Marathon onder de Portugese zon, deel 2

Vervolg van deel 1

op jacht naar de pacer

ik gooi nog maar eens een waterflesje over mijn warme lichaam, iets waar ik achteraf zeker geen spijt van heb. Daar passeer ik ook de man met de tattoo weer. Hij loopt toch echt een tandje langzamer dan ik. Ik zal hem niet meer terugzien. Een paar kilometer verder zie ik de pacer van de 3.30  uur. Een grote groep mensen loopt naast hem.  Ik wil niet de fout maken door te snel er naar toe te lopen. Heel langzaam wordt het gat kleiner. Op kilometer 25 in Carcavelos lig ik nog steeds lekker op schema. Het volgende doel is Oerias en Paco de Arcos, waar mijn moeder met een elektrolytendrankje staat te wachten. Ik zit vlak achter de grote groep met pacer. Ze ziet mij niet, maar gelukkig ik haar wel. Snel duw ik mijn oude flesje plus de bandana in haar armen en pak het andere drankje aan. Ter herkenning en bescherming van de zon heb ik inmiddels mijn pet opgezet. Dit is geen overbodige luxe, want na een periode van bewolking, knalt de zon (het is nog maar 10.15 onbarmhartig fel in het gezicht). De temperatuur zal in het komende uur de 30 graden halen (en later op de dag op sommige plaatsen zelfs 34 graden meten). Even later sluit ik bij de groep met de 3.30 pacer aan. We zijn 29 km onderweg. Bij een afdaling en scherpe bocht moet ik erg inhouden en kan ik niet goed passeren. Ik voel me niet lekker in deze grote groep en besluit mijn tempo te handhaven en de pacer achter me te laten. Uiteindelijk kan ik mezelf uitstekend op tempo houden. Het tempo is nu tussen de 4.45 en 4.50. Het dertig kilometer punt gaat nog steeds lekker, ik voel me vrij goed.

We cross that bridge when we come to it

Even denk ik aan een versnelling., maar een kilometer later voel ik de verzuring in mijn benen toeslaan. In Rotterdam en bij andere marathons was de 32 km altijd een mentaal en fysiek lastig punt. 25th_April_Bridge_LisboaHet grootste deel van de race zie ik de grote 25 april brug voor me opdoemen. Dat is ook een richtpunt. De omgeving van de Torre van Belem en het standbeeld van de Navigadores ken ik op mijn broekzak. Voordeel of nadeel? In elk geval verbaas ik me er over dat ik de kilometers nog steeds onder de 5 minuten kan lopen. Bij de laatste 2 marathons kreeg ik kramp. Een dikke Portugees kijkt ons met een loom gezicht aan vanuit zijn stoel aan. Ik zie in hem de man met de hamer. “Not today mister”, denk ik vastberaden. Het loopt langzaam terug van 4.50-4.55 tot 5 minuten. Het is nu knokken, bikkelen, de pijn in mijn betonnen bovenbenen negeren. Om me heen is het een slagveld aan het worden. Links en rechts lopers die wandelen of stretchen. Sommigen lopen in een sukkeldrafje. Ik focus me op een soepel lopende dame met lange bruine haar. Opeens stopt ze onverwacht en gaat over in wandelpas. Ik moedig haar aan, maar de koek is op.

Pijn lijden naar het einde

Het is nu verzengend heet en het is ieder voor zich. De hitte stapelt zich op langs het gebouw en een industrieterrein bij het spoor. De zon vol in het gezicht, dampend asfalt. Ik trek de pet dieper over de ogen. Twee lopers passeren me kort na elkaar, wat in deze fase nauwelijks gebeurd. De lange loper van in de twintig met geel shirt moet ik tweemaal laten gaan. Dan gaat er een telefoon af. De loper neemt op en blijft stilstaan om verder te kunnen telefoneren lopen. Eindelijk is daar de brug waar ik onderdoor ga (godzijdank niet overheen). De buitenwijken van Lissabon, ik besef het nog niet helemaal. Ik loop nu met grote moeite 5 minuten per kilometer, soms een paar seconden langzamer. Ik mag nu niet meer instorten, want de 3.30 pacer kan me nog steeds inhalen. Ik klamp aan bij een snelle dame en het de laatste kilometers zijn bijna een martelgang. De laatste kilometer gaat niet erg snel meer. Ik weet dat ik 3.30 ga halen en geniet van het binnenkomen van Lissabon. Ik zie een fininishboog, maar eerst moeten we nog een blokje rond het immense praca do Commerco (handelsplein). Nog eenmaal haal ik een loper in en besluit toch nog een sprintje in te zetten, wat wonderwel redelijk lukt. in 3.29.05 ben ik gefinished en 65e in mijn leefijdscategorie. De tweede helft is bijna 3 minuten sneller gegaan dan de eerste en ik heb volop genoten en de heuvels en hitte bedwongen.

(zie hier de route en km tijden op Strava: https://www.strava.com/activities/1231801169/embed/4b50a77ac02472430b9fee42f4ab00f215ac3028 )

Superblij met tijd en het uitlopen ga ik onder de finishboog op het statige plein door. Ik pak mijn zware medaille aan, de goodiebag en het Ola orange ijsje dat lekkerder smaakt dan het lekkerste ijsje ooit.

lissabon-finish-pracacommerco

Waar zijn de toiletten? denk ik. Even later is de aandrang al weg, ik zeig op een rond betonnen zitje neer. Ik zie iets verder een loper die op zijn zij op de grond ligt en nauwelijks kan bewegen. Ik heb zelf ook niet de puf om hem te helpen. Iets later heb ik mijn zak met kleren opgehaald. Ook Helen (hele), Enno, Simone van mijn loopclub kom ik tegen, nadat ik van de massagetafel ben gerold. ik heb inmiddels mijn gele deelnemersshirt aangetrokken.

20171015_140104

Pa en vriendin hebben ook in de steeds heter wordende bakoven de finish gehaald. Ma is ook ten tonele verschenen en we zetelen neer op het zonnige terras van het Museu do Cerveja (biermuseum) en temidden van veel andere Nederlandse lopers doe ik me tegoed aan mijn hersteldrankjes en grote pint pils.

Voor het eerst sinds mijn jeugd en mogelijk laatst ben ik samen met mijn vader gefinished, dus een moment bij het heldenmonument moet worden vastgelegd.20171015_144140.jpg Het nagenieten en strompelen kan beginnen. Iets wat de volgende dagen in de steile straten van Alfama , Baixa en Chiado zeker gebeurt.

Advertenties
Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , , , , , | 1 reactie

Marathon onder de Portugese zon, deel 1

Op het moment dat het startschot gaat en duizenden deelnemers starten voor hun 42 kilometers bevind ik me niet in het startvak, maar….. in een van de Dixie WC’s, op zo’n honderd meter van de start in Cascais. Toch is er hier het moment van ontspanning. Ik heb al rekening gehouden  dat er geen WC papier meer is en me zodoende alleen bezig houd met het afvoeren van het in ruime mate gedronken water en sportdrank. Binnen twee minuten na de start spoed ik me naar het een zij ingang bij de dranghekken. De tocht naar Lissabon kon beginnen, terwijl ik terugdenk aan de route die leidde naar deze Rock’N Roll Marathon.

Acclimatisering

De woensdag voor de start ben ik aangekomen met mijn vriendin. Bij mijn ouders, die op een steenworp afstand van het parcours verblijven (tussen start en finish in Paco de Arcos) zal ik de eerste dagen acclimatiseren. Mijn vader zal op 73 jarige leeftijd de halve marathon gaan lopen en mijn vriendin de mini marathon (5,5 mijl). Donderdagochtend doen we met zijn drieen nog een rustig loopje, waarbij opvalt dat het zweet me al na 1 km helemaal uitbreekt en mijn hartslagmeter waarden richting 200 aangeeft. Wie is er nou op hol geslagen, mijn hart of de (hartslag)meter?

Daarbij is het weer in Portugal behoorlijk anders dan in Nederland, waar het guur was met gevoelstemperaturen van 10-14 graden. In Portugal is het kwik al een maand lang niet onder de 27 graden geweest. Een klamme mistige deken met 28 graden hangt boven de stad. Hoewel er niet meer getraind wordt na de donderdag zijn de volgende dagen wel gevuld met (te) veel wandelen door de steile paden en straten van Sintra en Cascais. Het laatste stadje ken ik goed, want mijn ouders woonden er tot niet erg lang geleden 13 jaar.

Vooraf ook de nodige verwarring. startmarathon-EXPO2017Uiteraard over de startnummers. Ik kreeg diverse mails met 2 startnummers (in het portugees en Engels). Op de expo haalde ik naast een racebroek voor acht euro ook 2 startnummers en 2 shirts op, terwijl ik toch echt maar eenmaal had betaald. Later bleek dat meer Nederlandse lopers dubbele startnummers hadden ontvangen.

richtingmarathon-AV

 

Op weg naar Cascais

 

In de vroege ochtend arriveer ik na een kilometer veel te hard inlopen op het metrostation, nadat de wekker om 5.45 is gegaan. Ik ben gewapend met een kledingtas vol met  laatste gelletjes, repen en drankjes. De spanning is er nu eindelijk. Ik ben een van de weinigen met een lange tight aan en een sweatshirt.
langzaam druppelen andere lopers binnen en groeten elkaar kort. 23 graden is het als ik om 7.10 in de metro stap. De metro zit tjokvol. De niet-lopers zijn op 1 hand te tellen. Er kan niemand meer bij. Denk ik. Maar bij station Estoril lopen 3 Afrikaanse vrouwen van grote afmeting zo de metro in en tuimelen de lopers naar achter.

Het wordt nu echt warm. ik zet koers richting startterrein, gevolgd door een bonte stoet lopers. Langzaam komt de zon op,

Mijn gedachten worden weer onderbroken door de heuvel die ik zie opdoemen. Het grootste stijgingspecentage ligt meteen al in de eerste kilometer. Niet dat ik veel tempo kan maken, want de lopers waaieren schouder aan schouder breed uit op de weg en stoep met keien.

Diverse soorten hardlopers omringen me. Ik maak me nog niet al te druk, ook als ik zie dat het tempo ruim boven de 6.30 minuten over de eerste kilometer gaat. We zijn al snel aan de kust. De Atlantische oceaan lacht ons in de vroege ochtendgdloren nog liefelijk toe. Voor me loopt een Pool en even later een Amsterdammer. Ik bijt mijn tong af als ik jolig “Waar legt dat dan?” wil zeggen als ik hem passeer. Er zijn oranje pilonnen geplaatst op het midden van de brede boulevard die leidt van Cascais naar Guincho, het beste surfstrand van Europa. opeens snap ik de pilonnen.., die zijn natuurlijk voor de lopers op de terugweg.

Keerpunt met commotie

Er is namelijk een keerpunt voorbij Cabo da Roca na ruim 6 km. De Pool wil perse zo links mogelijk lopen. We zien aan de oceeaankant een fietser in een druk spektakel met 2 politie agenten. De fietser wil met racefiets en al tussen de lopers door naar de overkant. Luid schreeuwend doet hij een poging als hij zich losrukt, maar net op tijd weer wordt vastgegrepen door de “sterke arm”. Afrikanan-marathonlisbonOp dat moment komen de motoragenten en de koplopers, een groep Afrikanen, al naderbij. Dat zou het journaal hebben gehaald als deze heetgebakerde Portugees (kop)lopers ten val had gebracht met zijn doldrieste actei. De man zal nu zeker een uur moeten wachten voordat iedereen voorbij is. Ik heb het tafereel met een luide lach gadegeslagen,. Even later zie ik ook de pacers voorbij komen. De 3.00 uur loper is de eerste die een zwarte vlag met het tempo daarin meevoert. Ik lig ruim 2 minuten achter op de 3.30 pacer, maar mijn tempo is inmiddels 5.00 en soms een paar seconden sneller. Inmiddels ben ik het keerpunt gepasseerd en aan een aardige opmars begonnen.. Twee luid pratende en op het oog ervaren Spanjaarden kies ik uit als richtpunt. Twee kilometer loop ik met ze mee. Op een gegeven ogenblik versnellen ze tot onder de 4.50. Ik behoud de discipline om ze te laten gaan. Mijn raceplan schrijft na een rustige start een tempo voor van niet sneller dan 5.00. Uiteraard is dit soms lastig te meten. het glooiende asfalt geeft snelle en langzamere stukken weer. Als ik naar beneden loop kom ik weer dichterbij.

Terug in Cascais

In de buurt van Cascais ben ik weer bij  mijn Spaanse vrienden. We hebben nu 11 kilometers achter de rug. De achillespees begint een zeurend gevoel af te geven. Eerder dan verwacht, besef ik me. Hopelijk wordt het niet erger. Gelukkig is de zon, die ons nu op de heuvel begroet, nog niet zo fel. De zee zorgt voor een adembenemend uitzicht en de nodige ontspanning.  Ook de diverse rock ’n roll bandjes (sommigen zien we op de heen en terugweg) geven een goede boost.

Heuvelafwaarts gaat het lekker en laat ik andere lopers achter me.  De Spaanse lopers zijn ook weer in zicht en kan ik even later achter me laten. Alleen een gespierde loper met een stoere tattoo op de arm kan me volgen. Ik heb een nieuw loopmaatje, die ik echter een anderhalve kilometer later laat gaan, later van me weg loopt. De rem is er wel vanaf, maar ik prent me in dat de marathon pas na 28 km echt begint.

Als we de haven van Cascais gepasseerd zijn en we heuvelopwaarts lopen heb ik het voor het eerst lastig. Ik twijfel even of ik het tempo wel kan handhaven. De Spaanse lopers moet ik weer laten gaan, maar tot mijn verrassing kan ik ze snel weer bijjhalen. Vanaf kilometer 15 voel ik de achillespees niet meer en raak in een flow. Het begint nu steeds warmer te worden. Elke twee kilometer staat er wel een waterpost met hetzelfde ritueel: dopje van het flesje afschroeven, half leeg laten lopen over de straat, dan enkele slokken, nek gezicht en armen natmaken. Ook heb ik in mijn belt een flesje sportdrank, waar ik zuinig mee doe. Overigens is er genoeg sportdrank langs het parcours. de organisatie is uitstekend.

Halverwege

Daar is de halve marathon passage: 1.45.39 klok ik via mijn horloge. Dat is goed op schema. Maar voor een tijd van 3.30 zal ik het tweede deel iets sneller moeten lopen, iets wat zeker bij de marathon een lastige opgave is. Mijn gemiddelde ligt al een tijdje iets onder de 5 minuten, dus het is nu een kwestie van doorzetten en volhouden. Nog maar ruim 21 kilometer!

Lees hier verder voor deel 2 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , | 1 reactie

Tempohardheid bij herfstige Haagse tien

Een hardloopwedstrijd waar wat op het spel gaat, heeft nooit een lekker gesmeerde voorbereiding. Althans bij mij niet. Maar misschien heb ik die spanning of voor-stress wel nodig om na het startschot te vlammen. Van spanning naar inspanning en onstspanning, zoiets.

Op sleeptouw bij Ricardo

Aangezien ik deze periode autoloos ben (niet heel erg als je voor een marathon aan het trainen bent), ging ik eens kijken hoe ik het beste bij de laan van Poot, domicilie van Haag atletiek kon komen. Station Moerwijk, Delft, Rijswijk, HS hadden wel wat busverbindingen, maar dat zou zeker een stuk fietsen en/reizen zijn.  Ricardo, traingsmaatje uit mijn loopgroep bracht uitkomst. Met hem kon ik meerijden vanaf station Rijswijk. Zeiknat van de regen en tot op mijn binnenbroek nat arriveerde ik op station Delft. De verbouwing ziet er mooi uit, maar het vinden van een plek voor je fiets nog steeds een ramp. Na 5 minuten nog steeds geen plek waar ik mijn dure moutainbike kon opbergen in de mega stalling die net 2 maanden oud is. Ik bespaar de lezers mijn krachttermen. Sprintend naar de sprinter van 12.20..tas overhoop,…portemonnee uiteraard weer onvindbaar..hehe eindeijk..inchecken. Hoe laat is het? de stationsklok wijst 12.20 aan. De conducteur ziet mij de trap af denderen, maar is onverbiddelijk. De trein vertrekt zonder deze loper. Gelukkig is Ricardo zo aardig om mij bij een koffiehuis nabij Gist broccades/DSM op te pikken.  Ricardo is in vorm en heeft zijn zinnen gezet op een tijd in en liefst onder de 40 minuten. Ik vertel dat ik blij zal zijn als ik hem zou kunnen volgen. profetische woorden naar wat later blijkt. Ruim op tijd arriveer ik met Ricardo en zijn zus bij de atletiekbaan, waar de start is.

Met Joeri verkennen we het parcouri. Dat is nog even zoeken. We weten dat het iets verplaatst is, maar waar gaan we nu precies de duinen in. Waar begint het Paddenpad? We hebben een beeld en spoeden ons naar de start. Toch redelijk wat mensen van de club op deze regenachtige en winderig dag. Ook Hague Roadrunner Ewout komt voorbij en zet de turbo aan als we de baan verlaten.

De fluit gaat.”We zijn weg” roep ik tegen enkele twijfelende lopers. Clubgenoot Misha is laat bij de start. (14.09) en ziet na zijn wc bezoek de lopers al door de eerste bocht schieten. hij is veroordeeld tot een snelle inhaalrace. zelf loop ik achter wat langzamere lopers en ben enigszins ingesloten. Herman, Geert-Jan en ook Ricardo halen me in de buitenbocht in. Met verbazing zie ik een veel te dik geklede Oscar ook voor me lopen. Die is duidelijk te hard van stapel gegaan, maar heeft er wel zin in.  Met Ricardo vlak voor me loop ik naar het 1km punt.  We moeten alleen door de wind. Achter en voor ons een gaatje. Een loper in het groen en het duo Geert-Jan en Herman. De laatste houd het verrassend lang vol. Ricardo en ik hebben het gat tijdig gedicht op het stuk heuvelop met tegenwind. De kilometers gaan bijna machinematig rond de  4.00 minuten. Mijn plan om de eerste 5 km 4.06 te lopen is meteen naar de versnipperaar verwezen. Maar alleen lopen, zeker met wind tegen is ook geen optie.

Spartaans groepje

We zijn met een groep van 5 als we met volle wind in de rug over het Pieter Paulus pad razen. De loper in het groen en iets later Herman moeten afhaken, de laatste zal  uiteindelijk weinig terrein verliezen. Op de parkeerplaats moet ik Herman en Ricardo laten gaan en valt er een gat van 10 a 15 meter.

Tweede ronde

Als we de finishklok passeren, en de tweede ronde in gaan zie ik 20.20  staan.  Onder de 41 minuten moet lukken denk ik. Wat ik vergeten ben, is dat we ruim 100 meter voor deze klok gestart zijn. In werkelijkheid passeren we net onder de 20 minuten. Als we de baan verlaten, hoor en zie ik Misha. Hij heeft het verloren terrein goed gemaakt en kan me nu op de Laan van Poot hazen.  Ik heb het erg zwaar. Mijn ballonkuiten zijn volgelopen, de bovenbenen stram en verzuurd. Ik denk dat Misha makkelijk nog harder kan, maar hij blijft hangen tussen mijn trainingsmaatjes en mij. “ga maar” roep ik  hem toe.  Ik hoor later dat hij buikkrampen krijgt op het moment dat we weer rechtsaf het Paddenpad omhoog gaan.

Aan het elastiek

Ik herpak mezelf nog eenmaal en met iets van een versnelling haak ik bij Misha en even later de andere twee aan. Ik vermoed dat ik elk moment er weer af kan waaien na deze inspanning. ik heb het gevoel dat ik boven mijn macht loop. Geert jan trekt lekker door en voor ons zie ik ook het paarse shirt van Ewout. Hij loopt op dit moment duidelijk een tandje langzamer, maar voegt zich makkelijk in ons groepje. het is wat balanceren en dringen op het smalle verharde fietspad, maar we gaan nog steeds onverminderd hard. 4.02 als gemiddelde zie ik. Ik calculeer enig verval in, aan een PR of snelle tijd denk ik nog niet eens. Het gaat vandaag om een goede klassering in het 1vd4 klassement en zo lang mogelijk volgen van een ontketende Ricardo en Geert-Jan.

Knallen naar de streep: Ieder voor zich.

We lopen enigszins in op een groepje voor ons. 1 a 2 lopers gaan we voorbij alsof ze stilstaan, en ook een concurrent Eddy Doorschodt (die ik nog nooit heb geklopt in een wegwedstrijd) komt binnen bereik. Bij de 8km zijn we er langs. Hier valt de groep uit elkaar. Ricardo versnelt. Geert-jan kan even volgen, Misha blijft achter en Ewout zit kort achter me.

Arnold Vonk-Meijendel2016

archieffoto

“Doorgaan, doorgaan” pep ik mezelf op.Ik probeer via een tussenversnelling op de stukjes omhoog mijn concurrent te lossen, die bij Misha is aangehaakt. Ricardo heeft een behoorlijke voorsprong opgebouwd. Even lijkt het of ik op Geert-jan nader, maar ik ben door mijn laatste krachten en hoop dat ik niet in stort in de laatste kilometer. We naderen de parkeerplaats via een scherpe bocht, waar je langs de geparkeerde auto’s moet. Ik loop extra meters linksom, maar behoud wel mijn snelheid. Achteraf geen verkeerde keuze. Ewout heeft nog wat extra’s over en zet een lange eindsprint in. Hij gaat als een haas (lees roadrunner) over de atletiekbaan en finisht onder de 40 minuten. Ik had mezelf beloofd geen eindsprint in te zetten , een week voor de marathon, maar zie de klok op 39.58 als ik de laatste bocht aansluit bij Misha. met een korte sprint kom ik in 40.04 vlak voor Misha over de streep.

Een stuk voor ons hebben Joeri en Mattijs ook weer mooie tijden gelopen. Joeri zelfs ruim onder de 36 minuten en een 2e plaats in zijn categorie. Na de welverdiende douche stap ik bij Ricardo in de auto. Hij heeft zijn PR maar liefst met 1.30 aangescherpt tot 39.50. Zijn zus doet vrolijk mee en heeft ook een dik PR. Ik kan niet treuren dat ikzelf maar 5 seconden boven mijn PR zit. Ik ben heel gebleven en heerlijk gelopen. De vorm is er!

De uitslagen vind je hier

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Record -en prijzenregen bij Rijk Zwaan loop

Klassement of tijd?

De laatste wedstrijd van het Agium runcircuit werd traditioneel afgesloten in S’-gravezande. “Westlands mooiste” startte met niet al te mooi weer. Grauwe luchten en wat regen sierden de lucht, toen ik de auto in stapte. De kinderen van mijn vriendin konden desondanks droog starten voor hun 500 meter loop. Gelukkig geen regen meer. Zelf had ik gekozen voor de langste afstand, de tien Engelse Mijl. vijf deelnames aan de totaal 8 lopen zouden een plaats in het klassement opleveren. Ik had al 5 kruisjes (lees: uitslagen) achter mijn naam staan, maar het puntensyteem is zo opgesteld dat er voor mij nog ruimte voor verbetering in zat. Bij de warme druk en sterk bezette Golden Ten was ik 125e geeeindigd, (ter vergelijking De Omloop ter Heijde was een 38e plaats voor mij weggelegd). Dat was dus 125 punten, een aantal dat makkelijk verbeterd kon worden. Bovendien kon ik  mijn kersverse PR (1.09.17, Dam tot Damloop eerder deze maand) mogelijk ook scherper stellen.Mijn achillespeesblessure leek op de wedstrijddag verminderd te zijn, Dus toch maar weer mijn wedstrijdschoentjes aan, al had ik de voor mijn pees de  fijne Mizuno’s ook in de tas gestopt. Hiermee liep ik en (en uit).

Steggelen met startnummer

Inmiddels zijn alle regionaal bekende lopers weer van de partij. Vooraf was het speculeren wie de hoofdafstand zou winnen (Agium, Ruitenberg runners, een Haag atleet of toch een Spartaan?) en wie de prijzen voor het klassement zou gaan pakken? Samen met Ton (de Witte Keniaan) en Rob liepen we wat rondom het marktplein. Even weer startnummer paniek…Tegenwoordig moet je de nummers steeds vaker ter plaatse ophalen, maar de organisatie had het keurig met 4 speldjes opgestuurd. S’nachts droom ik nog dat ik deze niet moet vergeten.  Op het moment dat het sweatshirt uitgaat, is er even schrik…als ik op de mijn shirt kijk..ik had het toch een uur geleden netjes opgespeld?”Hij zit op je rug”, zo spreekt Rob het verlossende woord. Het dient op de borst gedragen te worden , maar ik heb geen zin om het weer om te wisselen, een klein beetje experimenteren mag trouwens wel. Bovendien zit de chip aan mijn schoen bevestigd, dus dat maakt qua tijd niet uit.

Goede groep of lekker tempo?

Het is met 16 graden en een beetje wind heerlijk loopweer als we de straten van S’-gravezande uitlopen. Ik loop een lekker tempo en passeer al snel veel lopers in de eerste 1,5 km. Mattijs die relatief rustig start is me al na 200 meter voorbij gegaan. Het rustige tempo houd ik niet lang vol. Dat wil zeggen dat ik het tempo omhoog schroef. _DSC0045.jpgHet groepje van 4 valt uit elkaar en er vormt zich een nieuw groepje van vier man, met daarbij een ervaren oudere loper. Later leidt ik af dat dit Wim Wubben moet zijn. Het veld is nu overzichtelijk. Achter ons het oude groepje, voor ons ook een groepje van 3 onder aanvoering van Bram van Paasen uit de Lier. Daarvoor ook een grote groep met een Ophorstrunner, Eddy Doorschodt en een snelle dame van Fortuna, waar ik vaak bij in de buurt loop.  ik laat mijn plan van het lopen op een tempo van 4.15-4.20 met een negatieve split los. Ik verlaat de groep en  volg Wim Wubben die dit al eerder deed en duidelijk aansluiting zoekt bij de groep voor ons, die rond de 4.10-4.12 loopt.  Ongeveer een minuut na Wim heb ik ook de aansluiting gevonden. De paden zijn langgerekt en voeren richting Maasdijk langs het Staelduiner Bos. Hier loop je uit de wind. Even lijkt het of we een dip hebben, want we klokken 4.45. “GPRS is slecht hier” hoor ik een medeloper zeggen en verklaard de plotse schommeling. Ik  loop een kilometer op kop, net op een moment dat het zwaar begint te worden. “We zijn op 1/3e van de race bedenk ik me. Bram doet het meeste kopwerk, Wim zit continu op het vinkentouw, vooral. als we het bos uitgaan en de wind weer terug is. Nu hebben we hem tegen. Voor ons loopt Kees Voogt van de Kieviten. Hij is ook een 55+ topper, die erg ervaren is. Dan zie ik op een kruispunt andere Bram. Een van de beste regionale lopers, staat stil met een grijns of grimas en voelt wat aan zijn lies. “Blessure?” vraag ik in het voorbij gaan. “nee hoor”, is het mysterieuze antwoord. Later hoor ik dat hij uit voorzorg wat gas terug nam.  De week ervoor een slopende marathon en dan weer hard van start gaan is voor de voorheen door blessures geplaagde atleet risicovol.

Brammen en een losse veter

We zijn nog steeds met 4 bijeen, al denk ik dat (de andere) Bram elk moment kan versnellen. Ik zal al blij zijn als ik het tempo constant kan houden. De vierde loper die achter Bram loopt, duikt opeens de berm in. Hoge nood, blessure? Hij grijpt naar zijn schoen, een losse veter. Het overkwam Gerard Nijboer ook ooit in zijn gouden EK marathon (25 jaar geleden, Athene red.). Maar we zien hem niet meer terug.  Eindelijk hebben we Kees bijgehaald en de groep blijft even hangen achter zijn lange gestalte.De wind pal tegen. Wim zit me weer op de hielen en kees kan ook volgen. We naderen ook de grotere groep voor ons, die verbrokkelt. Enkelen kunnen we inhalen. Bram gaat er dan vandoor en ik kan maar even volgen. Het lijkt soms net een wielerwedstrijd waar Kees of ik soms van links naar rechts ga om de kop over te laten.  _DSC0249.jpgIk maan Wim om ook kopwerk te doen, wat hij uiteindelijk ook doet. Zo kan er een mooie carrousel ontstaan. Kees moet echter lossen. En met nog anderhalve kilometer moet ik ook afhaken na een duidelijke versnelling van Wim. ik heb een mooie tegenstander aan hem gehad. Ik voel mijn achilles heel licht, maar wil mijn geluk niet tarten. Ik voel dat een PR er in zit.  In de laatste kilometer nadert er nog een loper? ik zie wat geels en denk aan de haag atleet die we bij 12 kilometer passeerden. Maar het is Bram van Dongen, die uiteindelijk het klassement van 35+ lopers zal winnen.  Hij loopt erg gemakkelijk en ik ga niet nog een versnelling met hem aan. Kees ligt nog ruim achter me en ik geniet van de laatste 150 meter. Daar is ….de speaker speurt naar mijn startnummer, wat ik al verwachtte, dus achterstevoren loop ik lachende de laatste 50 meter over de finish. Blij met het feit dat ik weinig last had van pijntjes en bovendien een PR met 1,5 minuut: 1.07.43. Ik word opgewacht door mijn vriendin, die ook al ruim een minuut van haar PR heeft afgehaald.

Prijsuitreiking.

Op het terras bestel ik een welverdiend biertje en kijk naar de prijsuitreiking. Ralph heeft een mooie prijs te pakken. Een fraaie medaille is zijn deel voor zijn 1e plaats in het 5 km klassement in zijn leeftijdscategorie. Dan gaat het door me de uitreiking van prijzen van de Rijk Zwaan loop en het totaal klassement. Ook de lopers die alle 8 lopen meeliepen worden gehuldigd. Zo gaan we nog wel even door. Een plaats op het podium is voor mij buiten bereik, maar vooraf ben ik al naar plek 11 geklommen en ik ben er van overtuigd een paar plaatsen te klimmen. Mattijs heeft ook een mooie tijd gelopen, 1 uur en 3 minuten. Opeens hoor ik zijn naam en word hij naar het podium geroepen en neemt de bloemen in ontvangst. Overigens is deze klasse geen sine cure. Lopers als Henri Havinga en eerder genoemde Wim Wubben lopen steevast snelle tijden (sneller dan ik in elk geval).

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Van Dam tot Dam via de dijk

Een van de klassiekers in hardloopland stond op de agenda: De Dam tot de Dam loop. Met de komst van specifieke Social media groepen zie je eigenlijk hoe makkelijk het is om nog aan een startbewijs te komen vanwege alle afzeggingen. (Geblesseerd, niet getraind, andere prioriteiten, slecht weer, verzin het maar.) Met een Facebook winactie had ik twee extra startbewijzen voor de Dam tot Dam in de pocket voor de businessloop wedstrijd. Tegelijkertijd had ik ook al een bewijs voor het startvak van le Champion overgenomen van iemand uit mijn loopgroep. (Luc, nog bedankt).

Beide vakken waren vlak na de wedstrijdstartvakken van de individuele loop. Het nadeel van de grote commerciele lopen is tegenwoordig dat je duizenden lopers voor je neus hebt en dan een goede tijd vaak op je buik kan schrijven, afgezien van de hinder die funrunners je kunnen bezorgen.

Historie

De allereerste Dam tot Dam race (de voorloper van de hardloopwedstrijd )had als doel om zo snel mogelijk van de ene (Amster)dam naar de andere (Zaan)Dam. De race (waaraan veel bekende Nederlanders deelnamen met verschillende vervoersmiddelen) werd uit protest tegen de langzame verbinding geboren en werd gewonnen door Wout Bruynzeel . Hij leende een in die tijd (zeldzame) speedboot en volbracht de tocht in  ruimt 10 minuten. In 1984 werd na lang getouwtrek met de gemeente de eerste 10 Engelse Mijl wegwedstrijd gehouden. Steevast werden buitenlandse toppers uitgenodigd en mag de organisatie zich tevreden stellen met een mooi veld en tijden van wereldklasse.

Leonard Komon
Komon gaat in 2011 in recordtijd over de finish

 (Parcoursrecord Patrick Komon, Kenia 44.27 uit 2011). Gelukkig zijn er tegenwoordig ook nog zat deelnemers die ook zo snel mogelijk naar de finish aan de Peperstraat willen lopen. Zelf ben ik er ook zo eentje en met mij togen twee- uit het zelfde hout gesneden – loopmaatje naar Amsterdam. Marnix zou rijden en ook Dimitri besloot ter elfder uren nog mee te doen. Bij station Sloterdijk parkeerden we de auto, om vervolgens per trein verder te gaan naar het CS.

Warming up en kledinglogistiek

Terwijl sommige lopers nog om 15.00 uur van start zouden gaan, mochten wij al om 10.30 starten. Achter het centraal station deden we iets van inlopen en een warming up. We hadden een speciale kledingtas die we bij grote PostNL vrachtwagens konden inleveren. Grote drommen met mensen stonden hier te wachten en ik vreesde even dat we de deadline voor het inleveren zouden missen. Snel knoopte ik mijn zak dicht en gelukkig was ik al snel aan de beurt. Maar door alle haast was ik vergeten om mijn lange hardlooptight er in te stoppen, die had ik nog aan!  Ik vroeg nog aan de dame die de tas had weggelegd of mijn broek er nog bij kon, maar dat ging niet meer.

Tja, om deze nou bij de start achter te laten of er in te gaan lopen was geen optie. Het was inmiddels verrassenderwijs lekker weer geworden, dus korte broek en shirt met korte mouwen bij 14 graden met haast geen wind was ideaal. gelukkig kon ik mijn broek achterlaten bij een medeweyarker van een koffiezaak in het CS.

Op weg naar de startkooien

Bij de start gekomen liepen Dimitri en Marnix naar het blauwe vak en zou ik 25 minuten later starten vanuit het rode vak. Het was relatief rustig, dus ik verliet de grote kooi alweer om nog even wat oefeningen te doen. Aan de andere kant van het hek kwam ik Lodewijk van Dongen, trainer van Haag tegen. We gluurden door de hekken om de start van de vrouwen en ruim 4 minuten later de mannen te zien. De man-vrouw wedstrijd zou overigens al snel in het voordeel van de heren beslecht worden. Dimitri en Marnix begonnen snel aan hun wedstrijd, waarbij de eerste al na 4 km het hazenpad nam. Met een temp van 3.54 en 4.01 minuut per kilometer werd in een razendtempo Zaandam bereikt (1.03 om  1.05 uur). Tijden waar ik alleen maar van kan dromen. Ik zat tot voor de start in dubio. Snel lopen? Ja. voor een PR gaan? misschien, want er zaten grenzen aan. Een ontstoken achillespees zorgt voor een mentale en fysieke rem. Ook de marathon van Lissabon volgende maand mag niet in gevaar komen.

Door de tunnelbak

De massa in het vak komt in beweging en we zijn weg! Het eerste stuk is het nog erg druk, gelukkig is er vaak aan de linkerkant nog een gaatje om in te halen. Daar is de IJ- tunnel , hier is ruimte om goed in te halen. Het blijf een belevenis om de autoloze tunnel te doorkruisen. Keiharde ritmische klanken verwelkomen ons. Een Braziliaanse steelband zorgt voor sfeer en bij sommigen een (te) hoog tempo. De tweede kilometer, omhoog door de IJtunnel gaat niet lekker. Zo gauw ik sneller loop dan 4.25 min/km voel ik de achillespees, maar de richttijd voor een PR (1.09 uur) bedraagt 4.20 min. Gelukkig wordt de spier steeds warmer en minder pijnlijk.  Mijn nieuwe Mizuno Wave Riders vangen de klappen uitstekend op. Erg blij werd ik van deze schoenen en het super advies dat ik bij Loperscompany Delft kreeg.DamtotDam2017-AV2

Aanvankelijk stagneert mijn tempo en ik word in korte tijd  voorbijgestoken door drie mannen. Een gespierde grote vent met tattoo’s en een oudere man op Adidas Boston schoenen houd ik in de gaten. in de derde kilometer blijft het gat hetzelfde. Beide heren heb ik bij km 5 te pakken. De oudere man versnelt steeds als ik achter of naast hem kom. Ik blijf rekenen en mijn klokje in de gaten houden.  De vierde keer dat ik bij hem kom snijd ik een bort kort aan door het gras. Hijzelf moet links langs drie naast elkaar lopende dames die voor ons schuivelen. Ik zit net in een kleine versnelling. Ik zal hem niet meer terugzien,.

Ondertussen veel publiek. Kinderen die high fives of water geven,.Ik maak er dankbaar gebruik van, want de bidons liggen ook nog in de kledingtas. ik mik een bekertje met volle kracht opzij. Boem, welgemikt in de container. Bij de 8e kilometer komen we langs het minst leuke stuk van de route. We zijn halfweg en ik loop met twee jongens van halverwegde de 20, die hier mogelijk het plan hebben gevat om te versnellen. De jongen in het blauw loopt sterk en hij neemt de kop over. Zelf wil ik bij kilometer 11 versnellen indien mogelijk. Het tempo gaat tussen de 4.16 en 4.24. Zowel mijn metgezellen als ik zijn niet super fris meer.  Toch moeten beide lossen, de blauwe loper als laaste in de 10e kilometer. De wind is hier wel tegen op het lange rechte stuk. Bij een drankpost isostar en water. Voor me grist een loper mis en pakt het bekertje erna. Die had ik dus in gedachte. Gelukkig let de vrijwilligster met het laatste bekertje op tijd op: ik heb ook mijn broodnodige vocht! Het bekertje wederom drie meter door de lucht met een mooie boog in de vuilbak.

Nieuw man tegen man gevecht

Het 10km punt gaat in  43.20  precies zoals gepland. Ook dit punt is voor sommigen een moment om het tempo op te voeren. Een ervaren loper in rood shirt doet dit en gedoseerder dan anderen. Hij is mijn nieuwe target. Met moeite kan ik het gat dicht lopen, moet nog een keer lossen en pas bij kilometer 13 loop ik naast hem. Luide muziek op de zuiddijk komt ons tegemoet. Hier zijn ook de toeschouwers weer volop aanwezig. De man met rood shirt wil ook efficient lopen en snijd me soms de pas af. Het wordt een echt man tegen man gevecht. We volgen en ontwijken elkaar. Al denk ik ook aan mijn tijd en tempo. Als ik hem kan volgen en het tempo constant houdt, moet het net lukken. Of is 4.20 nou net een paar seconden boven het PR? Er zit niks anders op dan in de laatste kilometer nog even te versnellen.  De tijd vliegt voorbij. DamtotDam2017-AV

Op een heuveltje loop ik licht weg van de man in het rood, al voel ik dat ik nog niet van hem af ben.

Kilometer 19 en 20 gaan in 4.15min. maar ik heb weinig energie meer. Met nog 1 km te gaan demarreert de man in het rood. Ik moet hem laten gaan, en denk alleen maar: sneller lopen dan 1.09.30! We gaan de brug op en het gat is 40 meter, we zetten beiden aan. ik kijk op mijn horloge: ik ga meer dan 16,1 km lopen, dus dat betekend dat het gemiddelde eigenlijk op 4.19 moet zitten.  De man in het rood loopt niet meer verder uit. Nog 500 meter. ik geniet stiekem ook nog van het vele publiek in het centrum van Zaandam dat ons toeschreeuwt.  Ga ik nog proberen om het persoonlijke duel te winnen? Na twee keer nee, zeg ik opeens ja. Nog 200 meter en ik heb de helft van het gat gedicht. Ik kien mijn eindsprint zo uit dat ik hem 50 meter voor de finish passeer. Hij zet ook nog aan, maar het is te laat. Hijgend kom ik tot stilstaand een schouderklopje van mijn sportieve racemaatje is mijn deel. Mijn Garmin 235 heb ik niet goed ingedrukt en staat op 1.09.55…zal ik het dan toch net niet gehaald hebben?

Driemaal een PR

DTD-finishers_marnix-dimitri-AV

Ik kom een oude bekende tegen en loop met mijn medaille naar de kledinginname. Ik herken een man die een foto neemt. Het is Ton en ik ben lijdend/meewerkend voorwerp. Ton heeft ook een PR (1.28), al zegt hij nog niet voluit te zijn gegaan. Vanuit het wedstrijdstartvak is hij me nog wel voorgebleven.  Dan zie ik Dimitri en Marnix , wachtend op de stoep. Het is voor de eerste keer dat ze een 10 Mijl lopen en meteen een supertijd. Marnix zie op de app mijn uitslag: 1.19.17 , dertien seconden onder mijn PR. Het rekenen en de snelle laatste kilometer is beloond! Dat is dus voor alle drie een PR!

 

Sloterdijk – Amsterdam CS – Sloterdijk

Beiden hebben ook genoten. We gaan terug naar het punt 500 meter voor de finish. Met enkele welverdiende biertjes en met onze kop in de najaarszon moedigen we de massaal binnenkomende lopers aan. Via station Sloterdijk gaan we naar AmsterCS waar ik mijn tight en cappucino haal. Daarna staat er meteen weer een trein klaar naar  Sloterdijk waar we met gezwinde spoed terugkeren naar huis.

 

 

 

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Op zoek naar nieuwe loopschoenen

In Delft bezoek ik de hardloopwinkel van Rob Smit, eigenaar van Loperscompany Delft.  In de winkel tref ik een grote hoeveelheid hardloopschoenen van de bekende merken aan de muur. Ook de laatste lijn fraaie, lichte en zichtbare hardloopkleding kom ik tegen. Ik raak aan de praat met Rob, die alweer 11 jaar een hardloopzaak in het centrum van Delft (Oosteinde 235) runt. De zaak ken ik onder een andere naam, namelijk RunnersWorld.

 

Sinds eind augustus 2017 heet de hardloopspeciaalzaak Loperscompany. Onder deze vlag kan er in de ogen van Rob een hoge mate van kwaliteit, keuzevrijheid plus betaalbare artikelen gegarandeerd blijven worden. Het professionele team van de hardloopzaak en de locatie is echter ongewijzigd.

Introductie

 

Rob was 25 jaar lang een snelle (5 km 15.30, Halve marathon 1.10) en bekende hardloper. In de jaren negentig als regionale subtopper vaak in de prijzen. Tenslotte is de podoloog (afgestudeerd aan de Academie voor Podologie) ook gecertificeerd hardlooptrainer. Bij het Delftse AV de Koplopers trainde hij gedurende 15 jaar de snelle wegatleten (groep 1) alsmede de marathonlopers.

Vanuit zijn hobby, en de liefde voor de (hard)loopsport zegde hij 11 jaar geleden zijn baan bij Procter & Gamble op en startte de speciaalzaak. Ik stel Rob enkele vragen:

20170907_141751

  • Heb je een bepaalde doelgroep? Elke hardloper kan binnenkomen, van absolute beginner tot topper.
  • Waarom zou een hardloper naar Lopers company Delft moeten komen?  
  • Voor blessurevrij en plezierig hardlopen. Daarbij hoort dus ook een goede analyse en advies. Ik kan persoonlijke aandacht geven aan de lopers. We verkopen A klasse hardloopschoenen, en zijn niet duurder dan andere hardloopzaken, wat vaak een misverstand is.
  • Wat kunnen we in jouw winkel verwachten? Welke artikelen en of merken hanteer je? We hebben alle bekend merken. Ik wil achter producten staan die bewezen kwalitatief goed zijn bevonden.
  • Jullie zijn echt een speciaalzaak gericht op hardlopen en hardlopers. Werk je samen met specialisten? Jazeker. We hebben onder andere een masseur, fysiotherapeut (die elke woensdag in de zaak staat) en een diëtiste. Bovendien ben ik zelf podoloog. Ook geven we hardloopcursussen. En vanuit mijn specialisatie kan ik zeker 90 % van de klachten van klanten behandelen of doorverwijzen. Met iedere soort blessure zijn we bekend. We doen dus veel meer dan alleen hardloopartikelen verkopen. Denk ook aan tips over trainingsschema’s, voeding en de loopanalyse.
  • Hoe werkt de Loopanalyse bij jullie? Wij hebben een videocamera analyse en een loopbaan in de winkel. Dit in tegenstelling tot sommige andere zaken waar een loopband staat, maar waar je geen goed advies op kan baseren. Wij laten de lopers ook op blote voeten lopen, zodat je een natuurlijk waarneming van de loopstijl kan bekijken. Een juist advies is gebaseerd op 3 pijlers: door de loopgang te analyseren, de gewichtsklasse en tenslotte de pasvorm te weten of meten. 

  • Wat is de meerwaarde van jullie in vergelijking met internetshops of niet gespecialiseerde hardloopzaken? Het bovengenoemde advies. Niet alleen over de juiste schoen en kleding, weg geven ook advies over voeding, training. We richten ons puur op hardlopen en zijn hierin allesomvattend. Ons personeel bestaat ook uit vakspecialisten in plaats van goedkope krachten. Het zijn regionale toppers in hun leeftijdsklasse, die kunnen putten uit lange ervaring en een breed netwerk.  Zij blijven bij dankzij scholing en cursussen.
  • Wat zijn veel gemaakte fouten van hardlopers? Qua schoenkeuze kiezen ze vaak voor een mooie kleur of een maat te klein. Qua trainingsopbouw wil men vaak te veel te snel. Ook ontbreekt het beginnende lopers veelal aan kennis. Het is wel dankbaar om hen hierin te adviseren.
  • Welke filosofie hanteer je? Deze ligt parallel aan of in het verlengde aan die van Lopers company. Alles in dienst voor de loper. Kwaliteit bieden in advies en betaalbare en tegelijkertijd passende schoenen en kleding aanbieden. De klant is belangrijk, wij spelen in op hun wensen. Een leuke anekdote is dat een klant met bloemen in de zaak stond, omdat zij weer kon hardlopen na een lange periode van blessureleed.

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd, hardloopspeciaalzaak, interview, recensie, Runnersinfo | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Vooraan bij mudrun

Vorig jaar was ik bij toeval bij de Mudrun in de Vlaardingse Broekpolder gestart. Toen had ik nog weinig weet van wat me te wachten stond, maar dit jaar was dat anders. Ik had me voorgenomen om specifiek op kracht en hindernissen te trainen, maar tijdgebrek (de energie ging in de marathonvoorbereiding en het geven van trainingen zitten) was hierin spelbreker. Was dit de reden dat ik vooraf er een licht tegenop zag? Bang voor de hindernissen? Twijfel over de scheur in de zool van mijn Salomons? Of voelde ik druk om te presteren? Vorig jaar had ik veel lopers ingehaald en zat ik op het laatst in de kop van de wedstrijd.  Gelukkig was het mooi weer en deed vriendin lief ook mee. Ze was hersteld van haar pittige heupoperatie (waardoor ik vorig jaar dus mee kon doen in haar plaats).

Naar de Broekpolder en de inschrijftafel

Al vroeg haal ik mijn polsbandje voor de 10km (er is ook een 7,5 km loop) en besluit warm te lopen en de het laatste stuk te verkennen (vorig jaar was ik vanwege een ongeval fout gelopen terwijl ik 2e lag). Enkele lopers herken ik en zij mij. Er zijn allerlei vogels van diverse pluimage op afgekomen. Goed getrainde spierbundels, obstaclerunspecialisten (veel vanuit het organiserende Adventure Vlaardingen), maar ook funrunners. Wat families en groepen uit Brabant, en ook deelnemers die hun (niet-sportieve?) collega’s hadden weten te strikken. Een aantal schreeuwerige jongelui liep op sneakers (die hebben de modder van heel dichtbij gezien kon ik persoonlijk vaststellen) en ook zag ik een paar wat  jonge zwaarlijvige dames in korte broek. Ze zaten goed in de make up en de gelakte nagels. Zouden ze weten van de sloten, obstakels en brandnetels op het parcours? De zenuwen waren er bij deze deelnemers zeker, want het gegiebel en gedrentel was niet van de lucht. Vlak voor de start werd er door de dames nog eens goed de fik in een paar sigaretten gestoken. De mudrun is dan ook steeds meer verworden tot funrun en zeker niet te vergelijken met de pittigere obstacle runs.

Naar het klauterwoud

Ik durfde nog niet helemaal op de eerste startrij te gaan staan, al ben ik wel een van de snellere lopers van de 800 inschrijvingen.  Onder luid gejuich en met veel applaus lopen we het terrein van Adventure af. Een ruime 20 man bereikten voor me de eerste hindernissen bij het klauterwoud. Gladde brede bomen die horizontaal boven een drassige ondergrond hangen. Je loopt zo van heuvel naar heuvel als je er niet af valt. Bij de vierde  boom verliea ik al mijn evenwicht op dit voor mij normaal niet lastige onderdeel. ik klauter weer op de aarden wal en probeer het verloren geraakte terrein goed te maken.

Gaandeweg kan ik wat lopers passeren en zie  150 meter verder de kopgroep van vijf de bosjes in verdwijnen. Samen met twee anderen (een jongen in blauw shirt waar ik vorig jaar lang mee liep loopt voor me), komen we dichterbij. We gaan een drassige sloot (zonder water) in als ik voorop loop. We volgen nog steeds de linten, maar ik zie de kopgroep niet meer. Even denk ik dat ik we iets hebben afgesneden, maar nee hoor. We lopen parallel weer terug en de 20 man die ik had ingehaald lopen weer voor me. Daar gaat een podiumklassering denk ik.

Water,  modder, banden, balken en schuttingen

Met een grote groep spring ik in het water. Kroos overal en de sloot zuigt aan je voeten. We moeten ons op een houten brug hijsen, ik doe het op kracht en alleen, al zijn er zat die elkaar een handje geven. Er volgen nog wat hindernissen, van hout en of touwen. Ook gaat de tocht verder onder stevige netten. Iets voor me loopt een vrouw die ik herken. Een snelle hardloopster van AV Fortuna, die ik bij de Oranjeloop pas in de laatste 100 meter voor wist te blijven. Zij is duidelijk geen ervaren obstacle loper. De jongen met blauw shirt is dat zeker wel. Bij iedere hindernis pakt hij een tiental meter voorsprong. Met zijn drien springen halen we heel wat lopers weer in. Dan een stuk weiland , waar we de sloot in springen. Via een touwe en een balk volgt de volgende hindernis. Ik ben ruim als eerste uit het water en geef gas.

Gas geven

Het is nu bijna een kilometer veldlopen. ik haal nog twee anderen in. Door de distels, brandnetels, plaggen, kuilen en planten met kleefbolletjes (bij de finish zitten er zeker 10 op enkelhoogte aan mijn tight) en langs de grote sloot kom ik bij een kruising. Links of rechts. de rood witte linten heb ik de afgelopen kilometer goed kunnen zien, maar nu twijfel ik. Bij een breed water zie ik een vrijwilliger. je moet hier oversteken is het devies. Zwemmen, op borsthoogte waden met een zwembadloop of half-half naar de overkant. het Wordt een aaneenschakeling van technieken. Je ligt derde hoor ik iemand roepen. dat geeft de burger moed. Iets verder op een hoge hindernis, waar ik me vanaf werp. het drinken laat ik staan. De vrijwilligster staat met de rug naar me toe en kletst met wat voorbijgangers. Op mijn vraag waar naar toe, volgt geen antwoord. Aan de overkant ga ik daardoor naar links in plaats van rechts. Gelukkig zie ik redelijk snel mijn fout in.

Door banden over een balk , dan het bos in. In de verte zie ik een jonge knaap met zijn vader (vorig jaar liepen zij ook lang in de voorhoede). lopen. Ik loop snel in op hen en tussen de bomen en takken haal ik hen in. Je ligt 3e hoor ik ze me naroepen. Waar heb ik dat meer gehoord? Bij een paar technische hindernissen verlies ik wat terrein. Een ervaren loper van Adventure en de jongen in het lichtblauw (ook Adventure trouwens) zijn wat genaderd. Bij een driesprong twijfel ik. De achtervolgers zijn nu ook bij de driesprong en we zijn weer bij elkaar.  Een verborgen paadje rechts is het juiste. Bij een volgende bocht weer geen roodwitte linten te bespeuren. Ik weet het even niet en zie een dame links bij de slootkant. Ook iets rood-wits. met de jongen in het lichtblauw, waar ik de race mee zal eindigen gaan we die kant op. De andere jongen gaat rechtdoor. De dame aan de slootkant maakt foto’s, maar is geen vrijwilligster zie ik tot mijn schrik. Een roodwitte tas en 8 honden staan wel achter de rietkraag. We keren weer terug op onze schreden. Een oudere loper is nu vlak achter ons. Onze eerdere metgezel heeft nu 300 meter voorsprong, die we niet meer zullen goedmaken. Samen lopen we bijna 10 minuten door een geul door het hoge riet, waar we bijna niks zien en zeker de kuilen onder water niet. Even zijn be bang dat we verkeerd zijn gelopen, maar dan is daar opeens de kant.

Er komen nog twee lange stukken door het water en een grote brug waar we overheen moeten. Dit gaat beter dan vorig jaar. Onder luid gejuich van een kleine 100 toeschouwers plons ik in het niet erg koude water. Ik houd de schade beperkt en merk dat de finish dichter bij komt. Een gladde pastic glijbaan moet in omgekeerde richting worden bestegen. Hier glijden we beiden viermaal terug, maar samen lukt het.  Later hoor ik dat veel anderen hier langs zijn gelopen,.

Mijn metgezel sprint opeens weg, maar bij een volgende sloot en duiker heb ik hem weer in de kraag gevat. In de laatste 300 meter kan ik als eerste een glibberig pad in en kom met tien meter voorsprong bij de laatste combinatiehindernissen van touwen, banden en balken. Ik verwacht hier gepasseerd te worden, maar met kunst en vliegwerk behoud ik de voorsprong. Dan door een grote lage en lege sloot en een brede betonnen duiker gaat het naar de finish. Een loper die lang 2e liep komt van rechts omdat hij net even fout liep. Ik ben als eerste door de band aan de finish en kom als 3e over de streep. Zowaar een podiumplaats, al zijn hier geen prijzen of klassementen. De jongen die goed liep, waar ik fout liep is uiteindelijk eerste geworden.

Pijn is fijn

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De tijd speelt ook geen rol, ik heb er 1.21uur over gedaan, ruim 10 minuten langer dan vorig jaar, toen er  minder hindernissen waren en het parcours mogelijk korter dan 10 km was. Ik geniet van hamburger, tapbier (bij de finish) eer loopt bloed uit mijn hand. Maar de sneeen, bloeduistorting in mijn bovenarm, splinters en hamstringpijn neem ik voor lief. Een aantal zijn licht onderkoeld geraakt, zelf krijg ik het pas na 3 kwartier wachten koud. Tijd voor een douche en nog net op de tijd voor de finish van mijn vriendin, die ook heerlijk en pijnvrij heeft gelopen. Na 3,5 uur komen er nog steeds mensen over de finish.

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Trainingswedstrijd halve marathon Oostland

Met een nog pijnlijke achillespees en de voorbereiding voor de Lissabon marathon in volle gang, viel mijn oog op de halve marathon van Oostland met start en finish in Pijnacker.. De lange duurloop doe ik niet graag alleen en met 21 kilometer zou ik dus nog iets van 7-9 kilometers moeten maken.  Naar Pijnacker heen en teruglopen was weer iets te veel  van het goede. Daarom per fiets eerst het startnummer gehaald en mijn spullen bij een vriend gezet.

De na inschrijving (20 euro) was een stuk duurder dan de voorinschrijving (voor 1 juli) en leverde lichte paniek op. Mijn trailbroek bleek 2 achterzakken te bevatten en diep verstopt zat daar het briefje van 20 in, zodat ik geluikkig kon starten. Ondertussen zag ik clubgenoten Ton, Rob, Mattijs, en nog meer atleten van trainer Mulay (die ook meedeed)  binnendruppelen. Met de fiets verkende ik de laatste 3 kilometer van het parcours.

Vanaf het huis van mijn vriend liep ik gewapend met GSM en afstandmeten.nl terug. Dat bleek lastiger dan voorzien. Ik liep iets anders dan de heenweg en kwam voor een lange sloot en een spoorlijn. Inmiddels had ik al wel wat omgelopen.  Ik had nog 20 minuten naar de start en moest nu wel de snelste weg nemen of heel snel lopen. Toch maar even de weg vragen om bij het voetgangerstunneltje te komen. De laatste kilometer inlopen werd daarom dus een relatief snelle van 5 minuten. Vier minuten voor de start liep ik recht in de fuik, waar de geinviteerde toplopers al druk bezig waren met hun laatste sprintjes.

Rustaaaaghh

Ik zag Carla Ophorst vooraan (zij zou winnen bij de dames) . Een andere atleet viel op door focus en een fitte uitstraling bij zijn flitsende versnelling. Nick stond er op zijn startnummer. Achteraf zou deze Nick van der Poel (o.a. tweevoudig winnaar van de Meijendel loop) de concurrentie op grote achterstand zetten.

ik wurmde me in het startvak en vertelde Rob en Ton dat ik niet voluit zou gaan. De eerste helft wilde ik 5 minuten per kilometer aanhouden. Terwijl ik met Ton langs de kerk Pijnacker uitliepen zag ik iemand van De Hardloper, waar ik onlangs nog een stuk mee had getraind. Terwijl Rob van ons wegliep ging het tempo ongemerkt van 5 minuten naar 4.45. We praatten wat over marathons (mijn medeloper gaat er een in Kenia organiseren) en na 3 kilometer wenstte ik hem succes en wilde wat terugschakelen. Ongemerkt was ik als een soort haas voor Ton gaan fungeren. We liepen de eerste 9 kilometer samen, maar het tempo ging steeds meer omlaag. De wind was nu niet meer in de rug en Ton kreeg het zwaar, terwijl ik zelf nog met de rem er op liep. ik wilde hem ook niet kapot lopen, maar halverwege zat mijn “werk” erop. De eerste 10km waren net binnen de 50 minuten afgelegd. het beoogde gemiddelde was gehaald.

Tweede helft

Ik versnelde , zo ook een loper voor me. Na een kleine kilometer had ik hem bijgehaald en ging het tempo sneller dan de beoogde 4.45. Een lang grintpad leidde met een bocht naar links. Opeens was mijn medeloper -ook gekleed in groene singlet -verdwenen. ik keek om en zag hem stilstaan met een bidon in zijn hand. Chasse patat!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

We hadden Berkel inmiddels achter ons gelaten en ook Bergschenhoek was doorkruist. Vanaf hier veel groen polderland.

Tellen en rekenen

Als afleiding begon ik de mensen te tellen die ik inhaalde en waagde zelfs nog een gekke tussensprint van 200 meter omdat enkele enthousiaste toeschouwers (“sprintje”) er om vroegen. Nadat ik 24 lopers had ingehaald stroomden ook de 10 km lopers in op het parcours. Door deze drukte stopte ik maar met tellen. Bij een drinkpost knalde ik tegen een loper die uitgeput plots naar links uitweek, maar ik kon zonder oponthoud door. Aan de overkant van het water zag ik Rob lopen. Snel ingeschat zou hij zeker 3 minuten voor me lopen, met nog 5 kilometer te gaan. Die zou ik niet meer goedmaken. Oh, dat was de bedoeling ook niet. Vooraf had ik gezegd dat ik niet onder de 1.40 mocht lopen. 1.45 was ook prima voor deze trainingsloop. Op het lange grintpad zette ik nog wel even aan, maar voelde nu ook de achilles weer.

Het was benauwd en er stond weinig wind op weg naar Pijnacker. Nog ruim 3 kilometer en zowaar raakte ik vermoeid. Het tempo lag inmiddels op 4,35 min. per km. In de nieuwbouwwijk zag ik  vriend Richard met zoon al van verre staan. Breed zwaaiend en achterstevoren lopend perste ik er nog een tussensprintje uit. De loper die net nog voor me versnelde keek me verbaasd en daarna glimlachend aan. In de laatste halve kilometer  wilde ik nog twee lopers inhalen, wat lukte. Over de finish gekomen, kwam net vriendinlief aanlopen. De tijd was 1.40.41, gelukkig niet te snel, maar zeker niet te langzaam.

Mattijs was ook blij met zijn 1.28 op het bochtige maar niet langzame parcours. Rob was in 1.38.30  gefinished. Ik wachtte nog op Ton (1.50), die ik aanmoedigde in zijn laatste 100 meter, waarbij hij met een mooie sprint nog zijn clubgenoot Balcha inhaalde.

Ik liep nog 4 kilometer uit. Met mijn medaille (een fraai exemplaar) om mijn nek liep ik weer tegengesteld op het parcours, waar ik lopers uit de achterhoede zag bikkelen naar de finish. Het leverde veel (grappig en positief) commentaar op. Het uitfietsen naar huis was 15 km.

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Baanwedstrijd bij PAC met een DNF

 

Tot op 1 dag van de start had ik nog twijfel: wel of niet deelnemen aan de baanwedstrijd bij PAC. In een vroeg stadium had ik al ingeschreven voor een 3.000meter. Ik zag na mijn inschrijving dat ik als een van de snelste in de derde van 3 series was ingedeeld. Twee dagen voor de start waren alle 8 series vol en mocht ik in serie 5 starten.  De reden van de twijfel was de elke dag groter worden de pijn in de achillespees. Na consult bij de fysio luidde de diagnose: ontstoken. “hier ben je wel een jaar zoet mee, voordat alles is genezen” luidde het onwelkome oordeel. Het goede nieuws was dat ik wel kilometers kon maken voor de marathon van Lissabon midden oktober. Maar geen intensieve belasting. Liever de baan dan de weg. 2 stemmetjes in mijn hoofd probeerden elkaar te overschreeuwen: “luister naar je lichaam”, de baan is zacht, proberen kan geen kwaad.  Uiteindelijk won de laatste stem. Ik was al ingeschreven en wilde zowieso eens een kijkje nemen op de plek waar ik als student vaak langs liep: Het Kralingse bos was mijn achter -en hardlooptuin.

Snelle regionale toppers en bekende regionale atleten als  Timo de Geus (winaar Molenloop) , Harmen Hoek (Kronos, met een PR van 8.22 min.) Ali Shugul (PAC), Henri havinga (AV40), Wynfrith Meijwes en Haptom Okbamichael ( beiden Haag atletiek) waren hier op afgekomen. Ik was net op tijd om het schot van de eerste serie te horen.

In een moordend hoog tempo gingen de atleten over de 400 meter baan. Na 3,5 ronde viel de grote groep uit elkaar. Een ronde later was er een kopgroep van 3 man ontstaan, met daarachter een groep van vijf, waaronder Haptom.

In de eerste groep voerden afwisselend Lars Gerritsen en Harmen Hoek het tempo aan.  Maar ongemerkt was in de achtervolgende groep Ralf Nieuwenhuizen van Rotterdam atletiek naar voren geslopen. Met nog een ronde  te gaan zett hij zijn versnelling in en met een halve ronde te gaan had hij de aansluiting gevonden. Met een fenomenale eindsprint passeerde hij het veld. Ivo Bijl leek de lachende derde te worden, maar zag tot zijn ontzetting Nieuwenhuizen nog sterk voorbij steken. Zijn tijd was een dik PR:8.28.01

20170824_195141

 

 

Met pijn in het hard uitgestapt

over mijn eigen optreden kan ik kort zijn: In een serie met veel sterke dames. (waaronder Irene Aldersma van Haag) wilde ik snel starten en hoopte op een benadering van mijn tijden van 2015: Tussen 11.05 en 11.10. Met rondjes van 89,88 en 90 seconden ging het te hard om het vol te houden, mede door de toenemende pijn in de achillespees. halverwege stapte ik dus uit. Met pijn in het hart, maar wel luisterend naar mijn verstand: gegokt en verloren.

De serie erna zag ik clubgenoot en oud baan atleet Harry Oosterveen in actie. Tot 2 rondes liep hij laatste, maar de ervaren rot had zijn race prima opgebouwd en wist met een lichte versnelling in de laatste ronden nog atleten te passeren of bij te halen om in 11.47 te finishen. Tot het allerlaatst zag ik atleten, jong (13 jaar?) en oud (plm. 70 jaar), mannen en vrouwen mooie duels uitvechten. Het was het ritje naar Rotterdam kralingen absoluut waard. Hopelijk komt er nog een nieuwe kans voor een baanwedstrijd.

 

 

 

Geplaatst in baanwedstrijd, Blogverslag hardloop wedstrijd | Een reactie plaatsen

Over mijn nek tot in de drek

Nieuwe uitdagingen, grenzen verleggen en op zoek naar prikkels. Ik zei volmondig ja, toen mijn vriendin vroeg of ik ook mee deed aan de Drekrees die in mijn nieuwe habitat Midden Delfland werd georganiseerd.

Er was weinig informatie beschikbaar. Dit kwam omdat de oude race achter de Vlaardingse Vaart in Schipluiden nieuw leven werd ingeblazen door een nieuwe organisatie en op een nieuwe locatie, namelijk bij boerderij/ schaapskudde Vockestaert. Dat ik vies zou worden stond buiten kijf. Maar welke hindernissen , hoeveel sloten en hoeveel water ik voor mijn kiezen zou krijgen was minder duidelijk.

na in de ochtend nog een kwartfinale tennisdubbel te hebben gespeeld (met succes) toog ik op de mountainbike naar het poldergebied. In de verte zag ik de kinderen al hun rondjes afleggen.

drekrace2017-ArnoldEen groen shirt met een getekend nummer was mijn deel bij de aanmelding. ik gaf echter de voorkeur aan een runningshirt (met mijn naam er op bedrukt) dat minder vocht en modder zou opnemen.  Op mijn arm werd met zwarte stift nummer 32 getekend. Inmiddels waren veel deelnemers aangekomen. De sfeer was relaxed en ik besloot nog even het parcours te verkennen. Drie ronden met een lengte van totaal 4 kilometer. Bij de eerste sloot zag ik al precies waar ik moest uitkomen om in een keer over de sloot te komen. IMG-20170820-WA0017Vriendin Miranda deed ook mee met een club vriendinnen die leuk uitgedost waren met Piranha badmutsen. Zelf had ik mijn Salomon schoenen met lange noppen aan. Er waren ook lopers met spikes en voetbalschoenen. Een snelle loper ging het op zijn gewonen hardloopschoenen proberen. Intussen stroomde het weiland vol met ervaren obstacle -en drekracers, maar ook ontdekte ik regionale toppers van bijvoorbeeld Olympus 70 uit Naaldwijk.

Het veld overziend zou het al een mooie prestatie zijn om de top 10 te halen. In het weiland lag -onder toeziend oog van 3 koeien – na 150 meter de eerste sloot te wachten. Ik koos voor een snelle start om niet in de eerst sloten in een fuik van mensen te lopen. Als 7e kwam ik over de sloot. De snelle loper op gewone hardloopschoenen kwam met een geweldige vaart langszij, maar zette niet goed af. hij haalde net de overkant van de sloot, of eigenlijk net niet. Zijn lichaam helde terug terwijl de grond afbrokkelde en met een plons terug in de sloot klapte. Als door een adder gebeten zette hij de achtervolging in. Vloekend gleed hij weg en slipte, vlak voor de tweede sloot wederom een sprint van hem. Deze keer ging hij hard onderuit op het bultige gras. ik concentreerde me op de volgende sloot en kon snel door met vaste grond onder mijn voeten. De snelle loper met de gladde schoenen heb ik niet meer gezien. Inmiddels had ik de 5e plaats bereikt. Een jonge lichte loper kon het tempo niet meer volhouden, en de nummer drie was ook nog niet ver uit zicht. Door het water ging het moeizamer. Eerst een zwembadloopje waar ik verstrikt raakte in kroos en (onder)waterplanten. Mijn benen liepen ook vol en de ene sloot kwam ik makkelijker over dan de ander. in een diepe sloot zat ik behoorlijk vast en duurde het lang voordat ik uit de sloot was.

Mijn lichaam was inmiddels zwart gekleurd. De broek , neus , ogen en shirt gevuld met kroos, drek en blubber. Net toen ik halverwege wilde opschuiven naar plek 4 werd ik bijgehaald door Jolanda Nell, een plaatselijke professionele triatlete en uiteindelijke winnares. We gingen bijna gelijk de diepe sloot in. Mijn been zat zo vast dat ik voor mijn gevoel wel 10 seconden verloor om mijn been los te rukken uit de zuigende modder. ik lag nu opeens 6e en had moeite om het tempo te volgen. Toch door om voor de sloten te versnellen voor een vertesprong over of zo ver mogelijk in de sloot. Het gat kreeg ik niet meer dicht en ik verloor zelfs nog terrein in het water, waar een ervaren zwemmer mij nog voorbij ging.

moddermannen-drekrees2017De laatste halve ronde was het opletten geblazen want er werden veel deelnemers op 1 ronde achterstand gezet. De meesten wandelden en deden het in de sloten ook rustig aan. Ook de andere belagers kon ik op afstand houden. Met volgelopen verzuurde benen, drek in mijn broek en bilnaad en prut in de neus kwam ik over de finish. Een 6e plaats bij de heren gaf toch een goed gevoel. Bovendien een erg leuke nieuwe ervaring. De koude douchespuit was heerlijk alsmede de hamburger en het biertje.  De prijsuitreiking (uitslagen zie hier) was ook vermakelijk met schoonmaak prijzen en een met drek gevulde cup.winnaars-drekrace2017.jpg

Daarna nog puf om een rustig duurloopje van 16 kilometer te doen.

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen