Terug naar de winterwind van Egmond

Favoriete loop

Voor de tiende maal had ik me ingeschreven voor Egmond.  Eenmaal (in 2010, werd de tocht afgelast) dus werd het mijn negende deelname. Het organiserende Le Champion vierde zijn 50e verjaardag en organiseert deze loop al sinds 1973.

halvevanegmond-1973

De eerste maal Egmond in 1973

Terwijl ik eigenlijk steeds minder plezier aan massale evenementen beleef kon ik het toch niet laten om weer aan de start te komen van “de winterklassieker”.

Vriendinlief ging na veel twijfel (longblaas ontsteking) mee en stond klaar voor de kwart marathon.  Dat gaf mij de gelegenheid om rustig in te lopen, het strand te verkennen en de kwart marathon te bekijken. Vorig jaar haalde ik hier een 23e plaats. Niet slecht als je bedenkt dat hier zo’n 7000 mensen op starten. Uiteraard zijn er  hele volksstammen die blij zijn dat ze de finish halen en waar finishtijd totaal geen rol speelt.

Bij mij speelt dat nog wel een rol, al was ik niet zo gebrand op een heel snelle tijd. De weersomstandigheden beloofden fikse tegenwind en regen. Feit was dat het op E-day droog was en een zeewind. Dus gunstig.

Spanning voor de start?

Ik was ruim op tijd, de startnummers waren goed opgespeld, bidons gevuld en de maag ook. Totale ontspanning. Er kon niks meer mis gaan..toch? Vriendin was op weg en ik uiteindelijk aan de koffie aan de zeekant vlakbij de finish.  Ik hoefde maar 200 meter te lopen om haar te zien finishen. Maar bij de finish was het angstvallig leeg. Oei, de finishplek van de kwart was een kilometer verderop. En ik zou klaar staan bij de finish met een warme jas en de rest van de spullen. Met een verbluffend snelle kilometer en tegen de stroom van alle gefinishte atleten was ik precies gelijk bij de finish als mijn vriendin. Maar toen begon de ellende…waar was dat net nieuwe dure windjasje van 100 euro dat ik bij de start had aangepakt.  Bij de start waren alle kledingstukken in containers en later op een grote hoop gegooid. Ook in de koffiebar niks te vinden.

Ik had het weer voor elkaar..op het laatste moment en met enige stress achteraan in het startvak. Gelukkig  had ik toegang tot het wedstrijd startvak zodat ik geen last had van de grote massa recreanten, businesslopers of Le champion leden.  In vergelijking met de laatste keer toen ik de halve marathon liep (2015) was het zwaarder. De ronde door het dorp van 3km werd ingekort en nu mochten we al binnen een kilometer het strand op. Ondanks een rustige start, maar dankzij het heuvelaf lopen met volle wind in de rug ging de eerste kilometer in een snelle 4.06 minuten. Het strand aan de zeekant was hard en ik vond snel mijn ritme.

Wedstrijd in een wedstrijd

Dit jaar had ik naast het doel van een tijd onder de 1.34 een specifiek doel: De Buff kilometer, waar ik daags ervoor over had gelezen. Een segment of klassement van de onverharde kilometer halverwege de race. Daar wilde ik dus even gas geven en indien mogelijk een prijs in de wacht slepen. Hierdoor probeerde ik me tijdens de laatste kilometer van het strand wat te sparen. ondertussen genoot ik van de kitesurfers, de woeste witte schuimkoppen in de zee en het eenzame stuk tussen 2 groepen in.  Een loper voor me bleef ik continu in het zicht houden maar bij de strandafgang ging ik zeer makkelijk langszij. Vergeleken met de kwart marathon is deze strandafgang een makkie. wind in de rug, niet te stijl door het zand en al snel de betonnen ondergrond. Ik had al de turbo aangezet met de eerste heuvels in zicht, maar we ware nog maar bij km. 8 . Even dacht ik dat de Buff kilometer was begonnen, omdat er een slingerende onverharde kilometer volgde. Hier haalde ik al veel lopers in en liep ik ook in op een lange dame met gespierd bovenlijf, die op het strand de groep voor me op sleeptouw had genomen.

En ja hoor, daar kwam na 10km al aangekondigd de “race in de race” kilometer.  De dame werd gepasseerd terwijl ze nog net een bekertje voor mijn neus weg griste bij de drankpost. Een andere loper die ook versnelde kon ik mooi volgen en was een mooi richtpunt. In 3.55 legde ik deze kilometer af en moest de volgende kilometer herstellen door weer wat rustiger te lopen.

Met drie naar de finish

De lange dame en de loper die ik had ingehaald kwamen nu weer langszij. Vervolgens liepen we met een groepje weer in op andere lopers. Tot tweemaal toe werd ik snel gepasseerd door snel uitziende lopers. In beide gevallen stonden ze enkele minuten later weer aan de kant, voor een plaspauze. Opmerkelijk. De lange dame had ik inmiddels afgeschud en het 15 kilometer punt werd bereikt. Hier voelde ik mijn benen, maar het tempo ging onder impuls van een ervaren loper in het grijs omhoog. Ik had steeds moeite om aan te klampen. Bij de grijze loper die een mooie lichte tred had. Iedere keer was er weer een  bocht of een heuveltje waar ik het gat van 5 a 10 meter kon dichten. In de 19e kilometer bij het naderen van de Bloedweg en de beruchte stijle heuvel waar de wind met kracht 6 vol tegen was moest ik hem echt laten gaan. Inmiddels was er ook een loper in het blauw ons voorbij gegaan. Ik kon op de pittige heuvel een paar lopers inhalen en het gat toch weer dichten. Hierbij bleef ik “linkeballend op het vinkentouw” om maar eens een wielerterm te gebruiken, achter de loper in het blauw en even later achter de loper in het grijs lopen. Pas uit de wind kon ik er weer langs. Maar de beide lopers pakten de handschoen op en met nog een ruime 600 meter te gaan plaatste de loper in het grijs weer een splijtende demarrage die ik niet kon beantwoorden. Nog eenmaal moesten we bij de vuurtoren een pittige heuvel op, voordat de laatste 250 meter op de boulevard een feit waren.  In de felle tegenwind viel de loper in het grijs bijna stil en kon ik het gat voor de zoveelste keer dichten. De loper in het blauw was nu de lachende derde en zo gingen we naast elkaar het laatste stuk in. Terwijl ik een aanmoediging  hoorde aan mijn adres , ging ik aan in de laatste 100 meter. De man in het grijs probeerde nog manmoedig, maar moest ook passen. Blij met mijn tijd onder de 1.30.52 liet ik me tegen de hekken zakken.

Bij de kledingresten ging ik snel op zoek naar het jasje van mijn vriendin, maar helaas. Opeens kreeg ik een brainwave en dacht aan mijn rugzak die tijdens het inlopen aan de bovenkant open was gegaan. “op het strand ga je die niet meer vinden” was het commentaar van mijn vriendin. Met windkracht 6 zou die inderdaad nu mogelijk in Castricum zijn of bij een geinteresseerde hardloper. Toch ging ik het strand weer op richting de bocht van het parcours. Om een grote strandpaal zag ik in de verte een iets geknoopt. En ja hoor, het zwarte jas was het gezochte exemplaar. na afloop kwam ik nog een paar loopmaatjes tegen die ook lekker hadden gelopen ondanks de drukke recreatie startvakken.

ayele abshero egmond

Abshero wint ook in 2019

Waar bij de CPC, die andere klassieker, bijna alleen maar Kenianen winnen (sinds 1992 slechts driemaal niet), winnen er in Egmond voornamelijk Ethiopiers: Sinds Kamiel Maase in 2006 de overwinning greep was het slechts eenmaal (Wilson Kipsang) een loper buiten Ethiopie die er met de hoofdprijs vandoor ging. Het was dan ook geen verrassing dat een loper uit dat land als eerste weer terug was op de boulevard. Voor de twee maal won Ayele Abshero (net als 8 jaar eerder) na een spannende laatste kilometer waar hij de koploper nog achterhaalde. Zijn tijd: 1.04.57. Ronald Schröer eiste de plek als beste Nederlander op in 1.07.08 (9e overall) en versloegen de  favorieten Butter en Choukoud (beiden gaven op).

Met een tevreden gevoel gingen we naar de bus richting Alkmaar, die gelukkig zonder wachttijden klaarstond. Onderweg bekeken we onze virtuele medaille, al blijven de echte medaille, de herinneringen en foto’s toch het mooiste souvenirs.

 

 

https://www.strava.com/activities/2076319651/embed/27e4b5ec9b169318ebcdfab43fc8080234f13846

 

 

 

Advertenties
Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Glibberend naar glorie bij oliebollencross

De omstandigheden waren goed te doen bij de Oliebollencross op deze een na laatste dag van het jaar. Geen diepe blubber, sneeuwstormen of diepe plassen dit jaar. Het rondje bij de Koplopers was dit jaar minder uitdagend dan de jaren ervoor, terwijl er geen verandering in het parcours waren opgenomen. Maar vergis je niet, het blijft een zware loop, waar menig loper zich op stuk bijt of de pijp aan Maarten of Sylvester geeft. terwijl op het werk en in de thuissituatie de griepbacillen een polonaise liepen dacht ik aan deze dans te kunnen ontspringen. In de voorafgaande week had ik maar liefst 2 pittige crossen afgewerkt en ook de dag erna zou ik mezelf nog even afpeigeren bij de internationaal bekende sylvester cross in de Soester Duinen. De benen hadden niet de macht die ik nog tijdens de clubkampioenschappen bij de Spartaanse Uithofcross voelde.

Ditmaal was ik gelukkig wel op tijd en geen startnummer stress. Een mooi resultaat zou mij een podiumplek in het tussenklassement van het 1vd4 crossklassement opleveren. En dan was er natuurlijk nog een andere race in de race zou ik clubgenoot Ralph weer voor kunnen blijven? Een dikke twintig lopers glibberden voor me door de eerste twee bochten. Asfaltterrorist Arco Poot kon maar net op de been blijven tijdens zijn opmars riching de kop van het veld. Clubgenoot en winnaar van de Uithof cross Robin kjuiper deed wijselijk niet mee om zich te sparen voor de eerder genoemde cross in Soestduinen.

Terwijl vooraan Pieter Bakx en Tesfit Ghide een eenzame strijd uitvochten, probeerde ik wat gas terug te nemen. Dit was ook wel noodzakelijk. Ik probeerde bij de winnaar van vorig jaar in mijn klasse aan te haken, maar moest aan het einde van de eerste ronde hem al laten gaan. Een halve ronde kon ik samen met Richard Holstege meelopen, maar hij heeft bijna altijd een sterke tweede helft. in de modder raakte ik hem kwijt. Daarna zakte ik in (ja uiteraard ook wat in de modder) en werd ik in kort tijdsbestek ingehaald door drie frele dames. En dit terwijl cross specialiste Sanne Broeksma al in de top 10 bij de heren mee streed. het gebeurt niet vaak dat ik meer dan 3 vrouwen voor me heb en zeker niet in een cross.

Even dacht ik zelfs aan uitstappen, maar dit keer was vriendinlief met een aantal vriendinnen die de korte cross hadden gedaan van de partij. de luide aanmoedigingen sleepten me er door heen. Terwijl iets voorbij de helft de tweede dame in de wedstrijd opgaf en Ralph me probleemloos passeerde kon ik me langzaam weer herpakken. dit was nodig want ook haag atleet jim had me ingehaald en twee concurrenten kwamen dichterbij. Een (loper van de) Koploper kon de aansluiting vinden bij het ingaan van de laatste ronde. waar ik het vandaan haalde weet ik niet, maar bij de brug en de eerste heuvel had ik nog een versnelling in huis. de concurrenten werden afgeschud en zelfs kon ik nog in de klei bij Jim aanklampen die ik echter niet meer versloeg. Geen super race vandaag, maar met een 3e plaats in de leeftijdsklasse kon ik niet ontevreden zijn. Dat ik 3 minuten sneller was dan vorig jaar zei niet zo veel, behalve dat de andere clubgenoten ook 3 minuten sneller waren dan de laatste editie. Ik sloot in stijl af me oliebollen , trappistenbier en een bezoek aan de Delftse bierbrouwerij. Met een zwaar lijf fietste ik weer terug.

De ingekorte uitslagen bij de 6km:

uitslag aVW.PNG

Geplaatst in Blogverslag cross | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Wapperen langs de Waterweg

Voor de derde maal stond ik in Maassluis bij Steendijkpolder bij het Sterrenbos. Door de regen was ik per racefiets gekomen. Voor vier euro kon ik weer meedoen aan de laatste editie van het AV Waterweg crosscircuit: de regionaal wereldberoemde Piepschuimlogo cross. Maar op deze donker(grijz)e dag voor Kerstmis stonden er geen koekebakkers aan de start. Naast de recreanten en fanatieke jeugd een roedel snelle lopers van Olympus 70 en doorgewinterde cracks van het organiserende AVW plus een aantal regionale outsiders.  Marlies Jongerius en Rose Enthoven, die behorend tot de snelste dames van Zuid Holland gaven ook acte de presence.

 

Standaard kies ik hier voor de middenafstand: twee rondjes van ongeveer 3km. Dit levert altijd leuke “gevechten” op met de snelle jeugd die 1 rondje doet en de ervaren  senioren en masters die 2 of 3 rondjes doen. Dit keer had parcoursbouwer Ruud met zijn kompanen weer gezorgd voor extra obstakels zoals verhoogde boomstammen. Ook ging er de route deze keer r een stuk langs een smal pad door het bos.

Vandaag had ik 1 doel: Voor mijn concurrent Daan (Olympus 70) blijven. In het klassement had ik 1 punt voorsprong. Als hij tweede of eerste zou worden en voor mij zou blijven zou ik mijn voorlopig derde plaats in de tussenstand kwijtraken. De nummers 1 en twee zijn hier een klasse apart. Ik had een lange warming up in de nog steeds gestaag vallende regen. Ik moest me nog haasten om weer op tijd terug bij de start te staan.  Ik zag mijn concurrent al op de eerste rij staan. Zelf wist in een plaatsje aan de buitenkant van de tweede rij te bemachtigen.

Net zoals in de vorige races gaan de veelal jeugdige roodhemden  uit het Westland heel snel van start. Ik ben stuivertje aan het wisselen met de snelste dames Rose Enthoven en Marlies Jongerius die ik inhaalde op en af de grasdijkjes . op het vlakke stuk snelden zij langs me. Er scheidde een kleine 40 meter en 3 lopers tussen mij en de loper die ik als een schietschijf in mijn vizier had. Ik hoopte hem halverwege de tweede ronde te hebben bijgehaald. De glibberige en hobbelige grasstroken braken het ritme en ook bij de verhoogde tak was het weer zorgen om goed uit te komen en niet te veel energie te verspillen. Er was zelfs een kleine fakkel geplaatst. Inmiddels zijn de snelle en ervaren lopers inclusief de dames mij weer gepasseerd en worden te snel gestarte 3km lopers ook bij gehaald. Parallel aan de Waterweg met lichte wind mee enkele scherpe bochten langs een laag ijzeren hek . Concurrent Daan, op kop lopend van de groep van ongeveer 10 man springt er met speels gemak over, terwijl de anderen er om heen lopen.  Hmm, hij is dus nog niet moe, denk ik. Een volgende hindernis en daarna valt de groep snel uit elkaar.

Er zijn geen loper meer tussen Daan en ik en de afstand bedraagt nog maar 20 meter. Het gat is weer kleiner geworden en op het eerste dijkje van het tweede rondje heb ik hem te pakken. “Succes”, klinkt het en ik ga er op en erover. “Jij ook”, antwoord ik. Ik probeer niet in te zakken, want ik ben er niet zeker van of hij al verslagen is. Het gat van ongeveer 30 meter blijft een tijdje hetzelfde maar in de laatste kilometer loop ik weer duidelijk uit. Ik heb Marlies als richtpunt om het tempo er in te houden. De laatste 500 meter ga ik niet helemaal meer voluit. Er wachten nog meer cross wedstrijden. Na afloop praat ik nog even met Daan en de winnaar op de 6km plaatsgenoot Tristan Valkenburg na. We zien zijn clubgenoot Dominic Bersee de 9km op zijn sloffen met kerstmuts getooid winnen. Bij de dames is Rose Enthoven de sterkste.

Na afloop pak ik een heerlijke douche, gluhwein, kroket en hersteldrankje. Als ik naar voren word geroepen bij de prijsuitreiking verwacht ik een derde prijs te mogen ontvangen, maar de nummer 1 in het tussenklassement deed vandaag niet mee, dus schuif ik op naar de 2e plek. Daan Valstar wordt derde en vergezelt mij met zijn clubgenoot Maarten BAkker (1e) op het podium. Samen met Gerard de Lange van AVW (2e in het klassement achter Dominic) drink ik er nog een speciaal Deens Kerstbiertje op. Met een pakket doucheschuim en een voldaan gevoel rijd ik de regen weer in.

 

 

 

Geplaatst in Blogverslag cross | Tags: , , , , , | 2 reacties

Scholieren warmen hun voeten tijdens 12e Light in Night kidsrun

kerstmannen sparta

Voor de 12e maal werd er aan de Groene Zoom de Light in Night Kidsrun georganiseerd door AV Sparta. Een tachtigtal atleten werden vrijdagavond 14 december ontvangen met vreugdevuren, kerstmannen en een warming up sessie op sportpark Westvliet. Met de lichtgevende kerstmuts op werd de 2,3 km door een tachtigtal scholieren uit de regio Leidschendam-Voorburg en omgeving afgelegd. Voorzitter Helen Gonzales schoot de kinderen weg.startLINK2018

Bij de jongens was de strijd al beslist voordat zij de atletiekbaan afliepen voor hun rondje om sportpark Westvliet. Constantijn Klomp  wist de wedstrijd van start tot finish te winnen met een indrukwekkende voorsprong.

In 9.07 legde de 11 jarige scholier van De Paradijsvogel  en lid van AV Sparta zijn wedstrijd af. Bo Ekkelenkamp (de Lusthof) beslag op de tweede plaats in 9.52. Diego Westendorp, ook lid van AV Sparta werd derde in 10.30

Bij de meiden was er een spannende strijd tussen drie meiden die de hele loop zeer dicht bij elkaar liggen. Bente de Jong van de Lusthof werd hier de winnares, Famke Wiersma (De Waterwilg) sprintte naar de 2e plaats (11.10) voor Phileine Ekkelenkamp (11.17).

Na afloop vertelde winnares Bente die aan turnen en dansen doet dat ze graag naar de Olympische spelen als turnser wil. Alle prijswinnaars vinden het extra leuk om aan de LINK mee te doen, want “het lopen in het donker maakt het extra spannend,  kinderen van diverse leeftijden mogen mee doen en het is gewoon gezellig” zo sloot iedereen aan bij Phileine (De Lusthof). De winnende Constantijn traint  4 x per week bij AV Sparta Den haag. Net als Diego (Casa) vind hij de middenlange afstanden hardlopen de leukste sport die er is.

 

 

 

 

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Stress rond de paardenbaan: Duindigt cross

Verstand op nul?

ik vermoed dat ik op wedstrijd dagen dat ik hardloop niet helemaal beschik over al mijn verstandelijke vermogens. Gelukkig ben ik niet alleen in dat vermoeden. Collega hardlopers en bekenden delen dit vermoeden. Dat ik dus tijdelijk ontoerekeningsvatbaar ben. Zo lukte het mij wonderwel om tijdig van huis weg te gaan, alle spullen bij me te hebben maar toch was de heenreis niet vrij van stress.

Stress onderweg

Met de trein was ik op Den Haag CS gekomen, en na bijna de aansluiting gemist te hebben ging ik opeens twijfelen aan mijn uitstaphalte. Op de Wittenburgerweg heb je maar liefst 3 haltes. Op de bus stond Duinrell, ik was vlak bij Meijendel, maar het eindstation was vandaag het roemruchte Duindigt drafcentrum (vandaag zonder paarden). Ik kon dus ruim 2km extra lopen en kwam tot vlakbij het drafcentrum. HIer naar links klonk mijn Google maps stem. Ik was nu op een camping (die in de wintermaanden gesloten was), maar ik besloot mijn kans te wagen, ondanks dat mijn gevoel zei dat dit op niets zou uitlopen. Het werd een hek met ijzeren tanden ,2 meter hoog met prikkeldraad en hekwerk aan weerskanten.  enigszins overmoedig dacht ik hier overheen te kunnen klimmen, de roodwitte linten van het parcours kon ik op 300 meter afstand zien.

Uiteraard eerst de tas eroverheen gooien en dan ik zelf. Na mijn handen open te hebben gehaald,zag ik in dat dit niet lukte. Mijn bidon en portemonnee bevonden zich nu op onbereikbaar terrein..Er om heen lopen lukte niet ..een 3 meter brede sloot lag in de weg. Ik kon weer terug lopen en om het complex heen lopen. Snel bij HRR het nummer ophalen en naar de drafbaan. Daar orienteerde ik me achteraf gezien verkeerd. Langs een ander hek kwam ik op een “verboden toegang ” landgoed. Een kwartier voor de start liep ik maar snel terug, nog steeds zonder tas. Op de tribunes legde ik mijn spullen neer en was weer rijkelijk laat voor de start.start duindigt2017.jpg

in gestrekte draf

Ik ging gelukkig niet te hard van start en na de eerste ronde om de baan en over de 1e hooibaal zette ik mijn opmars in. Clubgenoot Ralph, de laatste maanden uitstekend in vorm kon ik bijhalen en over het eerste kleine heuveltje ging ik er brutaal langs. Daarna was de wind vol tegen. Achter een junior en een lichtgewicht dame konden mij niet echt uit de wind houden. Ralph haalde me in en achter zijn 2 meter kon ik wel goed uit de wind blijven. Ik had moeite om aan te haken. In het stukje bos waar de modder en draaibak was gesitueerd kon ik weer bijkomen en op het volgende heuveltje er langs. De eerste ronde van 4,5 km zat er op. Ik hoopte dat ik nog veel energie over had,, maar de laatste restanten energie moest ik van ver halen.duindigt2017.jpg

Stuivertje wisselen

Ralph, was inmiddels weer achter mij gekropen (nu had ik de tegenwind) , demarreerde en leek een onoverbrugbare kloof te slaan.  op het modderige stuk en de ijzeren paal waar we over moesten springen kwam ik een paar meter dichter bij. We haalden nog wel wat lopers.in  Zelf werd ik op de baan door de nieuwe snelste dame in koers ingehaald en op 40 meter gezet Het  laatste  stuk was volle wind tegen en nog een dikke 200 meter. Ik zette de sprint in, maar de dame van Haag voor me ook, zodat ik er niet meer voorbij ging. Ralph zat daar weer 50 meter voor. de cross werd gewonnen door Tm Tom van Olympus die ook al bij de AVW cross. Farrid l”hajjou werd tweede. Clubgenoot Robin Kuipers deed goed mee voorin en werd 4e.

Staat de tas er nog?

Na afloop had ik een dubbel gevoel: had ik nou goed of matig gelopen? Kijkende naar de meeste bekenden in mijn leeftijdscategorie mocht ik niet ontevreden zijn, zij zaten 1 tot 2,5 minuut achter me. Een 6e plaats in de M45 was mijn deel, clubgenoot Mattijs 4e, maar wij zullen ongetwijfeld nog opschuiven. Veel tijd om na te denken had ik niet.

Samen met loopmonster Erwin ging ik op zoek naar de tas die nog steeds op verboden terrein lag. Met behulp van een permanente campingbewoner, die net kwam aanrijden lukte het eindelijk om de tas te bemachtigen. Met een spinaker en een bosje hout visten we de zware tas via de hengels naar het hek. Daarna moest ik nog heel diep gaan om 6 minuten te sprinten naar de busverbinding. Onder de modder en het zweet haalde ik nog net op tijd de bus. Een nieuwe manier van uitlopen. De speciale koffie op Haag CS smaakte er alleen maar lekkerder om. Next Stop , 16 december, AV Sparta De Uithof cross. een nieuw parcours en tevens clubkampioenschappen.

 

 

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Jubileumeditie Meijendelloop

Voor de 6e achtereenvolgende maal sta ik aan de start van deze bij loopliefhebbers hoog aangeschreven loop. Voor de 10e maal zullen een selecte groep van ruim 250 deelnemers de 25 km door natuur en-waterwingebied Meijendel lopen.

Semper Altius (steeds hoger)

De dag ervoor ervaar ik enige druk of spanning. Elk jaar ben ik sneller geweest en eigenlijk wil ik dat dit jaar weer. Maar ja de lat heb ik wel steeds hoger gelegd en de afgelopen weken heb ik niet erg goed getraind. Net begonnen met een nieuwe baan in Utrecht, dus uitrusten was er ook niet bij. De volgende dag gaat de wekker al vroeg af. Even na zes uur pak ik mijn gelletjes en maak ik mijn sportvoeding. Een klein ontbijt en koffie en Met een tiental lopers van De Hardloper uit Schipluiden komen we ruim op tijd bij de stal. Daar zie ik veel bekende lopers (waarvan sommigen nog veel vaker dan ik aan de start hebben gestaan). Er zijn er bij die alle edities hebben meegemaakt. Ook maak ik een praatje met de winnaar van vorige jaar, Winfrith Meijwes, die ook nu weer favoriet is voor de dagzege. Ik loop kort even warm rond in het schemer van het Monkeybos. We poseren voor een startfoto, maar die gaat letterlijk en figuurlijk de mist in.

Met een grote groep van ruim 200 lopers gaan we de kou en de ontwakende natuur in.  Om mijn tijd van 1uur 50 precies te evenaren wil ik de eerste kilometers rond de 4,25 min per uur kilometer en  later omschakelen naar een gemiddelde van 4.20 min p/km.  Ik start sneller dan normaal, maar het voelt nog redelijk goed. Na een kilometer heb ik Herman al ingehaald. Bij vorige edities was dit vaak pas in de 7e kilometer. Voor me loopt een redelijk grote groep. Achter me valt een gat nadat twee lopers me hebben ingehaald. De ene valt terug en de andere een ervaren loper van HRR heeft er goed de gang in. Ik moet een aantal keren een gaatje laten en twijfel of ik hem niet moet laten gaan. Het is wel tegenwind hier, dus ik pik steeds met moeite aan.  Ik zie eindelijk een vuilnisbak waarin ik mijn flesje  koude isotone drank kan dumpen. Inmiddels zijn mijn handen bijna bevroren. Volgende keer toch maar met handschoenen beginnen. De korte trailbroek is verder prima. De eerste 5 km gaan binnen de 21.30. Ik schrik een beetje want 22.15 was de richttijd.

Pittige heuvels

En de lastige 6e en 7e kilometer komen er aan.  Daar, waar mijn favoriete stukje langs het meer en door het bos begint versnel ik meestal. Hopelijk is het nu niet omgedraaid. De eerste glooiingen komen ons tegemoet. Nu kom ik naast en niet veel later naast de Road Runner lopen.

 

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

We zijn de eerste van twee groepen nu goed genaderd en als de eerste steile heuvel voor ons opdoemt zit ik in de staart. Er op en er over.  100 meter verder de tweede en steilste heuvel. Zelfde recept. En passant ga ik ook langs de eerste dame in koers, Hendrike Oosterhof die ook voor  het nabijgelegen HRR loopt. Voor me nog 3 lopers die ook hebben versneld. Lang blijft de afstand hetzelfde. Bij twee lusjes zie kom je andere lopers tegen. Als ik arriveer zie ik net clubgenoot Joeri voorbij schieten. Als ik even later daar aankom zie ik dat clubgenoot Geert Jan R.  -waar ik op dit parcours redelijk aan gewaagd ben  – net aankomt.

Net als ik bij de loper met camelbag ben aangesloten voel ik dat mijn compressiekous wat afgezakt is. Ik minder vaart en zet mijn been op een bankje om de boel op te trekken. Dat scheelt weer 8 seconden en ik kan weer de achtervolging op deze Fransman inzetten. We zetten samen de achtervolging in op de lopers voor ons. Bij het lange eindeloze en continu glooiende schelpenfietspad vormen we een groep van 4, uiteindelijk blijven de Fransman en ik over. Al moet ik het wel hebben van de heuveltjes want op het vlakke pakt hij steeds een klein stukje. Bij de verversingspost halverwege een klein bekertje water. Een maatje van de Fransman die voor ons liep heeft hier (bewust?) even gewacht. We lopen nu naar de strandafslag omhoog.

Ik  heb het zwaar maar probeer nu even de kop te pakken. Daarna gaan we richting de drie pittige heuveltjes en naar beneden waar het trapje aan het einde wacht. Ook een enthousiaste trainer Theo. We hebben er nu 15 km op zitten. Een lastig punt in de race, al is het nu redelijk vlak. De twee ervaren trailrunners versnellen en ik haak af. Wel zie ik nog twee andere lopers waar we op inlopen. Op naar de watertoren en een onverhard stukje richting  van de Alkemadeweg. We komen hier weer veel loopgroepen tegen, gelukkig kunnen we ongehinderd tegendraads lopen. Nog een gelletje en dan op karakter naar de laatste 5 kilometer. Het is een eenzame strijd, achter me is niks te zien. De  twee lopers voor me lopen zelfs een beetje uit.

Hou vast

een PR lonkt. Als ik op 4.20 blijf lopen zal ik zeker op 1.49 uur uitkomen houd ik mezelf voor. Toch is er de angst voor een inzinking, zeker als ik even een tempo van 4.45 op mijn klokje zie staan. Gelukkig pep ik mezelf op net als enkele toeschouwers. die voorbij de Bourdon klok bij de Waalsdorpse vlakte staan. Na vele bochten herken ik de contouren van het Monkeybos. Nog heel even en dan het laatste stuk, ik kijk op de klok en zie 1.48.55 staan, als ik heel hard doorloop word het binnen de 1.49. Ik duik over de finish. Een applaus van mijn jeugdige trainingsgroep is mijn deel. Het blijkt dat ik niet goed op de klok heb gekeken: er stond 1.46.55. De 8 was een zes.Met 1.47 loop ik dus 3 minuten van mijn PR af. Wat een verrassing! Ook veel loopmaatjes uit mijn groep zetten een mooie tijd neer. De twee uur grens word door een ieder makkelijk gehaald.

Na afloop smaakt de appelkoek met slagroom weer prima en de koffie wordt met alle loopmaatjes dicht bij de open haard verorberd. De open haard zal even later nog onderwerp van enige sensatie vormen. Net als de laatste lopers naar binnen willen om hun shirt op te halen komt er een melding van de medewerkers van het bezoekerscentrum: graag iedereen meteen naar buiten! Geen paniek! In een slakkegangetje stroomt de boerderij leeg. De link met de hoog opgepookte haard en een naderende schoorsteenbrand is het eerste wat door mijn hoofd speelt. Gelukkig geen brandend rieten dak, maar wel loeiende sirenes.  We druipen af en helaas mis ik de prijsuitreiking. Winfryth Meijwes heeft weer met overmacht gewonnen en benaderde zijn parcoursrecord van vorig jaar. De eerste dame is Floortje Cieraad die met een machtige laatste 5 kilometer nog geen half minuutje achter mij is gefinished.  Al met al weer een heerlijk ochtendje.

foto’s: dank aan Erik van Leeuwen
Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Rottemerenloop: Uitwaaien op het gemak

Op het laatste ogenblik ging ik naar deze loop, waar mijn vriendin zich al voor had opgegeven. Bij sauna Elysium konden we parkeren en na lang wachten bij wc en het halen van het startnummer belandde ik 5 minuten voor aanvang bij het startvak. De sfeer was gemoedelijk bij deze laagdrempelige loop.

Rustige start

Ik praatte nog rustig met vriendinlief toen 2 minuten voor 11 het startsignaal klonk. na 18 seconden kon ik pas de startstreep passeren. Nee, geen nettotijd uiteraard. Op dat moment stonden er zeker 80 lopers voor me en was het lastig om de recreanten te omzeilen.

Inhaalrace

De man waar ik bij de inschrijftafel mee had zitten kletsen kwam ik tegen en ook een bevriende loper, Frank passeerde ik later (al had ik dit niet door). Ik sprong van groepje naar groepje en mijn tempo ging zowaar onder de 4 minuten. De achterstand op de koplopers in de eerste kilometer was echter al behoorlijk. Even dacht ik dat ik het gat tussen de twee lopers vooraan constant kon houden. Er zaten nog wel twee groepjes lopers tussen. En de wind was tegen. Na 2 km kon ik bij het tweede groepje aansluiten en binnen een kilometer later had ik het groepje al op een hoop gelopen. Maar de vogels voor me waren al gevlogen.

ik genoot van de Rotte en de lange stukken langs de roeibaan. Ooit was ik hier op skates. De wind was best pittg en het tempo was te snel om hoog gegaan;  ik was blij dat ik het tempo enigszins onder controle kon houden.  Voor en achter me bleven de afstanden gelijk. Met 40.50 mocht ik niet ontevreden zijn. een 6e plaats was mijn deel. Door speaker for life Bruun van der Steuijt werd ik binnengepraat. De duimpjes omhoog van mij schreef hij toe aan de vrijwilligers. Altijd belangrijk natuurlijk. Na afloop ontvingen we geen medaille of tshirt maar wel een plantje. (het inschrijfgeld was dan ook een habbekrats).

Eervolle vermelding

na afloop deed ik me tegoed aan een lekkere panini en een massage. De fitnessclub die dit aanbood deed ook nog een gezondheidstest. Gewicht, vetpercentage en hydratatie werden doorgemeten. Wat bleek? Mijn biologische leeftijd was 15 jaar jonger dan mijn echte leeftijd. Ook vriendin haalde deze uitzonderlijke score. Ons weekend kon niet meer kapot natuurlijk.

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Indian summer bij 1vd4 Loop Haag atletiek

Hoewel de jonge(re) atleten de 5 en 10km wonnen, waren de oudere atleten veruit in de meerderheid. Velen liepen in de late herfst  mooie tijden. ook het weer was op deze late oktoberherfstdag heerlijk. Met weinig wind en een heerlijk zonnetje was het na afloop goed toeven op Sportpark Laan van Poot.

Hierbij een link met een fotoverslag van (een stukje ) 5km en twee ronden 10km 1vd4 loop. https://www.facebook.com/234105100030532/photos/?tab=album&album_id=544836118957427

Bij de 5km was  haag atleet Er Rabhi zijn clubgenoot Jeroen Vanson net te snel af. Farrid L’Jahhou won de 10km door Spartaan Robin Kuiper voor te blijven.

Robin: bewijst dat hij de stijgende lijn te pakken heeft. Startte snel en bleef goed in het spoor van de koploper. Had een kleine dip bij de 7km, maar zal de 10km ook snel onder de knie krijgen.

Geen daden maar woorden

Zelf deed ik niet mee, omdat ik de dag erna een pittige test bij de Kopjesloop wilde doen.

Onder het motto geen daden maar woorden hierbij de meetlat gelegd langs de vele deelnemers van groep 1 die massaal waren opgekomen: Applausje voor jezelf, want deelnemen is ook (ervaring) winnen.

Joeri; Een bekeken race en zette weer een snelle 36 minuten neer. Een vierde plaats was het hoogst haalbare vandaag en die plaats veroverde hij dan ook. Geen concurrentie bij de M35+

Ewout: Loopt nog niet lang bij groep 1, en liep sinds lange tijd een 10 km. Deed dit op voortreffelijke wijze en bleef slim achterin de (sub)kopgroep hangen. 36.52 is dan een super tijd en een bizarre verbetering (met 6 minuten) van zijn PR. Beloning van hard en gedisciplineerd trainen.

Geert-Jan: ging mee met snelle mannen en liep een snelle constante race wat hem een nipt PR bezorgde 39.11 en een 3e plaats bij de M45+

Ricardo: Had een snelle start, maar moest deze bekopen met een verval in de tweede ronde. Moet normaal gesproken onder de 40 minuten kunnen lopen. Kan met 40.41 niet tevreden zijn.

Erwin: moest even op gang komen, maar hervond zichzelf in de tweede helft en haalde nog wat lopers in. Bleef in de (hoge) 40 minuten, maar heeft recent wel harder gelopen. Scoorde een zuinige voldoende: 40.43

Paul: Zat prima in de wedstrijd en had een goede focus.Is blij met een sterk (Indian Summer) record  en een hoge notering in zijn leeftijdsklasse. 41.11 nadert de 40 minuten zone .Klasse.

Mervyn: forceerde niet en bleef mooi lopen. Leek niet helemaal tot het uiterste te gaan en had nog een goede eindsprint. 42.11 is een goede tijd voor deze trainingstopper.

Rob: onze nestor werd aangespoord om een 43,-er te lopen. en dat lukte: 43.56. Na een jaar blessureleed weer mooie tijden en soeverein eerste in de klasse 65+

Rik: Solide race en liep naar zijn mogelijkheden. Moest de race grotendeels alleen lopen en dat ging hem prima af: Met 42.32 doe je goed mee in de 55+.

Andre: oogde soepel en alsof het weinig moeite kostte. Mist misschien wat trainingsomvang, maar komt er weer aan. Bleef aardig in het spoor van Rik. Met 43.34 zal hij zeker blij zijn en doet hij goed mee in zijn leeftijdsklasse.

Melvin: De Arjan Robben van groep 1 had het zichtbaar lastig, maar was op het oog nog heel na afloop. Boven de 45 minuten is een tijd die ook nu onder zijn stand is. Voor Sinterklaas een nieuw paar kuiten op de verlanglijst.

Erik R: Deed weer eens ouderwets mee met een 1vd4. Hield Ferry van het lijf en had nog een vlijmscherpe eindsprint en kan met 46. terugkijken op een geslaagde 10km. Is weer terug op de kaart!

Ferry: was op de training redelijk in vorm gekomen, maar had het nu zwaar. Misschien eeen zware wandeltocht als voorbereiding gehad? Een 47.35 is eigenlijk een groep 1 onwaardige tijd.

Theo: De Trainer/coach loopt nog steeds zijn 10km onder het uur en zet de laatste jaren bijna constant een 57-er op de klokken. Ook nu weer.  De tijd lijkt geen vat te krijgen op de oudste deelnemer van het veld. Theo liet daarbij nog veel andere lopers zijn hielen zien.

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Een reactie plaatsen

Marathon Berlijn, ontspannen naar focus

Fruhstucklauf als voorafje

De Straat des 17 juni is een allee, zoals die alleen in Berlijn te vinden is. De dag voor de Berlijn marathon fiets ik hier langs en zie van een afstand de start. We (vriendin plus Sparta loopmaatjes Maarten en Ron ) zijn onderweg naar de Fruhstucklauf. het officiele opwarmertje voor de marathon van Berlijn. Bij de start ,voor slot Charlottenburg worden 9900 Luftballons de lucht in gelaten. Anderen lopen met de ballon aan hun hand. We lopen (in het begin meer wandelen en dribbelen ) met zeker 15.000 man naar het indrukwekkende Olympisch Stadion. Hitler bekeek hier ooit met Nazi Duitsland de Olympische Spelen van 1936. De buitenkant is in oude staat herbouwd, de binnenkant heeft net een mooie blauwe atletiekbaan mogen begroeten. Het lawaai en enthousiasme van de massa’s mensen, velen verkleed in nationale outfits is enorm. Zo zien we Japanners in traditionele gewaden en Maja Indianen met ananashelm. Binnen op een scherm zien we interviews, terwijl we er zelf net voorbij lopen. We sluiten af met een gratis ontbijtje

M-Day

Een dag later ga ik weer diezelfde richting op, maar nu getooid met startnummer. Vriendinlief heb ik achtergelaten voor de Reichstag, want zonder bandje kom je het Lopersgebied niet in. Dit is het enige moment waar ik toch iets van zenuwen bespeeur. wat moet ik nog eten en drinken, zitten al mijn spullen in de tas en vind ik het juiste gebied waar ik de doorzichtige sponsortas kan inleveren. Een nerveuze meute gaat door de poortjes en op zoek naar vrienden, startvak of bagagedepot. Eindelijk vind ik vak X, waar ik bij een van de stands snel aan de beurt ben. Mensen doen oefeningen of komen bekenden tegen. Ik verwonder me waar de superlange rijen voor staan. Ik doe oefeningen tegen een hekje en zie een tweetal dixies, waar ik wel even gebruik van wil maken. Ok…daar staan dus die rijen voor, wat bozige gezichten kijken naar deze mogelijke voordringer.. Zeker honderd mensen staan hier te wachten. Als een lange slang gaat de rij over het terrein. Ik ga naar een andere locatie. De rij is hier niet veel korter. Met Sirius van the Alan Parsons Project tellen we af. het startvak komt in beweging en ik vind mijn weg langs de dranghekken. De mensenmenigte is enorm.  Het zal een historische dag worden.

kipchoge on the run-berlin 2018

Eliud Kipchoge, 3e van links, vlak voor de Siegersaul, op weg naar de overwinning

De Siegersaul wordt door de lopers euforisch gepasseerd. Ik kijk nog een keer om en zie de gouden glans van het beeld weerkaatsen. het is druk, maar gelukkig zijn de wegen breed. Ik geniet van de grote getalen hardlopers die van over de hele aardkloot hier naar toe zijn gekomen. Na een eerste kilometer van 4.54 word elke volgende kilometer onder de 4.40 afgewerkt, 10 seconden sneller dan gepland.

Praten met het lichaam

Na kilometer acht, voelde ik iets laag bij de grond. De achillespees liet zich horen: “Hallo ik ben er ook he” zie het denkbeeldig stemmetje. Hmm, dit was al wel vroeg in de race. Het raceplan liep in ieder geval naar behoren.

Inmiddels herken ik de plaats waar we liepen, het is niet ver van de Torstrasse, mijn logeeradres in het leuke AirBNB penthouse. Ik focus me op de licht kalende loper in het witte shirt en de zwarte broek, die weer in het zicht komt. Ik tel de seconden verschil. Op dat moment geniet je eigenlijk te weinig van de omgeving, maar de directe huizen en winkels waren ook niet te zien door de gigantische rijen van publiek die onafgebroken  ons aanmoedigden. Low fives aan de kinderen, een ratel van een oma, of een luide schreeuw en applaus. Na kilometer 12 is mijnheer achilles weer aan het zeuren: “Je houdt toch wel een beetje rekening met me he?”. Ik had intussen mijn eerste SIS gelletje naar binnen gewerkt. Ondertussen komt het 14km punt in zicht, waar vriendinlief staat. Ik vond haar zonder problemen tussen de nog steeds immense en enthousiaste schare aan toeschouwers. ” ik ben een gelletje kwijt” kan ik haar nog toevoegen terwijl ik de bidon met Maurten spordrank dankbaar aanpak en in mijn belt stop. De drankvoorziening is overigens prima. Om de paar kilometer staan er wel rijen vrijwilligers met water of sportdrank. De kalende loper in het wit is in de mensenmassa opgegaan. Normaal loop ik wel met iemand met de zelfde snelheid of in een groepje. Maar nu is het me, myself and I.  Helemaal alleen. Tegen de rest van de 40.000 lunatics. De focus blijft goed. De achilles wil nog even wat zeggen, maar ik snoer hem voor de rest van de dag de  mond.

Inmiddels zijn we in Kreuzberg aangekomen, waar de Turkse invloeden ook te horen zijn in het vrolijk spelende bandje. Om de zo veel kilometer komen positive vibes je tegemoet..muziek of cheering zones zijn degelijk Berlijns verzorgd. Via Schoneberg loop ik langs het halve marathon punt. 1 uur 39, dat valt niet tegen,  dit tempo doorlopen en ik haal mijn geplande tijd van 3.20.  Het speculeren is begonnen. Een haalbare tijd bedenk ik me, al kan het in een marathon van de een op de andere kilometer omslaan.

Lopers languit

Opeens een paar luide stappen, lichamen die botsen, geschreeuw en 20 meter voor me liggen opeens 2 mannenlichamen op de grond. Een van de twee, is bloedlink. Hij scheld luidkeels en kijkt zijn buurman woedend aan. Hij krabbelt op en  terwijl hij naar zijn heup grijpt schreeuwt hij nogmaals achterom kijkend. De andere man laat blijken dat hij niet vind dat het zijn schuld is. In een flits had ik gezien dat beiden niet goed hadden opgelet. (beiden zaten volgens mij op hun klokje te koekeloeren of waren met een gelletje bezig). Zelf ben ik gelukkig niet veel met mijn klokje bezig. Ook met een PR of mogelijke eindtijd niet. Eigenlijk ben ik bang dat ik net iets te hard loop en dit later moet bekopen. Achteraf gezien zijn de kilometertijden naar 4.30 teruggebracht.

Opmars

De 26e en 27e kilometer zijn lastig. even tevoren is een Engelse dame, een klein doch gezet propje me voorbij gegaan. Aan de kleding te zien redelijk professioneel, maar ik ben toch verbaasd dat zij me inhaalt. Ik kan haar een kilometer later passeren, al is het wel bij een waterpost. Ik kom hierdoor wel in een soort versnelling te recht. En als ik nog een PR wil moet ik het nu doen. Ik krijg de geest en  loop met een sterke Zuid-Europeaan die ik net aan kan volgen. We passeren de deelnemers nu redelijk snel. Hier krijgen de eersten het moeilijk. Een kilometer later laat ik mijn haas tot mijn verrassing achter. Als dat maar goed gaat. De New Balance V1500 wedstrijdmuiltjes brengen me in een mooi verhoogd ritme. Meer kans op blessure, maar de gok pakt voorlopig goed uit. Bij kilometer 30 km voel ik de vermoeidheid en heb ik even het gevoel dat ik langzamer ga lopen. Toch is dit niet waar. Achteraf bezien zijn dit de snelste 5km tussentijden van de hele race. Ik beeldde me in dat ik nu aan een 10km wedstrijd begin. (en dat 12km voor de finish). Met deze mentale truck jaag ik mezelf op.

MarathonBerlijn2018 35km-gedachtniskirche Miranda gelman tegen man

Bij 35 km passeer ik de Gedachtniskirche. Racetechnisch gezien de meeste kans om de man met de hamer hier tegen te komen. Maar die is in geen velden of wegen te bekennen. Wel vriendinlief met nog twee gelletjes en een foto tussen hand en spandiensten door.We waren hier een jaar geleden tijdens een bitterkoude decembernacht. Even later gooi ik het laatste flesje nog halfvol met Maurten sportdrank richting trottoir. met een zwiepend geluid treft het flesje hard de trottoirband. Twee niet oplettende dames bezorg ik bijna een hartverzakking.  Ondertussen heb ik de 3.15 pacer, te herkennen aan een soort blauwe plastic verticale stok, in de smiezen gekregen. Ik gooi alle belemmerende gedachten over boord. De enige Gedachtnis die ik nu nog heb is: ” Grijp die vent in zijn kraag!”  Er lopen nog zeker 50 mensen tussen mij en hem en het verschil zal een kleine veertig seconden zijn (gelukkig denk ik er niet bij dat is 6 seconden per kilometer). Ik voel dat  een PR opeens mogelijk is.. Ik hoef de pacer ook niet in te halen. Een lage 3.15 betekend ook een verbetering van de tijd die ik in april liep.  Bij de 37e kilometer is het gat gehalveerd. De kleine lichtvoetige pacer is helemaal alleen en lijkt te versnellen. Het gat blijft hetzelfde. De versnelling komt doordat hij bij de verzorgingspost zijn water rustig wil pakken. Ik heb mijn laatste cafeinegelletje tot me genomen. het smaakt vreselijk en mijn lichaam wil na  2hapjes geen koolhydraat meer zien. Bij de 38e kilometer mis ik vriendinlief. Dan maar geen laatste beetje sportdrank Ik heb wel de pacer bijgehaald, dus dat geeft nieuwe moed.

De lange weg naar kilometer 40

Nu die laatste kilometers.  Al snel is het er op en er over. Ik kijk uit naar het 40 km punt, maar dat lijkt maar niet te komen. Tussen de hoge gebouwen loop ik mijn race tegen de pacer, de lopende klok en scherprechter. Mijn horloge geeft 39,7 km aan en nog steeds geen spoor van een blauw doek of kilometeraanduiding. Ben ik er misschien al voorbij. Even breekt er stress uit als ik voor me weer een pacer met een 3.15 voor me zie opdoemen. Wie loopt er nou op het goede schema? Ik beschik gelukkig nog over voldoende energie en veerkracht. Gewoon deze loper bijhalen en dan is het alsnog feest. De kilometertijden blijven boven verwachting, maar het begint nu toch zeer te doen. Om de hoek voor de laatste rechte lijn richting Brandenburger Tor zie ik dan eindelijk het 40 km punt. Er staat 40,4 km op mijn teller. Weer koortsachtig rekenen. Ga ik dit nog halen?het gemiddeld is nu niet meer leidend. 3.04 en nog wat klok ik. Nog 11 minuten voor 2,2, km. of is het nou 10 minuten..Het rekenen lukt niet echt meer. Ik spreek mijn laatste krachten aan en heb redelijk snel tweede pacer te pakken. Ik  snel er langs, maar het is nog ruim een kilometer en de krachten vloeien nu echt weg. Ga ik het dan toch weggeven. Ik durf niet achterom te kijken.

Genieten

Dat zou ook dom zijn, want voor me  is de majestueuze Brandenburger Tor en een oorverdovend lawaai. Ik wil perse door het middelste poortje. Ik weet nu eindelijk dat ik het ga redden. De indrukken zijn enorm. de en ik probeer alles op me in te laten werken. Een halve kilometer nog, Ik pers er nog iets uit dat op een sprint moet lijken als ik een loper in haal in de laatste 200 meter. Meteen schiet de kramp in de hamstrings. maar ook dit krijg me niet klein. Twee passen dribbelen en weer door. Ik probeer een lach op mijn gelaat te toveren en kom fitter dan ooit over de finish. 3.1.3.41 blijkt mijn tijd, ongelooflijk. Wat een heerlijke race qua ambiance en opbouw. Ik kan gewoon nog op mijn benen staan.  Hoewel gewoon niet het juiste woord is. Mijn benen staan nog krommer dan van Hanegem en ik waggel als een pinguin. Napratend met een Ier, ga met ontbloot lijf op de foto. Blij dat ik verlost ben van het bezwete shirt. Immense tevredenheid. Het cliche “moe maar voldaan” is het meest treffend.

Al vrij snel na de finish zie ik Maarten met een groot glas Erdinger. Na de 40e kilomoter had ik een loper met het Rotterdam marathon shirt ingehaald, maar het was een look a like. Maarten was een kwartier eerder gestart enBerlijnmarathon2018-3spartanen Rijksdag heeft sneller gelopen. 3.11.58 klokt hij, iets wat ik vooraf bij hem wel had ingeschat. We laven ons aan de Erdinger en zijn benieuwd hoe de andere Spartaan, Ron, het er af heeft gebracht. Net als ik bedenk dat hij het misschien zwaar heeft gehad komt hij met een vermoeide maar grote grijns aanzetten. 3.30 en een goede marathon voor hem. Voor de Reichstag vereeuwigen we het moment en de felbegeerde medaille.

op de achterkant staat de beeltenis van Kipchoge met lauwerkrans (nee, het is niet Julius Caesar), de winnaar van de OS 2016 in Berlijn.

medaille kipchoge siteLaat deze Eliud Kipchoge nu vandaag ook de winnaar zijn. In een zeker niet misselijke 2.02.41 verpletterd hij het wereldrecord met maar liefst ruim een minuut. Ongehoord en een record dat mijns insziens nog lang zal standhouden. Per fiets ontsnappen we aan de drukte en genieten heerlijk na op een terras bij de

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Arnold rennt Berlin (marathon)

Berlijn na de finish 20180reichstagNog even geen uitgebreid verslag. maar hierbij  de korte versie: Berlijn was de achtste en “best marathon ever”. Qua ambiance, parcours, beleving, indeling en …totaal onverwacht ook qua snelheid. Een tevreden gevoel na afloop, dat nog wel even zal aanhouden.Het plan was om met een minder goede voorbereiding te genieten en naar een tijd rond de 3.20 te lopen.  Het doel van een PR was immers in Rotterdam dit jaar al behaald. Na een relatief rustig begin, kon ik vanaf kilometer 27 het gaspedaal verder induwen, om pas bij kilometer 41 gas terug te nemen en in 3.13.41 over de finish te komen. Miranda, Maarten, Ron (en Maurten), bedankt voor de road to (en in) Berlin. Al met al een heerlijke marathon, waarin alles klopte.

 

Dat moet ook Eliud Kipchoge gedacht hebben, want hij zette in deze mooie editie een wereldrecord neer dat mijns inziens nog jaren lang gaat stand houden: 2.01.41 Zijn 9e achtereenvolgende overwinning. Hieronder de totalen van mijn race:

me total (netto) 03:13:41
time total (brutto) 03:25:25

splits

split time of day time diff min/km km/h
5 km 09:50:28 00:23:43 23:43 04:45 12.65
10 km 10:14:01 00:47:16 23:33 04:43 12.74
15 km 10:37:36 01:10:52 23:36 04:44 12.72
20 km 11:00:53 01:34:09 23:18 04:40 12.88
Halb 11:05:59 01:39:14 05:06 04:39 12.94
25 km 11:24:04 01:57:20 18:06 04:39 12.94
30 km 11:46:21 02:19:36 22:17 04:28 13.47
35 km 12:08:25 02:41:41 22:05 04:25 13.59
40 km 12:30:47 03:04:03 22:23 04:29 13.41
Finish 12:40:26 03:13:41 09:39 04:24 13.66

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Een reactie plaatsen