. Ik versnel mijn tred en loop zo soepel langs het dozijn ultralopers. De man met rood shirt volgt aanvankelijk maar ook hem verlies ik tijdens het klimmetje. Ik dender door de fietspaadjes met grind naar beneden. En ik ben los. Het natuurreservaat is mooi en genieten geblazen. Jan is ook weer bij me aangesloten en langzaam gaat het tempo omhoog en richting de 5.20 per km. We krijgen veel bijval en aanmoedigingen van het publiek dat opgesteld bij de wissel van de estafettelopers die per persoon 15 kilometer afleggen. Dan het strand weer op. Plekken met nat zand, stuif zand of met sporen. Het gaat nog steeds erg lekker. Wel voel ik wat pijn in mijn rechtervoet. De veter iets te hard aangetrokken en de chip die er nog in zit helpt ook niet. ik zal er nog twee uur mee doorlopen. Weer een steile beklimming en ik vlieg er weer vol in. Bovenop de heuvel staat een oudere man iedereen gillend en druk gebarend op te zwepen. Doorlopen! Tred houden. Niet wandelen!! ik ben de enige die zijn bevel op volgt. Ik zoef naar beneden, ik vlieg, maar de ratio is er ook nog. Ik moet gas terug nemen want ik heb vriendinlief namelijk verteld dat ik een gemiddelde zal hebben van 6 minuten. Ik zal naar verwachting meer dan een half uur bij pek van bestemming aankomen.

Slufter richting Eijerlandse Duinen


Ik dender over een loper met een blonde paardenstaart heen. het op de rem trappen blijft lastig. Heel af en toe word ik ingehaald, maar dan betreft het een estafetteloper. Het 30 kilometer punt nadert. Halverwege. Het gaat heerlijk. Het voelt nog steeds als een walk in the park. Ik kom in een groepje van lopers terecht en we passeren een loper waar de fietser rechts behoorlijk in de weg rijdt. Mogelijk een 120 km. loper. Ik roep iets en pas nadat de loper zijn fietser waarschuwt kunnen we er langs. Ik maak me er niet druk om. Met een dame loop ik weg uit de groep. Het tempo gaat wederom omhoog. Bij de drinkpost haakt de dame af, ik loop weer alleen en geniet van de natuur.

Slow cow

Een groep zwarte runderen contrasteert het mooie landschap nabij de Slufter. De zon weerkaatst op het drassige groene landschap. Als je niet beter wist zo je denken in het buitenland te lopen. Nu komen de heuveltjes . Inmiddels heb ik Roelof weer in de smiezen gekregen. Door de lange zichtlijnen is hij in beeld met zijn gele shirt.

Ik loop door de mooie heuvels in de Eijerlandse duinen. Met een andere loper met een blauw shirt die versnelt kom ik bij een groepje van twee mannen die duidelijk samen van start zijn gegaan. We haken aan en zien de vuurtoren. Een belgische loper loopt snel de heuvel op en wacht dan op zijn maatje. Ook ik test de benen nog even en kom makkelijk boven. Hij vraagt hoe het gaat: ik antwoord dat ik mijn liezen al wel begin te voelen, maar dat het verder lekker gaan. “zonder pijn, geen wedstrijd he” zegt hij lachend. Mijn antwoord is aansluitend: “Thuis op de bank zitten is pas echt pijn lijden”. We passeren de vuurtoren aan de rechterzijde. Met zijn vieren gaat het verder. Ik pak een binnenbochtje en ga snel langs een drankpost. het groepje valt nu uit elkaar. We zijn op het meest noordelijke stuk van het parcours en draaien nu de dijk langs de Waddenzee op. 35 kilometer afgelegd. Nog 25 te gaan. De straat waar we doorheen lopen heet de Volharding. Toepasselijker kan het niet. Mijn tempo is weer omhoog gegaan naar 5 minuten per kilometer. Ik nader Roelof geleidelijk, maar hij passeert ook lopers. Je ziet nu dat sommigen het zwaar krijgen. Het gat met mijn dorpsgenoot is nog maar 25 meter.

Bandenwissel in de Cocksdorp

De loper in het blauwe shirt loopt vlak voor me en stopt bij zijn vriendin om wat gelletjes aan te pakken. Nu maar hopen dat mijn vriendin er ook staat. Ik passeer een parkeerplaats en zie onze auto er niet staan. Dat betekend dus geen verse schoenen en reepjes. Gelukkig heb ik me in de parkeerplaats vergist. Bij een bocht landinwaarts staat ze aan de kant. “ Je spullen liggen aan de overkant in het gras”,

roept ze. Ik pak wat gelletjes en kan mijn pijnlijke rechtervoet verwennen met een paar comfortabele en dempende schoenen. Het zal wel anders lopen worden, maar dat risico neem ik graag.
Ook mijn gisteren verworven Texel pet zet ik op. Ik verlies een minuut, een kleinigheid op de totaaltijd, maar wel veel in vergelijking met de lopers om mij heen. De loper in het blauw is me inmiddels behoorlijk voorbij en het gat naar Roelof is nu ook weer groot. Bij de twee lopers waar ik aanvankelijk bij liep kan ik wee aansluiten. Ik praat even met ze en loop een paar minuten op. Dan ga ik door. Het lijkt of de zee in brand staat. Loper voor loper haal ik in. De blauwe loper haalt roelof in en ik kan na 46 kilometer ook bij hem aansluiten. “Warm he”, zegt hij . Hij steekt een duimpje omhoog en het lijkt of hij versnelt. Ik pik aan, maar het begint voor het eerst lastig te worden.

Nog een behoorlijk (Ooster)eind

De zon brand, het zweet gutst van mijn voorhoofd en het shirt is nat. Ik ben niet langer bezig met genieten, maar een race aan het lopen. En niet zo maar een race. Nooit liep ik verder dan 44 kilometer, nooit langer dan 4 uur.
Mijn voorbereiding kende 2 lange duurlopen, voor de rest was het mee een lichte marathonvoorbereiding. En veel lezen, over ultra’s en trails. Inspiratie telt ook toch?! Ik weet dat ik verder kan lopen. Het onverwachte is een verlangen geen angstdroom. Toch wil ik bij Roelof blijven, maar het betreft hier geen 10 km. wedstrijd. Ook al is het misschien nog 10km naar de streep. Roelof is een ervaren ultraloper die zijn hand niet omdraait voor 100km. Dat ik op de marathon 10 minuten sneller ben zegt hier niets. Het lijkt wel of Roelof nu pas is wakker geschud. Langzaam moet ik hem laten gaan. Op de dijkjes klamp ik weer aan. Bij Oost verlaten we de kustlijn weer. Dan komen we Oosterend binnen. Roelof is iets eerder bij de drankpost. ik stop net zoals bij de meeste vorige posten,. Water en gel en haastig zoeken naar mijn flesje met gel die ik bij de start heb afgegeven. Het staat er niet meer bij. Bij de vorige posten was het ook zoeken, maar nu is het echt weg. Roelof is nu meer dan 100 meter voor. Ik laat het rusten en neem nog een half tucje, voor de noodzakelijke zouten. ik krijg het nauwelijks meer weg. Nog een cola/cafeine gelletje, die ik traditiegetrouw ook maar voor de helft naar binnen krijg. Het is werken geblazen. Ook voel ik mijn hamstrings lichte krampen komen op zetten. Maar ik verzet mijn gedachten.

Geparkeerd

Langzaam voel ik de krampen toenemen. Ook op plaatsen waar ik het normaal nooit heb gevoeld. Het tempo zakt in. Een loper achter me lijkt te naderen. De zon schijnt vol in het gelaat. Kilometer 53. Ng 7 km. Gisteren vertelde Bert van de Veer dat hij 7 km in leidende (of was het lijdend?) buiten zichzelf trad in de verzengende hitte in zijn moeilijkste ultra, maar zichzelf terugvond en toch de finish haalde.

En dan sta ik opeens stil. Niet omdat ik dat wil, maar omdat het gebeurd. Het lijkt of er twee stalen sloten onder mijn liezen zijn gebonden en ze de spieren in een onbeweegbare positie hebben vastgeklemd. Ik voel pijn. Ik voel machteloosheid. lichte paniek. Waarom nu? ik ben er voor mijn gevoel bijna. Ik probeer te ontspannen en voel meteen drang om te plassen. De loper achter me had me al gepasseerd, de volgende komt pas over 100 meter. Maar het is niet erg als mensen me zien terwijl ik een sanitaire stop maak. Niets is belangrijk meer. Behalve DE FINISH halen! Maar hoe? Heeft iemand een paar reservebenen. Ik probeer iets wat op wandelen lijkt. Hardlopen lukt niet meer. Twintig seconden later…. weer een krampaanval. Wandelen…. Ik zal, nee moet doorgaan vijftig mt dribbelen. Weer een krampaanval. Het zijn niet de liezen, nee spieren. Abductoren heten die krengen geloof ik. Ik beloof het machtige Loopwezen dat ik ze de volgende keer zal trainen. Dribbelen. Een volgende loper passeert me. Aanhaken lukt dertig meter. Weer een krampaanval. Nog heftiger. Wandelen. Sjokken. Ik moet de volgende post halen of de 55 km passage. Het lijkt wel of ik niet verder kom. In de verte zie ik de haven van Oudeschild en een vervallen industrieterrein. Het ziet er lelijk uit. Of is het mijn perceptie. Zijn de endorfine uitgewerkt? Weer word ik ingehaald. Maar ik heb weer een dribbelpasje te pakken. 7min. per km? WE moeten om de haven. de langzame loper achter me haalt me in, maar ik haak aan en ook hij moet wandelen.Ik haal hem in en we lopen bijna verkeerd. Even dribbelen we veder, maar al snel moet ik weer wandelen.

Ergens zegt iemand ” gewoon wandelen, dat is het beste voor je spieren”. Iets verder op: het is een slagveld, ze vallen met bosjes. Nog steeds geen teken van 55 km punt of een drinkpost. Dit is mijn Fata morgana, mijn helletocht. De krampen komen nu ook in mijn kuiten. ik krijg zelfs kramp in mijn armen en in de spier onder mijn oksel.mijn arm schiet de lucht in. Stuiptrekkingen. Het voelt of er iemand een Voodoopop van mij aan het bewerken is met een ijspriem. Ik wandel stukken van 200 meter. Dan eindelijk de vezorgingspost in zicht. Ik zie Roelof net weggaan, Hij had last van een blaar en heeft deze doorgeprikt. Hij heeft het dus ook zwaar. Water, cola en een mueslireep. Eten lukt niet meer, maar voor na afloop dan maar.


Drie keer doodgaan op de Hoge Berg

Opeens is hij daar. Twijfel. Maar ik ben berekend op zijn komst. Ga weg, flikker op Twijfel, jij past hier niet. No way dat ik dit niet uitloop. Ik sta straks binnen de 7 uur aan de finish in Den Burg met een biertje in de zon, desnoods kruipend. Opgeven is geen optie. Het rekenen gaat moeizaam. Hoe lang ben ik onderweg.met vallen, opstaan, stilstaan, wandelen, hoe lang doe je er dan over? Ga ik de 6 uur nog halen of ga ik richting 7 uur? Later besef ik dat ik weer bij de Hoge Berg ben. het hoogste punt van Texel. al merk je daar niks van. De krampaanvallen volgen elkaar steeds vaker op. Ik loop van kilometerbordje naar kilometerbordje. Doodgaan bij het graf van Jan Knippenberg.

Zeker tien lopers passeren me in mijn strompeltocht. Tussendoor kan ik nog dribbelen in een tempo dat langzamer is dan de langzaamste kilometer. fietser kijken verbaasd naar me als ze me horen schreeuwen van de pijn. maar zij moeten de lopers naar de finish begeleiden. Ik ben aan mezelf overgeleverd. een groep van vijf weet ik nog even voor te blijven. De dame die ik eerder rond 30 km inhaalde haalt mij weer in,, als ik weer moet wandelen door de samentrekkende abductoren. En dan voel ik zo een hevige steek in zowel kuit als hamstring dat ik me laat vallen om verlichting te zoeken. Ik val tegen een berm, vol in de verse brandnetels. Pijnscheuten ..opnieuw. felle prikkels die me weer omhoog doen veren. ik weet niet waar ik het zoeken moet. De prikkels gaan dwars door mijn shirt heen en ook mijn handen tintelen. Ik kan er bijna om lachen. Deze tintelingen leiden af van de krampen. Een loper die ik vijf kilometer eerder makkelijk voorbij liep, komt mij nu in sukkeldraf voorbij. Maar ik kan een tijdje aanhaken. Het is nog geen twee kilometer meer. Ik zie een lange streep en dan iets van een hoopgje mensen en de contouren van het dorp. De oper achter me gaat me niet meer in halen. no way. Ik kan iets versnellen en ik bid dat ik geen kramp meer kriijg. Vlak voor de finish staan vriendinlief en kinderen te wachten. En een blije Noah sleept me over de eindstreep. Ik heb zowaar nog net onder de 5.50 uur gelopen. Met koorts heb ik de finish gehaald en lig ruim 20 minuten als een baby in het gras.

Ik durf nauwelijks te bewegen bang om weer kramp te krijgen, wat nog wel gebeurd. Drinken en eten. Na een douche en een halve massage (dit tiggert de kramp in de voeten) ben ik s”avonds snel hersteld. Op het terras drink ik napratend met de niet ver voor mij binnengekomen Wilfried mijn welverdiende Skuumkoppe. En de spierpijn? die werd met de skuumkoppe weggespoeld. De euforie zal de plaats innemen. Pain is only temporarily, fame is foreever.

Advertenties
Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Een reactie plaatsen

Van marathonner naar ultraloper: de 60 van Texel

zestig van texelDe reis er naar toe

Als loper hoor je soms een lokroep. Voor mij was dit “De zestig van Texel… 2 jaar geleden nog onbeantwoord, want ik had de inschrijving gemist. En qua drukke wedstrijdagenda en priveleven was ik er nog niet aan toe. Mentaal misschien ook nog niet. De marathon was toch al zwaar genoeg? Na de succesvolle marathon van Berlijn schreef ik me voor dit stoutmoedig avontuur, of had ik mezelf overschat.?De marathon is inmiddels bekend terrein, maar de Ultra…ja daar gelden (nog) andere wetten. Menig looptrainer kan je prima vertellen hoe je voor de 10 km moet trainen, maar de ultra..dat is andere koek.

Ergens was dit ook een soort experiment met mijzelf als proefkonijn. Maar bovenal beschouwde ik dit als een avontuur. Geen tijdsdoelen (anders dan op tijd aankomen bij de finish) en vooral genieten.: op zoek naar Zen, op weg naar de alpha en theta golven in het tegenwoordig zo zwaar belaste brein.. de trance en de runners high.

Waar kon dat nu beter dan op een van mijn favoriete eilanden: Texel. Het eiland waar de exponent van het trail lopen Jan Knippenberg zijn laatste rustplaats vond.  In aanloop naar deze ultra deed ik niet veel anders dan in aanloop een jaar eerder naar de marathon van Rotterdam, behalve dat ik eenmaal een 4 uur durende LSD (long slow distance) deed in een tempo dat ik dacht te kunnen lopen op Texel.  Verder had ik geen tijd en zin om frequente lange duurlopen te doen. Een enkele maal kon ik het opbrengen om in een zeer laag tempo te lopen, al raad ik aan om dit niet te vaak te doen.

Op Texel

Dus een maand na mijn 50e verjaardag beland ik met vriendlief en kids in het gastvrije en Zen-achtige B&B “So Hum” , wat zoiets betekend als “ik ben”.  Na de bootreis haast ik me richting Stayokay, waar de organisatie zich verzameld heeft. Ik bekijk een mooie opwarmer : het beeldverslag van de wedstrijden van 1997 en 1999. Wat me ook opvalt is de pijn aan je ogen doende hardloop kleding die men toen had” tights in allerlei neoprints en daarboven een slobbertrui. Traillopers zijn geen fashionista’s. Gelukkig is er aan kleding en kledingstijl wel een hoop verbeterd. Wat het zelfde is gebleven is de onderlinge verbondenheid en het zonder morren lijden om de geest en het lichaam tot in extremis te testen. In dat verband wil ik ook memoreren dat er naast 649 lopers op de 60 kilometer er ook een vijftigtal lopers zich gekwalificeerd heeft voor de 120km.

Inspiratie voor transpiratie

De volgende ochtend meld ik me weer bij de StayOkay, waar enkele run diehards zich verzamelen bij oud atleet Hans Koeleman. De voormalig meervoudig kampioen en nationaal recordhouder op de 3000 meter steeple chase loopt tegenwoordig langere afstanden en is auteur van het Blauwe Uur, het boek dat ik (toevallig?) onder mijn hoofdkussen had liggen.  mens als duurloperHans bracht ons naar het graf (“de hoge berg”) van de founding (god)father van de Nederlandse Ultra en de zestig van Texel in het bijzonder, Jan Knippenberg. Klik hier voor de documentaire over hem en zijn unieke ultraloop Hoek van Holland – Stockholm. Later op de avond mag ik nog genieten van het kwartet schrijvers dat naast Koeleman uit Koen de Jong, Bram Bakker en Tim van der Veer.  Ik laat me nog even verleiden tot een Skuumkoppe (Texels bier) aan de bar als ik laat in de avond mijn mandje op zoek. Ik kan niet wachten om te starten.

Voor het vervolg lees hier deel 2 (raceverslag)

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd, Ultraloop | Tags: , , , , , , , | 3 reacties

Beers drieluik: van Binnenmaas naar Hellegat en het kleinste eiland

Een ander cross circuit was onder mijn aandacht gekomen. Een nieuwe loopserie ten zuiden van Rotterdam, maar nog steeds in Zuid Holland. De eerste in Binnenmaas/Mijnsherenland, de tweede bij het Hellegatsplein, tussen Ooltgensplaat en Willemstad. Het slotstuk van deze door Runforlife  (Roparun team) georganiseerde loopjes vond plaats op Tiengemeten.

De afstanden: 5 en 10km. Voor de eerste drie een pijs per afstand. Ook kon er een klassement gelopen worden, als je alle drie dezelfde afstanden had volbracht.

In de eerste laagdrempelige loop  (de Binnenmaas cross) waren er naast veel recreanten  toch ook een aantal snelle lopers aanwezig. Zeker de jeugdige atleten van Spirit lieten zich gelden tijdens het mooie weer. Via een oude landtong en hobbelige stukken weiland kwamen we al snel in op een makkelijke en vlakke ondergrond terecht. Na de eerste schermutselingen had ik me opgewerkt naar de 6e plaats. De loper voor me, had er nog goed de pas in, maar ik kon met moeite bij hem komen.

Over de helft, was het even buigen of barsten voor me, maar in plaats van gas terug versnelde ik licht. Mijn medeloper zat ook stuk en moest passen. Met nog 2 kilometer te gaan, vloog ik op mijn Innovs heerlijk over dempende houtsnippers,  De nummer  nummer vier in de wedstrijd, een loper van Olympus 70 was kwam al in het zicht.  Het gat was te iets te groot, al kwam ik nog erg dicht bij. Na een lekker stuk koek en warme choco kon ik nog even 2 heel snelle mannen op de 10km. bekijken:  Ralph van den Nieuwenhuizen en Timo de Geus die de concurrentie ver voor bleven.

 

 

 

 

 

Geplaatst in Blogverslag cross | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Terug naar de winterwind van Egmond

Favoriete loop

Voor de tiende maal had ik me ingeschreven voor Egmond.  Eenmaal (in 2010, werd de tocht afgelast) dus werd het mijn negende deelname. Het organiserende Le Champion vierde zijn 50e verjaardag en organiseert deze loop al sinds 1973.

halvevanegmond-1973

De eerste maal Egmond in 1973

Terwijl ik eigenlijk steeds minder plezier aan massale evenementen beleef kon ik het toch niet laten om weer aan de start te komen van “de winterklassieker”.

Vriendinlief ging na veel twijfel (longblaas ontsteking) mee en stond klaar voor de kwart marathon.  Dat gaf mij de gelegenheid om rustig in te lopen, het strand te verkennen en de kwart marathon te bekijken. Vorig jaar haalde ik hier een 23e plaats. Niet slecht als je bedenkt dat hier zo’n 7000 mensen op starten. Uiteraard zijn er  hele volksstammen die blij zijn dat ze de finish halen en waar finishtijd totaal geen rol speelt.

Bij mij speelt dat nog wel een rol, al was ik niet zo gebrand op een heel snelle tijd. De weersomstandigheden beloofden fikse tegenwind en regen. Feit was dat het op E-day droog was en een zeewind. Dus gunstig.

Spanning voor de start?

Ik was ruim op tijd, de startnummers waren goed opgespeld, bidons gevuld en de maag ook. Totale ontspanning. Er kon niks meer mis gaan..toch? Vriendin was op weg en ik uiteindelijk aan de koffie aan de zeekant vlakbij de finish.  Ik hoefde maar 200 meter te lopen om haar te zien finishen. Maar bij de finish was het angstvallig leeg. Oei, de finishplek van de kwart was een kilometer verderop. En ik zou klaar staan bij de finish met een warme jas en de rest van de spullen. Met een verbluffend snelle kilometer en tegen de stroom van alle gefinishte atleten was ik precies gelijk bij de finish als mijn vriendin. Maar toen begon de ellende…waar was dat net nieuwe dure windjasje van 100 euro dat ik bij de start had aangepakt.  Bij de start waren alle kledingstukken in containers en later op een grote hoop gegooid. Ook in de koffiebar niks te vinden.

Ik had het weer voor elkaar..op het laatste moment en met enige stress achteraan in het startvak. Gelukkig  had ik toegang tot het wedstrijd startvak zodat ik geen last had van de grote massa recreanten, businesslopers of Le champion leden.  In vergelijking met de laatste keer toen ik de halve marathon liep (2015) was het zwaarder. De ronde door het dorp van 3km werd ingekort en nu mochten we al binnen een kilometer het strand op. Ondanks een rustige start, maar dankzij het heuvelaf lopen met volle wind in de rug ging de eerste kilometer in een snelle 4.06 minuten. Het strand aan de zeekant was hard en ik vond snel mijn ritme.

Wedstrijd in een wedstrijd

Dit jaar had ik naast het doel van een tijd onder de 1.34 een specifiek doel: De Buff kilometer, waar ik daags ervoor over had gelezen. Een segment of klassement van de onverharde kilometer halverwege de race. Daar wilde ik dus even gas geven en indien mogelijk een prijs in de wacht slepen. Hierdoor probeerde ik me tijdens de laatste kilometer van het strand wat te sparen. ondertussen genoot ik van de kitesurfers, de woeste witte schuimkoppen in de zee en het eenzame stuk tussen 2 groepen in.  Een loper voor me bleef ik continu in het zicht houden maar bij de strandafgang ging ik zeer makkelijk langszij. Vergeleken met de kwart marathon is deze strandafgang een makkie. wind in de rug, niet te stijl door het zand en al snel de betonnen ondergrond. Ik had al de turbo aangezet met de eerste heuvels in zicht, maar we ware nog maar bij km. 8 . Even dacht ik dat de Buff kilometer was begonnen, omdat er een slingerende onverharde kilometer volgde. Hier haalde ik al veel lopers in en liep ik ook in op een lange dame met gespierd bovenlijf, die op het strand de groep voor me op sleeptouw had genomen.

En ja hoor, daar kwam na 10km al aangekondigd de “race in de race” kilometer.  De dame werd gepasseerd terwijl ze nog net een bekertje voor mijn neus weg griste bij de drankpost. Een andere loper die ook versnelde kon ik mooi volgen en was een mooi richtpunt. In 3.55 legde ik deze kilometer af en moest de volgende kilometer herstellen door weer wat rustiger te lopen.

Met drie naar de finish

De lange dame en de loper die ik had ingehaald kwamen nu weer langszij. Vervolgens liepen we met een groepje weer in op andere lopers. Tot tweemaal toe werd ik snel gepasseerd door snel uitziende lopers. In beide gevallen stonden ze enkele minuten later weer aan de kant, voor een plaspauze. Opmerkelijk. De lange dame had ik inmiddels afgeschud en het 15 kilometer punt werd bereikt. Hier voelde ik mijn benen, maar het tempo ging onder impuls van een ervaren loper in het grijs omhoog. Ik had steeds moeite om aan te klampen. Bij de grijze loper die een mooie lichte tred had. Iedere keer was er weer een  bocht of een heuveltje waar ik het gat van 5 a 10 meter kon dichten. In de 19e kilometer bij het naderen van de Bloedweg en de beruchte stijle heuvel waar de wind met kracht 6 vol tegen was moest ik hem echt laten gaan. Inmiddels was er ook een loper in het blauw ons voorbij gegaan. Ik kon op de pittige heuvel een paar lopers inhalen en het gat toch weer dichten. Hierbij bleef ik “linkeballend op het vinkentouw” om maar eens een wielerterm te gebruiken, achter de loper in het blauw en even later achter de loper in het grijs lopen. Pas uit de wind kon ik er weer langs. Maar de beide lopers pakten de handschoen op en met nog een ruime 600 meter te gaan plaatste de loper in het grijs weer een splijtende demarrage die ik niet kon beantwoorden. Nog eenmaal moesten we bij de vuurtoren een pittige heuvel op, voordat de laatste 250 meter op de boulevard een feit waren.  In de felle tegenwind viel de loper in het grijs bijna stil en kon ik het gat voor de zoveelste keer dichten. De loper in het blauw was nu de lachende derde en zo gingen we naast elkaar het laatste stuk in. Terwijl ik een aanmoediging  hoorde aan mijn adres , ging ik aan in de laatste 100 meter. De man in het grijs probeerde nog manmoedig, maar moest ook passen. Blij met mijn tijd onder de 1.30.52 liet ik me tegen de hekken zakken.

Bij de kledingresten ging ik snel op zoek naar het jasje van mijn vriendin, maar helaas. Opeens kreeg ik een brainwave en dacht aan mijn rugzak die tijdens het inlopen aan de bovenkant open was gegaan. “op het strand ga je die niet meer vinden” was het commentaar van mijn vriendin. Met windkracht 6 zou die inderdaad nu mogelijk in Castricum zijn of bij een geinteresseerde hardloper. Toch ging ik het strand weer op richting de bocht van het parcours. Om een grote strandpaal zag ik in de verte een iets geknoopt. En ja hoor, het zwarte jas was het gezochte exemplaar. na afloop kwam ik nog een paar loopmaatjes tegen die ook lekker hadden gelopen ondanks de drukke recreatie startvakken.

ayele abshero egmond

Abshero wint ook in 2019

Waar bij de CPC, die andere klassieker, bijna alleen maar Kenianen winnen (sinds 1992 slechts driemaal niet), winnen er in Egmond voornamelijk Ethiopiers: Sinds Kamiel Maase in 2006 de overwinning greep was het slechts eenmaal (Wilson Kipsang) een loper buiten Ethiopie die er met de hoofdprijs vandoor ging. Het was dan ook geen verrassing dat een loper uit dat land als eerste weer terug was op de boulevard. Voor de twee maal won Ayele Abshero (net als 8 jaar eerder) na een spannende laatste kilometer waar hij de koploper nog achterhaalde. Zijn tijd: 1.04.57. Ronald Schröer eiste de plek als beste Nederlander op in 1.07.08 (9e overall) en versloegen de  favorieten Butter en Choukoud (beiden gaven op).

Met een tevreden gevoel gingen we naar de bus richting Alkmaar, die gelukkig zonder wachttijden klaarstond. Onderweg bekeken we onze virtuele medaille, al blijven de echte medaille, de herinneringen en foto’s toch het mooiste souvenirs.

 

 

https://www.strava.com/activities/2076319651/embed/27e4b5ec9b169318ebcdfab43fc8080234f13846

 

 

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Glibberend naar glorie bij oliebollencross

De omstandigheden waren goed te doen bij de Oliebollencross op deze een na laatste dag van het jaar. Geen diepe blubber, sneeuwstormen of diepe plassen dit jaar. Het rondje bij de Koplopers was dit jaar minder uitdagend dan de jaren ervoor, terwijl er geen verandering in het parcours waren opgenomen. Maar vergis je niet, het blijft een zware loop, waar menig loper zich op stuk bijt of de pijp aan Maarten of Sylvester geeft. terwijl op het werk en in de thuissituatie de griepbacillen een polonaise liepen dacht ik aan deze dans te kunnen ontspringen. In de voorafgaande week had ik maar liefst 2 pittige crossen afgewerkt en ook de dag erna zou ik mezelf nog even afpeigeren bij de internationaal bekende sylvester cross in de Soester Duinen. De benen hadden niet de macht die ik nog tijdens de clubkampioenschappen bij de Spartaanse Uithofcross voelde.

Ditmaal was ik gelukkig wel op tijd en geen startnummer stress. Een mooi resultaat zou mij een podiumplek in het tussenklassement van het 1vd4 crossklassement opleveren. En dan was er natuurlijk nog een andere race in de race zou ik clubgenoot Ralph weer voor kunnen blijven? Een dikke twintig lopers glibberden voor me door de eerste twee bochten. Asfaltterrorist Arco Poot kon maar net op de been blijven tijdens zijn opmars riching de kop van het veld. Clubgenoot en winnaar van de Uithof cross Robin kjuiper deed wijselijk niet mee om zich te sparen voor de eerder genoemde cross in Soestduinen.

Terwijl vooraan Pieter Bakx en Tesfit Ghide een eenzame strijd uitvochten, probeerde ik wat gas terug te nemen. Dit was ook wel noodzakelijk. Ik probeerde bij de winnaar van vorig jaar in mijn klasse aan te haken, maar moest aan het einde van de eerste ronde hem al laten gaan. Een halve ronde kon ik samen met Richard Holstege meelopen, maar hij heeft bijna altijd een sterke tweede helft. in de modder raakte ik hem kwijt. Daarna zakte ik in (ja uiteraard ook wat in de modder) en werd ik in kort tijdsbestek ingehaald door drie frele dames. En dit terwijl cross specialiste Sanne Broeksma al in de top 10 bij de heren mee streed. het gebeurt niet vaak dat ik meer dan 3 vrouwen voor me heb en zeker niet in een cross.

Even dacht ik zelfs aan uitstappen, maar dit keer was vriendinlief met een aantal vriendinnen die de korte cross hadden gedaan van de partij. de luide aanmoedigingen sleepten me er door heen. Terwijl iets voorbij de helft de tweede dame in de wedstrijd opgaf en Ralph me probleemloos passeerde kon ik me langzaam weer herpakken. dit was nodig want ook haag atleet jim had me ingehaald en twee concurrenten kwamen dichterbij. Een (loper van de) Koploper kon de aansluiting vinden bij het ingaan van de laatste ronde. waar ik het vandaan haalde weet ik niet, maar bij de brug en de eerste heuvel had ik nog een versnelling in huis. de concurrenten werden afgeschud en zelfs kon ik nog in de klei bij Jim aanklampen die ik echter niet meer versloeg. Geen super race vandaag, maar met een 3e plaats in de leeftijdsklasse kon ik niet ontevreden zijn. Dat ik 3 minuten sneller was dan vorig jaar zei niet zo veel, behalve dat de andere clubgenoten ook 3 minuten sneller waren dan de laatste editie. Ik sloot in stijl af me oliebollen , trappistenbier en een bezoek aan de Delftse bierbrouwerij. Met een zwaar lijf fietste ik weer terug.

De ingekorte uitslagen bij de 6km:

uitslag aVW.PNG

Geplaatst in Blogverslag cross | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Wapperen langs de Waterweg

Voor de derde maal stond ik in Maassluis bij Steendijkpolder bij het Sterrenbos. Door de regen was ik per racefiets gekomen. Voor vier euro kon ik weer meedoen aan de laatste editie van het AV Waterweg crosscircuit: de regionaal wereldberoemde Piepschuimlogo cross. Maar op deze donker(grijz)e dag voor Kerstmis stonden er geen koekebakkers aan de start. Naast de recreanten en fanatieke jeugd een roedel snelle lopers van Olympus 70 en doorgewinterde cracks van het organiserende AVW plus een aantal regionale outsiders.  Marlies Jongerius en Rose Enthoven, die behorend tot de snelste dames van Zuid Holland gaven ook acte de presence.

 

Standaard kies ik hier voor de middenafstand: twee rondjes van ongeveer 3km. Dit levert altijd leuke “gevechten” op met de snelle jeugd die 1 rondje doet en de ervaren  senioren en masters die 2 of 3 rondjes doen. Dit keer had parcoursbouwer Ruud met zijn kompanen weer gezorgd voor extra obstakels zoals verhoogde boomstammen. Ook ging er de route deze keer r een stuk langs een smal pad door het bos.

Vandaag had ik 1 doel: Voor mijn concurrent Daan (Olympus 70) blijven. In het klassement had ik 1 punt voorsprong. Als hij tweede of eerste zou worden en voor mij zou blijven zou ik mijn voorlopig derde plaats in de tussenstand kwijtraken. De nummers 1 en twee zijn hier een klasse apart. Ik had een lange warming up in de nog steeds gestaag vallende regen. Ik moest me nog haasten om weer op tijd terug bij de start te staan.  Ik zag mijn concurrent al op de eerste rij staan. Zelf wist in een plaatsje aan de buitenkant van de tweede rij te bemachtigen.

Net zoals in de vorige races gaan de veelal jeugdige roodhemden  uit het Westland heel snel van start. Ik ben stuivertje aan het wisselen met de snelste dames Rose Enthoven en Marlies Jongerius die ik inhaalde op en af de grasdijkjes . op het vlakke stuk snelden zij langs me. Er scheidde een kleine 40 meter en 3 lopers tussen mij en de loper die ik als een schietschijf in mijn vizier had. Ik hoopte hem halverwege de tweede ronde te hebben bijgehaald. De glibberige en hobbelige grasstroken braken het ritme en ook bij de verhoogde tak was het weer zorgen om goed uit te komen en niet te veel energie te verspillen. Er was zelfs een kleine fakkel geplaatst. Inmiddels zijn de snelle en ervaren lopers inclusief de dames mij weer gepasseerd en worden te snel gestarte 3km lopers ook bij gehaald. Parallel aan de Waterweg met lichte wind mee enkele scherpe bochten langs een laag ijzeren hek . Concurrent Daan, op kop lopend van de groep van ongeveer 10 man springt er met speels gemak over, terwijl de anderen er om heen lopen.  Hmm, hij is dus nog niet moe, denk ik. Een volgende hindernis en daarna valt de groep snel uit elkaar.

Er zijn geen loper meer tussen Daan en ik en de afstand bedraagt nog maar 20 meter. Het gat is weer kleiner geworden en op het eerste dijkje van het tweede rondje heb ik hem te pakken. “Succes”, klinkt het en ik ga er op en erover. “Jij ook”, antwoord ik. Ik probeer niet in te zakken, want ik ben er niet zeker van of hij al verslagen is. Het gat van ongeveer 30 meter blijft een tijdje hetzelfde maar in de laatste kilometer loop ik weer duidelijk uit. Ik heb Marlies als richtpunt om het tempo er in te houden. De laatste 500 meter ga ik niet helemaal meer voluit. Er wachten nog meer cross wedstrijden. Na afloop praat ik nog even met Daan en de winnaar op de 6km plaatsgenoot Tristan Valkenburg na. We zien zijn clubgenoot Dominic Bersee de 9km op zijn sloffen met kerstmuts getooid winnen. Bij de dames is Rose Enthoven de sterkste.

Na afloop pak ik een heerlijke douche, gluhwein, kroket en hersteldrankje. Als ik naar voren word geroepen bij de prijsuitreiking verwacht ik een derde prijs te mogen ontvangen, maar de nummer 1 in het tussenklassement deed vandaag niet mee, dus schuif ik op naar de 2e plek. Daan Valstar wordt derde en vergezelt mij met zijn clubgenoot Maarten BAkker (1e) op het podium. Samen met Gerard de Lange van AVW (2e in het klassement achter Dominic) drink ik er nog een speciaal Deens Kerstbiertje op. Met een pakket doucheschuim en een voldaan gevoel rijd ik de regen weer in.

 

 

 

Geplaatst in Blogverslag cross | Tags: , , , , , | 2 reacties

Scholieren warmen hun voeten tijdens 12e Light in Night kidsrun

kerstmannen sparta

Voor de 12e maal werd er aan de Groene Zoom de Light in Night Kidsrun georganiseerd door AV Sparta. Een tachtigtal atleten werden vrijdagavond 14 december ontvangen met vreugdevuren, kerstmannen en een warming up sessie op sportpark Westvliet. Met de lichtgevende kerstmuts op werd de 2,3 km door een tachtigtal scholieren uit de regio Leidschendam-Voorburg en omgeving afgelegd. Voorzitter Helen Gonzales schoot de kinderen weg.startLINK2018

Bij de jongens was de strijd al beslist voordat zij de atletiekbaan afliepen voor hun rondje om sportpark Westvliet. Constantijn Klomp  wist de wedstrijd van start tot finish te winnen met een indrukwekkende voorsprong.

In 9.07 legde de 11 jarige scholier van De Paradijsvogel  en lid van AV Sparta zijn wedstrijd af. Bo Ekkelenkamp (de Lusthof) beslag op de tweede plaats in 9.52. Diego Westendorp, ook lid van AV Sparta werd derde in 10.30

Bij de meiden was er een spannende strijd tussen drie meiden die de hele loop zeer dicht bij elkaar liggen. Bente de Jong van de Lusthof werd hier de winnares, Famke Wiersma (De Waterwilg) sprintte naar de 2e plaats (11.10) voor Phileine Ekkelenkamp (11.17).

Na afloop vertelde winnares Bente die aan turnen en dansen doet dat ze graag naar de Olympische spelen als turnser wil. Alle prijswinnaars vinden het extra leuk om aan de LINK mee te doen, want “het lopen in het donker maakt het extra spannend,  kinderen van diverse leeftijden mogen mee doen en het is gewoon gezellig” zo sloot iedereen aan bij Phileine (De Lusthof). De winnende Constantijn traint  4 x per week bij AV Sparta Den haag. Net als Diego (Casa) vind hij de middenlange afstanden hardlopen de leukste sport die er is.

 

 

 

 

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Stress rond de paardenbaan: Duindigt cross

Verstand op nul?

ik vermoed dat ik op wedstrijd dagen dat ik hardloop niet helemaal beschik over al mijn verstandelijke vermogens. Gelukkig ben ik niet alleen in dat vermoeden. Collega hardlopers en bekenden delen dit vermoeden. Dat ik dus tijdelijk ontoerekeningsvatbaar ben. Zo lukte het mij wonderwel om tijdig van huis weg te gaan, alle spullen bij me te hebben maar toch was de heenreis niet vrij van stress.

Stress onderweg

Met de trein was ik op Den Haag CS gekomen, en na bijna de aansluiting gemist te hebben ging ik opeens twijfelen aan mijn uitstaphalte. Op de Wittenburgerweg heb je maar liefst 3 haltes. Op de bus stond Duinrell, ik was vlak bij Meijendel, maar het eindstation was vandaag het roemruchte Duindigt drafcentrum (vandaag zonder paarden). Ik kon dus ruim 2km extra lopen en kwam tot vlakbij het drafcentrum. HIer naar links klonk mijn Google maps stem. Ik was nu op een camping (die in de wintermaanden gesloten was), maar ik besloot mijn kans te wagen, ondanks dat mijn gevoel zei dat dit op niets zou uitlopen. Het werd een hek met ijzeren tanden ,2 meter hoog met prikkeldraad en hekwerk aan weerskanten.  enigszins overmoedig dacht ik hier overheen te kunnen klimmen, de roodwitte linten van het parcours kon ik op 300 meter afstand zien.

Uiteraard eerst de tas eroverheen gooien en dan ik zelf. Na mijn handen open te hebben gehaald,zag ik in dat dit niet lukte. Mijn bidon en portemonnee bevonden zich nu op onbereikbaar terrein..Er om heen lopen lukte niet ..een 3 meter brede sloot lag in de weg. Ik kon weer terug lopen en om het complex heen lopen. Snel bij HRR het nummer ophalen en naar de drafbaan. Daar orienteerde ik me achteraf gezien verkeerd. Langs een ander hek kwam ik op een “verboden toegang ” landgoed. Een kwartier voor de start liep ik maar snel terug, nog steeds zonder tas. Op de tribunes legde ik mijn spullen neer en was weer rijkelijk laat voor de start.start duindigt2017.jpg

in gestrekte draf

Ik ging gelukkig niet te hard van start en na de eerste ronde om de baan en over de 1e hooibaal zette ik mijn opmars in. Clubgenoot Ralph, de laatste maanden uitstekend in vorm kon ik bijhalen en over het eerste kleine heuveltje ging ik er brutaal langs. Daarna was de wind vol tegen. Achter een junior en een lichtgewicht dame konden mij niet echt uit de wind houden. Ralph haalde me in en achter zijn 2 meter kon ik wel goed uit de wind blijven. Ik had moeite om aan te haken. In het stukje bos waar de modder en draaibak was gesitueerd kon ik weer bijkomen en op het volgende heuveltje er langs. De eerste ronde van 4,5 km zat er op. Ik hoopte dat ik nog veel energie over had,, maar de laatste restanten energie moest ik van ver halen.duindigt2017.jpg

Stuivertje wisselen

Ralph, was inmiddels weer achter mij gekropen (nu had ik de tegenwind) , demarreerde en leek een onoverbrugbare kloof te slaan.  op het modderige stuk en de ijzeren paal waar we over moesten springen kwam ik een paar meter dichter bij. We haalden nog wel wat lopers.in  Zelf werd ik op de baan door de nieuwe snelste dame in koers ingehaald en op 40 meter gezet Het  laatste  stuk was volle wind tegen en nog een dikke 200 meter. Ik zette de sprint in, maar de dame van Haag voor me ook, zodat ik er niet meer voorbij ging. Ralph zat daar weer 50 meter voor. de cross werd gewonnen door Tm Tom van Olympus die ook al bij de AVW cross. Farrid l”hajjou werd tweede. Clubgenoot Robin Kuipers deed goed mee voorin en werd 4e.

Staat de tas er nog?

Na afloop had ik een dubbel gevoel: had ik nou goed of matig gelopen? Kijkende naar de meeste bekenden in mijn leeftijdscategorie mocht ik niet ontevreden zijn, zij zaten 1 tot 2,5 minuut achter me. Een 6e plaats in de M45 was mijn deel, clubgenoot Mattijs 4e, maar wij zullen ongetwijfeld nog opschuiven. Veel tijd om na te denken had ik niet.

Samen met loopmonster Erwin ging ik op zoek naar de tas die nog steeds op verboden terrein lag. Met behulp van een permanente campingbewoner, die net kwam aanrijden lukte het eindelijk om de tas te bemachtigen. Met een spinaker en een bosje hout visten we de zware tas via de hengels naar het hek. Daarna moest ik nog heel diep gaan om 6 minuten te sprinten naar de busverbinding. Onder de modder en het zweet haalde ik nog net op tijd de bus. Een nieuwe manier van uitlopen. De speciale koffie op Haag CS smaakte er alleen maar lekkerder om. Next Stop , 16 december, AV Sparta De Uithof cross. een nieuw parcours en tevens clubkampioenschappen.

 

 

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Jubileumeditie Meijendelloop

Voor de 6e achtereenvolgende maal sta ik aan de start van deze bij loopliefhebbers hoog aangeschreven loop. Voor de 10e maal zullen een selecte groep van ruim 250 deelnemers de 25 km door natuur en-waterwingebied Meijendel lopen.

Semper Altius (steeds hoger)

De dag ervoor ervaar ik enige druk of spanning. Elk jaar ben ik sneller geweest en eigenlijk wil ik dat dit jaar weer. Maar ja de lat heb ik wel steeds hoger gelegd en de afgelopen weken heb ik niet erg goed getraind. Net begonnen met een nieuwe baan in Utrecht, dus uitrusten was er ook niet bij. De volgende dag gaat de wekker al vroeg af. Even na zes uur pak ik mijn gelletjes en maak ik mijn sportvoeding. Een klein ontbijt en koffie en Met een tiental lopers van De Hardloper uit Schipluiden komen we ruim op tijd bij de stal. Daar zie ik veel bekende lopers (waarvan sommigen nog veel vaker dan ik aan de start hebben gestaan). Er zijn er bij die alle edities hebben meegemaakt. Ook maak ik een praatje met de winnaar van vorige jaar, Winfrith Meijwes, die ook nu weer favoriet is voor de dagzege. Ik loop kort even warm rond in het schemer van het Monkeybos. We poseren voor een startfoto, maar die gaat letterlijk en figuurlijk de mist in.

Met een grote groep van ruim 200 lopers gaan we de kou en de ontwakende natuur in.  Om mijn tijd van 1uur 50 precies te evenaren wil ik de eerste kilometers rond de 4,25 min per uur kilometer en  later omschakelen naar een gemiddelde van 4.20 min p/km.  Ik start sneller dan normaal, maar het voelt nog redelijk goed. Na een kilometer heb ik Herman al ingehaald. Bij vorige edities was dit vaak pas in de 7e kilometer. Voor me loopt een redelijk grote groep. Achter me valt een gat nadat twee lopers me hebben ingehaald. De ene valt terug en de andere een ervaren loper van HRR heeft er goed de gang in. Ik moet een aantal keren een gaatje laten en twijfel of ik hem niet moet laten gaan. Het is wel tegenwind hier, dus ik pik steeds met moeite aan.  Ik zie eindelijk een vuilnisbak waarin ik mijn flesje  koude isotone drank kan dumpen. Inmiddels zijn mijn handen bijna bevroren. Volgende keer toch maar met handschoenen beginnen. De korte trailbroek is verder prima. De eerste 5 km gaan binnen de 21.30. Ik schrik een beetje want 22.15 was de richttijd.

Pittige heuvels

En de lastige 6e en 7e kilometer komen er aan.  Daar, waar mijn favoriete stukje langs het meer en door het bos begint versnel ik meestal. Hopelijk is het nu niet omgedraaid. De eerste glooiingen komen ons tegemoet. Nu kom ik naast en niet veel later naast de Road Runner lopen.

 

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

We zijn de eerste van twee groepen nu goed genaderd en als de eerste steile heuvel voor ons opdoemt zit ik in de staart. Er op en er over.  100 meter verder de tweede en steilste heuvel. Zelfde recept. En passant ga ik ook langs de eerste dame in koers, Hendrike Oosterhof die ook voor  het nabijgelegen HRR loopt. Voor me nog 3 lopers die ook hebben versneld. Lang blijft de afstand hetzelfde. Bij twee lusjes zie kom je andere lopers tegen. Als ik arriveer zie ik net clubgenoot Joeri voorbij schieten. Als ik even later daar aankom zie ik dat clubgenoot Geert Jan R.  -waar ik op dit parcours redelijk aan gewaagd ben  – net aankomt.

Net als ik bij de loper met camelbag ben aangesloten voel ik dat mijn compressiekous wat afgezakt is. Ik minder vaart en zet mijn been op een bankje om de boel op te trekken. Dat scheelt weer 8 seconden en ik kan weer de achtervolging op deze Fransman inzetten. We zetten samen de achtervolging in op de lopers voor ons. Bij het lange eindeloze en continu glooiende schelpenfietspad vormen we een groep van 4, uiteindelijk blijven de Fransman en ik over. Al moet ik het wel hebben van de heuveltjes want op het vlakke pakt hij steeds een klein stukje. Bij de verversingspost halverwege een klein bekertje water. Een maatje van de Fransman die voor ons liep heeft hier (bewust?) even gewacht. We lopen nu naar de strandafslag omhoog.

Ik  heb het zwaar maar probeer nu even de kop te pakken. Daarna gaan we richting de drie pittige heuveltjes en naar beneden waar het trapje aan het einde wacht. Ook een enthousiaste trainer Theo. We hebben er nu 15 km op zitten. Een lastig punt in de race, al is het nu redelijk vlak. De twee ervaren trailrunners versnellen en ik haak af. Wel zie ik nog twee andere lopers waar we op inlopen. Op naar de watertoren en een onverhard stukje richting  van de Alkemadeweg. We komen hier weer veel loopgroepen tegen, gelukkig kunnen we ongehinderd tegendraads lopen. Nog een gelletje en dan op karakter naar de laatste 5 kilometer. Het is een eenzame strijd, achter me is niks te zien. De  twee lopers voor me lopen zelfs een beetje uit.

Hou vast

een PR lonkt. Als ik op 4.20 blijf lopen zal ik zeker op 1.49 uur uitkomen houd ik mezelf voor. Toch is er de angst voor een inzinking, zeker als ik even een tempo van 4.45 op mijn klokje zie staan. Gelukkig pep ik mezelf op net als enkele toeschouwers. die voorbij de Bourdon klok bij de Waalsdorpse vlakte staan. Na vele bochten herken ik de contouren van het Monkeybos. Nog heel even en dan het laatste stuk, ik kijk op de klok en zie 1.48.55 staan, als ik heel hard doorloop word het binnen de 1.49. Ik duik over de finish. Een applaus van mijn jeugdige trainingsgroep is mijn deel. Het blijkt dat ik niet goed op de klok heb gekeken: er stond 1.46.55. De 8 was een zes.Met 1.47 loop ik dus 3 minuten van mijn PR af. Wat een verrassing! Ook veel loopmaatjes uit mijn groep zetten een mooie tijd neer. De twee uur grens word door een ieder makkelijk gehaald.

Na afloop smaakt de appelkoek met slagroom weer prima en de koffie wordt met alle loopmaatjes dicht bij de open haard verorberd. De open haard zal even later nog onderwerp van enige sensatie vormen. Net als de laatste lopers naar binnen willen om hun shirt op te halen komt er een melding van de medewerkers van het bezoekerscentrum: graag iedereen meteen naar buiten! Geen paniek! In een slakkegangetje stroomt de boerderij leeg. De link met de hoog opgepookte haard en een naderende schoorsteenbrand is het eerste wat door mijn hoofd speelt. Gelukkig geen brandend rieten dak, maar wel loeiende sirenes.  We druipen af en helaas mis ik de prijsuitreiking. Winfryth Meijwes heeft weer met overmacht gewonnen en benaderde zijn parcoursrecord van vorig jaar. De eerste dame is Floortje Cieraad die met een machtige laatste 5 kilometer nog geen half minuutje achter mij is gefinished.  Al met al weer een heerlijk ochtendje.

foto’s: dank aan Erik van Leeuwen
Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Rottemerenloop: Uitwaaien op het gemak

Op het laatste ogenblik ging ik naar deze loop, waar mijn vriendin zich al voor had opgegeven. Bij sauna Elysium konden we parkeren en na lang wachten bij wc en het halen van het startnummer belandde ik 5 minuten voor aanvang bij het startvak. De sfeer was gemoedelijk bij deze laagdrempelige loop.

Rustige start

Ik praatte nog rustig met vriendinlief toen 2 minuten voor 11 het startsignaal klonk. na 18 seconden kon ik pas de startstreep passeren. Nee, geen nettotijd uiteraard. Op dat moment stonden er zeker 80 lopers voor me en was het lastig om de recreanten te omzeilen.

Inhaalrace

De man waar ik bij de inschrijftafel mee had zitten kletsen kwam ik tegen en ook een bevriende loper, Frank passeerde ik later (al had ik dit niet door). Ik sprong van groepje naar groepje en mijn tempo ging zowaar onder de 4 minuten. De achterstand op de koplopers in de eerste kilometer was echter al behoorlijk. Even dacht ik dat ik het gat tussen de twee lopers vooraan constant kon houden. Er zaten nog wel twee groepjes lopers tussen. En de wind was tegen. Na 2 km kon ik bij het tweede groepje aansluiten en binnen een kilometer later had ik het groepje al op een hoop gelopen. Maar de vogels voor me waren al gevlogen.

ik genoot van de Rotte en de lange stukken langs de roeibaan. Ooit was ik hier op skates. De wind was best pittg en het tempo was te snel om hoog gegaan;  ik was blij dat ik het tempo enigszins onder controle kon houden.  Voor en achter me bleven de afstanden gelijk. Met 40.50 mocht ik niet ontevreden zijn. een 6e plaats was mijn deel. Door speaker for life Bruun van der Steuijt werd ik binnengepraat. De duimpjes omhoog van mij schreef hij toe aan de vrijwilligers. Altijd belangrijk natuurlijk. Na afloop ontvingen we geen medaille of tshirt maar wel een plantje. (het inschrijfgeld was dan ook een habbekrats).

Eervolle vermelding

na afloop deed ik me tegoed aan een lekkere panini en een massage. De fitnessclub die dit aanbood deed ook nog een gezondheidstest. Gewicht, vetpercentage en hydratatie werden doorgemeten. Wat bleek? Mijn biologische leeftijd was 15 jaar jonger dan mijn echte leeftijd. Ook vriendin haalde deze uitzonderlijke score. Ons weekend kon niet meer kapot natuurlijk.

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen