Theo Sijbrandij, onverslijtbare passie voor het trainerschap

Interview Theo Sijbrandij – Trainer in hart en nieren

Noem je AV Sparta Voorburg, dan denk je meteen aan twee namen, die de laatste decennia onbetwist een stempel op de club hebben gedrukt: Het gaat om twee trainers, die elke (oud) Spartaan zal herkennen: het gaat om twee trainers: De ene Sparta icoon betreft de (inmiddels gestopte red.)  Bram Zonderop.

De ander zit voor me, zijn naam: Theo Sijbrandij (d.d. 3 juli 1938). finischfoto Westvl Theo Een interview houd hij eerst nog even af, maar een week later komt hij hier op terug en neemt hij me al snel mee naar een grijs verleden. Onder het genot van zijn onafscheidelijke fluitje (pils), waaruit alleen hij drinkt, raken we in een – lang en meeslepend -gesprek.

Sport staat al vroeg centraal

2014-06-28 13.56.41

Theo coacht zijn kleinzoon

De geboren Voorburger vertelt dat hij zijn hele leven al sportief is geweest. Met oog voor detail diept Theo moeiteloos het ene na het andere detail uit vervlogen tijden op. Wat zeiden ze ook al weer…hardlopen is goed voor je geheugen? (als ik het me goed herinner).

Zo was hij druk met boksen toen hij een jaar of zestien was en maakte hij in de toen nog strenge winters, lange schaatstochten op het ijs. Vanaf zijn twaalfde liep hij In Voorburg met jongens uit de buurt blokjes hard en merkte hij dat hij hier sneller was dan de meeste andere kinderen. Bij de Oranje feesten had je (sprint)wedstrijdjes waar hij zich liet gelden. Ook het voetballen ging niet aan Theo voorbij. In de junioren (13/14 jarigen) elftallen was hij een snelle rechtsbuiten met conditionele kwaliteiten.

Theo had naast sporten echter een andere passie: Varen. Niet in een klein bootje in de sloot, maar op de Grote Vaart. Het ruime sop kiezen, en even weg van het ouderlijke regime. De jonge Theo, kind uit een groot gezin, had behoefte aan vrijheid en ruimte.

Leven naast het sporten

Tijdens een van zijn trainingen, werd hij geroepen om zich ogenblikkelijk te melden. Het inschepen voor de grote vaart was begonnen.

Luc de Haan Awyard 003

Theo (Vera op achtergrond) ontvangt de Luc de Haan award

Tot verdriet van zijn bokstrainer was het bokstalent even later aangemonsterd. Tijdens een van zijn verlofdagen in die tijd leerde hij zijn huidige vrouw Vera (nog steeds veelvuldig bij AV Sparta en loopevemementen te zien, red.) kennen tijdens een bezoek aan een dancing.

Hij kreeg twee kinderen met haar (dochter Brigitte en zoon Mike). Toen Mike bij AV Sparta lid werd, was Theo niet veel later ook actief als trainer. Dochter Brigitte was Mike al vooraf gegaan als baanatlete aan de Prins Bernhardlaan (waar nu Forum Sport huist).

De voormalige scheepstimmerman had inmiddels zijn carrière aan land voortgezet als aannemer. We schrijven 1967.

Start in de Prins Bernhardlaan aansluitend Zuidlarenstraat en weer terug naar het oude nest.

In 1978 ging hij training geven bij de Voorburgse tak van AV Sparta, destijds aan de Prins Bernhardlaan  Hij gaf algemene training, maar hoofdzakelijk hardlopen. Trainer (en later voorzitter ) Hens Brabers was daar een drijvende kracht.

Hij deed de ABO, JAL (in Leiden), sportmassage, en de cursus AL (AtletiekLeider) alsmede trainer/coach AB. Via een omweg horden/sprint trainer kon hij uiteindelijk de opleiding Middenafstand-steeple doen. Hij haalde overigens alle benodigde papieren.

2014-06-22 11.52.57

Theo met zoon Mike op de baan van Westvliet

Theo trainde inmiddels al volop in de Zuidlarenstraat bij de Haagse vestiging van AV Sparta en haalde atleten met een busje op uit Voorburg en omstreken (o.a. Robert Jan Kokshoorn, zoon Mike en uiteindelijk ook Stella Jongmans die het tot de Olympische Spelen bracht.) Eén van de trainers die  toen veel invloed had was Hugo Thijsmans. Theo werd door deze trainer (gevraagd om de 800m/1500m groep  te trainen. De groep was erg talentvol en bracht het met tijden van 1.51/ 1.52 min. op de 800 meter, tot de Nederlandse kampioenschappen. Atletiek was in die tijd nog een echte baansport en Theo (nog steeds) een echte baantrainer. In die tijd begon o.a. onder leiding van Bert van Dijk de wegatletiek een vlucht te nemen bij AV Sparta.

In de loop van de tijd ging Theo zich concentreren op de atleten in Voorburg, de afdeling had een complex bij Forum Sport en kreeg een tiental jaren terug een heuse atletiekbaan op het huidige complex Sportpark Westvliet.

Favoriete afstanden, trainingen en atleten

De 400 meter is de favoriete afstand van Theo. Bij de toenmalige veteranen liep hij een puike 55 seconden, en ook de 200 meter was hij rap getuige een tijd van 25.4 seconden. Hij nam op deze afstanden deel aan de Europese Kampioenschappen in Brighton in 1984. Twee jaar later was hij van de partij op de EK in Malmo, dit maal op de vijfkamp (waaronder de 200 meter en 1500 meter). Als  favoriet trainingen noemt de hardloopgoeroe de 5x 600m. in wedstrijdtempo, met minimaal 5 minuten pauze. Een andere leuke training is 600-500-400-300m op -en aflopend in snelheid. Dit geldt dan wel voor de midden afstand (800/1500m).

De trainer had niet altijd een gedeelde visie met in zwang zijnde methodieken. De methode Verheul, veel onder het omslagpunt trainen in plaats van veel harde tempi en later beschreven door o.a. Klaas Lok in “Het duurloopmisverstand”) raakt begin jaren tachtig zwang. Maar de  vele extensieve intervallen was niet besteed aan de succesvolle Sparta trainer. Theo die een groep jonge atleten trainde, was meer voorstander van tempotrainingen inclusief snelheid.

In het verleden ging ik vaak van mijn eigen gevoel uit. Voor de jonge jongens, snelle lopers die ik in mijn groep had vond ik dat niet perse passend; met de huidige groep lopers (veel zijn in de leeftijd 35-60 jaar) is dat wel een goede keuze, dit i.v.m. herstel en blessuregevoeligheid en meer gericht naar wegwedstrijden.

Drive

Ekiden P.A.C. Rotterdam 006

Ekiden P.A.C. Rotterdam 2012

Gevraagd naar zijn drive om trainer te worden en training te blijven geven tot op hoge leeftijd antwoord de Voorburger dat hij altijd al een goede trainer wilde worden. Hij vond bij Sparta een ideaal podium om zichzelf te blijven ontwikkelen, maar ook om een goede groep mensen op een hoger plan te krijgen.

Hij haalde zijn diploma’s en deed kennis op bij en met gevestigde namen als Haico Scharn (toenmalig bondscoach red.) en Klaas Lok (meervoudig Nederlands kampioen, red.) Ook keek Theo altijd al naar trainers en hun methoden in andere sporten.

Leergierigheid kan de – bij publicatie- 80 jaar (!) geworden trainer niet ontzegd worden. Het aantal jaren trainerschap komt aan de orde. We rekenen terug en komen tot 40 jaar, 1978  het jaar waarin alles begon. Tegenwoordig is hij druk bezig met het begeleiden van loopgroep 1, de snelste lopers van AV Sparta, afdeling Westvliet. Veel aandacht gaat ook uit naar de momenteel goed presterende  Robin Kuipers en nog een aantal andere jonge lopers, die nog niet lang geleden de overstap maakte van de junioren naar de senioren en zich ontwikkelen tot de betere lopers op de 5 en 10 km in de regio.

Het hemd van het lijf gevraagd

Vervolgens beantwoord Theo nog een aantal korte vragen:

Hobbies naast het hardlopen?   Fietsen /biljarten /natuur. Je mag wel zeggen alle sporten zijn mijn hobby en hebben mijn interesse.

Waar kan ik je s ’nachts voor wakker maken? Liever niet, behalve bij een noodgeval (lachend)

Hoe fit ben je nog op bijna 80-jarige leeftijd?   Zit goed in m’n vel   Ik ben gezond en voel me fit

Je loopt nog behoorlijk hard voor jouw leeftijdsklasse. Wat is jouw geheim? Goed eten, een drankje op z’n tijd en bovenal sport ik mijn leven lang vanaf mij 10e jaar

Heb je een speciale voorbereiding voor een loop? Niet speciaal maar wel focus.

Waar ben je trots op als trainer? Dat ik d.m.v. mijn trainingsvisie mensen beter en sneller maak en ze laten geloven dat ze het kunnen.

Welke trainers hebben je geïnspireerd of heb je veel van kunnen leren? Niet specifiek een trainer maar wel van alle trainers waarover gelezen is en daar uit vandaan mijn eigen visie ontwikkeld en uitgebouwd De trainingsfysiologie op gedaan bij de Sportmassageopleiding en  trainer coach B opleiding van de KNAU bij Henk Kraayenhof en Jef Swinkels waar ik veel aan heb gehad.

2004-12-31 23.00.00-69

Ekiden 2015. PAC Rotterdam

Wat vinden atleten goed/fijn aan jou trainingen en jou als trainer? Variatie/discipline/aanwezigheid/drive/aanpak en durven diep te gaan en bepaalde hardheid(niet zeuren)

Favoriete atle(e)te die je hebt getraind (en waarom?) Zij die er veel voor over hebben regelmatig trainen zijn mijn favorieten als ze ook nog gaan winnen en mooie tijden lopen krijgen een plusje. Mijn vroegere Midden Afstandsgroep op de baan bij AV Sparta waren lopers en loopsters die er echt voor gingen en als trainer geeft dat veel voldoening en scoren is altijd prettig en verveelt nooit. Nu is het veel meer wegatletiek met oudere lopers wat toch ook weer een andere aanpak vraagt maar bij sommige lopers proef ik ook de baan mentaliteit en de wil om te scoren waar ik als trainer plezier aan beleefd zoals bij Robin en nog een aantal houd me jong en kan ik nog niet missen en hoe lang nog? ik zou het niet weten.

Waar kan je niet zonder tijdens het lopen? Zou het niet echt weten, als ik loop ben ik op mezelf aanmoediging stel ik op prijs vooral van Vera  maar die staat er altijd dat is mijn trouwste supporter alle overige aanmoedigingen is altijd leuk .

Favoriete hardloopschoenen? Is wisselend begonnen met Nike/Adidas/Asics/momenteel Adizero Boston bevalt me prima.

Favoriete topsporter, en waarom? Zijn er zoveel  Cruyff/van Hanegem/van Persie/Mohammed Ali/Dumoulin /Terpstra/Mo Farah/Butter/en nog vele andere.

theo sijbrandy-Goldenten

Theo gefocust bij de Golden Ten 2015

Favoriete wedstrijd? (om mee te doen) ? 1 vd 4 lopen / C.P.C./ Golden Ten Delft / Hague Royal Ten

Baanatletiek of wegatletiek? allebei

Khalid Choukoud of  Michael Butter? Leuk om te zien

Dafne Schippers, Usain Bolt of  Carl Lewis? geweldige sportmensen

Zuiderpark of Westvliet? Momenteel Westvliet maar vroeger Zuidlarenstraat

Feyenoord of AV Sparta? Beiden, als ik moet kiezen is het heel moeilijk maar heeft AV Sparta een licht streepje voor.

Kun je een leuke hardloop anekdote /belevenis vertellen? Het hele leven is aan een stuk een belevenis en een anekdote. (Theo vertelt -op een andere dag aan de bar- dat een van zijn atleten -Henri Havinga – enigszins uitgekiend het ene na het andere record liep en hier voor een financiële bonus voor kreeg. Uiteindelijk werd dit de penningmeester te gortig en is men hiermee gestopt.-red,)

Wat kan er nog verbeterd worden bij AV Sparta? Meer wedstrijdgericht aan het werk gaan en met goede specialistische trainers de baanatletiek belangrijk maken.

Theo uitgelichtWat is er zo leuk aan AV Sparta? Het is er leuk omdat ik graag loop en training geef.

Wat vind je leuk aan het trainen van groep 1? Toch altijd weer een uitdaging om ze beter te maken zodat ze weer een P.R. kunnen lopen op een afstand. Daarbij moet ik ze op een prettige manier te kunnen motiveren om te blijven lopen de een wat harder als de ander maar dat maakt niks uit

Heb je ooit eens aan stoppen gedacht en zo ja heb je een bepaalde termijn in gedachte ? Zolang ik me goed voel en de groep het leuk vindt (en ik geen andere signalen krijg) ga ik door.

Nagekomen bericht:
Op 3 juli, Theo’s 80e  verjaardag,  heeft het AV Sparta bestuur (Helen Gonzalez)  het erelidmaatschap persoonlijk overhandigd aan een verbouwereerde trainer.
Tekst en foto’s met dank aan Theo Sijbrandij, Eef Goeyenbier, Arnold Vonk en Michel van de Luitgaarden. Tekst en interview Arnold Vonk

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties
Geplaatst in interview | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Holle in (de halve van) Zwolle

Via een loopmaatje kwam ik in bezit van een startbewijs voor de halve van Zwolle. Een van de leukste loopjes, zeker in de oostelijke regio, verzekerde dit jaar een loper mij tijdens de (ook) gezellige Leiden marathon. Zonder specifiek te trainen, maar wel met goede benen toog ik in gezelschap van mijn vriendin een haar kinderen richting de poort van de Ijssel. Een gezellige stad, wist ik, die ik nog nooit echt gezien had.

Op goed geluk parkeerden we in de wijk, waar het nog een stuk lopen was naar de start. Een mega drukte, elf duizend man krioelden langs de starthekken en de microfonist knalt hard door de speakers, soms overstemd door het geluid van de overvliegende helicopter. Het is acht uur , maar het zonnetje laat nog steeds een mooie 24 graden op de thermometer verschijnen. Een kwartier voor de start zoek ik de ingang van mijn startvak. Een grote rij wacht voor de hekken. De vakken puilen uit. Pas 2 minuten na het startschot kan ik het vak in en 4,5 minuut er na ga ik over de startstreep. Een goede klassering (in mijn leeftijdscategorie ) kan ik vergeten. Een goede tijd ook. Het eerste stuk leidt naar de binnenstad. Hoewel er zeker 10 a12 man naast elkaar kunnen lopen is de doorstroming nihil. Joggers met oordopjes die links blijven lopen, grote groepen looptoeristen of wandelend toeschouwers maken de eerste kilometers tot een drang en slalomwedstrijd. Ik doe het rustig aan. De tweede kilometer gaat in 4.40min. Als we door het pittoreske binnenstad gedeelte bij de finish komen. mogen we nog drie ronden van plm. 6 km afleggen. Ik begin rustig en versnel elke kilometer een beetje. Achteraf gezien zal ik elke ronde een halve minuut sneller lopen. Ik passeer honderden mensenen wordt zelf door een lichte jonge loper gepasseerd. Ik hou hem in het oog en probeer het gat naar hem niet veel groter te halve zwollelaten worden. Aan het eind van de eerste ronde zie ik hem nog steeds.

Wedstrijd in een wedstrijd

Wat een mensen staan hier. En de vele muziek makende bandjes maken het ook gezellig. Daar komt opeens  een motorrijder die me maant naar rechts te gaan, terwijl de loper rechts van mij net uitwijkt naar links om een loper voor hem in te halen. De eerste, in de wedstrijd een Keniaanse, wordt aangekondigd. Ik probeer mijn tred te versoepelen en kreeg opeens een wil idee. Hoe lang zou ik bij deze dame ” in het wiel”, kunnen blijven?

Met grote snelheid zoefde een lichte gazelle achtige atlete langs me. Ik zette aan versnelde en kon zowaar bijblijven. Na 400 meter kreeg ik de indruk dat de dame not amused was en gooide ze er nog een schepje bovenop. De motorrijder en begeleider keken meewarig naar deze blanke recreant, die opeens een behoorlijk tempo liep. Nog 100 meter kon ik aanhaken en liet toen de nummer 1 bij de dames, gaan. Iets later komt ook de nummer twee bij de dames voorbij razen. weer een minuut later de eerste man, die opgejaagd wordt maar ook jacht maakt op de eerste vrouw. De snelheidsduivel wordt met bewondering nagekeken en toegejuicht.

Op jacht naar mijn haas

ik stort niet in en kan nog een aardig tempo hanteren. De ondergaande zon is mooi in de buitenwijken, de temperatuur zakt naar aangename waarden en het publiek bleef in grote getalen luidkeels en rijen dik aanmoedigen. In de laatste ronde van 6km probeer ik naar de loper in het oranje toe te lopen. Het gat blijft echter heel lang een dikke 100 meter met altijd veel lopers er tussen. Als we nog 3,5 kilometer moeten geef ik eigenlijk de moed op. Het tempo is bij zowel bij mij als mijn richtpunt omhoog gegaan. Toch loop ik 2 kilometer later opeens vlak achter hem. voordat we de het houten bruggetje op gaan voor de laatste kilometer ga ik er op en er over. Maar deze lichtvoetige loper vind meteen aansluiting en ik verwacht een jump van hem in de laatste 400 meter. We versnellen, door de binnenstad en ruiken de finish. Ik merk dat ik opeens een gaatje heb en plaats hier de versnelling. Ik voel mijn kuiten over de klinkers en hoop dat ik nog een sprint voor de laatste 100 kan plaatsen, het is niet meer nodig, ik finish 10 seconden voor mijn “haas”, waar ik na afloop een leuk gesprek mee heb. Het is zijn eerste halve en ik voorspel hem zeker mooie tijden van onder de 1.25. We hebben in deze drukte beiden 1.28 gelopen. Voor mij een halve minuut boven mijn PR, maar gemiddeld gezien wel de snelste gemiddelde tijd. door het omlopen in de bochten en mogelijk een te lang parcours heb ik 21,5 km op de teller staan.  Na de finish zie ik ook vriendinlief en we gaan op zoek naar de vrachtwagen met mijn spullen en een leuk terrasje voor bier en bittergarnituur.

 

Na afloop is het heerlijk genieten op de overvolle pleinen en cafeetjes in de mooie oude binnenstad.

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , | Een reactie plaatsen

Parcoursrecord bij gezellige 27e Sparta Molenloop

Voorburg – Onder prima omstandigheden werd op en rondom sportpark Westvliet de  27e Molenloop gehouden. Dit resulteerde in een relatief groot aantal last minute deelnemers en prima tijden. Op de 5 kilometer bij de dames werd een parcoursrecord gelopen.  Ruim 700 deelnemers stonden aan de start op de Voorburgse atletiekbaan.

Parcoursrecord

De 5 km lopers beten het spits af. Jolijn Swager verbeterde bij de dames nipt het bestaande record met 4 seconden tot 19.16 minuten. De atlete van Voorschoten atletiek werd ook vorig jaar winnares. Zij moest nog haar best doen om de nummer twee, Marjolein van Linschoten uit Rijswijk (19.22) van het lijf te houden. Derde dame werd Fenna van der Grient uit Enschede. De vijf kilometer werd een feestje van de thuislopers. Maar liefst zes  lopers van de Voorburgse tak van AV Sparta haalden de top 12. Een van de favorieten, de 20 jarige Robin Kuiper uit Den Haag werd onbedreigd winnaar in een snelle 16,53 min. De tweede plaats was voor Remco Mocking (Haag atletiek, 17.16) die Spartaan Ewoud Rimmelzwaan (17.31) achter zich wist te laten.

Even was er verwarring toen een onbekende loper moederziel alleen, al na 13 minuten de baan op liep. Al snel had de organisatie in de gaten dat deze onbekende verkeerd was gelopen. De hilariteit was er niet minder om.

Teamkampioenschappen

prijsuitreiking Molenloop AV Sparta2018De deelnemers konden ook als team inschrijven. De nieuwe beker voor de Sport 2000 teamkampioenschappen ging onbedreigd naar het team AV Sparta 1. De strijd om de tweede plaats was spannender. Het team Oekel versloeg het MiLa jongens team van AV Sparta met slechts 9 seconden in de totaal opgetelde tijd.

De 10 km was ook lang spannend. Oscar Sebel van TTL Leidschendam (36.12 min.) wist zijn belager Huub Redegeld (Wassenaar) van the Hague Road Runners (36.25) in het laatste deel af te schudden. Zijn clubgenoot Tim Baas eiste de derde plek op.

Net als bij de 5 km, ging de winnares van vorig jaar op herhaling, ook zij komt uit Leiden: Leone de Voogd kwam na 41.18 min. over de finish. Loes van Loenen uit Delft werd tweede voor Mandy van As (Nootdorp) van AV Sparta.

Enthousiaste scholieren
Het scholenkampioenschap dat op de 2,5 km werd uitgevochten ging bijna traditioneel tussen eerdere winnaars: de Voorburgse basisscholen Pius X en Essesteijn betwisten elkaar de zege. Net als vorig jaar ging  basisschool Essesteijn onder luid gejuich met de grote beker naar huis. De Lusthof (ook Voorburg) legde beslag op het brons.

Onder toejuiching van de cheerladies van hoofdsponsor Zorg en Zekerheid werd daarna de 1 km kidsrun afgewerkt. Ondanks of dankzij vaderdag hier veel (ook zeer) jeugdige kinderen die met of zonder ouder de 1000 meter wist te volbrengen. Het loopevenement sponsort. De meisjes Noah Bouthan en Bente de Jong waren de eerste jongen (Essesteijn) te snel af.

 

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Zand en getijde bij Omloop Ter Heijde

Voor de 6e achtereenvolgende maal was ik in Ter Heijde van de partij voor het plaatselijke hardloopevenement. Altijd gezellig en goed bezet, zowel in de breedte als met de aanwezigheid van regionale toppers.

Op de vorige editie na loop ik hier altijd de korte afstand de 5km, met als voordeel dat je in alle rust aankomt en na afloop nog van de strijd bij de 10km toppers kunt genieten die 2 rondes afleggen. Gelukkig ging deze editie weer over het strand. Ik zou vandaag weer een mooie strijd met clubgenoot Ralph gaan uitvechten voor het klassement van het Agium Runcircuit. In Delft was ik 3 plaatsen voor hem geeindigd, in Den Hoorn met een zelfde verschil in tijd, 1 plaats. Toch had ik vertrouwen in een goede afloop. De vorm was er en in Ter Heijde loop ik altijd goed.

Vanuit werk ga ik na bijna 2 uur fileleed meteen door en heb gelukkig nog alle tijd om in te lopen en het parcours te verkennen. Het strand is niet te breed (vloed tij), en het strand langs de duinen vrij mul. Net als vorig jaar zal ik mijn geluk dicht langs de waterlijn zoeken, de extra meters (al gauw een honderd meter) voor lief nemend.

Parcours, dorp en cafe verkennen

Een andere deelnemer (die vaak in mijn buurt finisht), bestudeert ook de te lopen route. Hij adviseert me over de grasstukjes te lopen. Even denk ik dat hij een zonnesteek heeft opgelopen, maar later zal ik zijn zin begrijpen.

Ik dump mijn spullen bij de reddingsbrigade die haar loods ter beschikking stelt en ga nog even snel een tosti op mijn hongerige maag leggen. In dorpshuis het Vrondel verkopen ze geen eten, dus mijn zoektocht voert langs het Fletcher hotel en eindigt in het verscholen cafe De Viskeet, waar rauwe zeebonken aan het bier zitten en een keutje leggen. Quasi serieus zegt de zware kastelein dat hij ook nog mee kan doen en vraagt waarom ik opeens lach. Na een half uur is de tosti klaar en een minuut later verdwenen.

start Omloop2018Zoals gebruikelijk kom ik pas als een van de laatsten het startvak in en vind een plekje naast Ralph. Voor mijn gevoel ga ik niet al te snel van start, maar Ralph ben ik al snel kwijt. De lopers daveren langs de kuithoge paaltjes door de bocht. de wind is pal tegen. Ik haal al wat lopers in en wordt zelf voor de bocht ingehaald door een lange jongeman in groen shirt (Rotterdam?). Samen zoeken we de aansluiting bij lopers voor ons.

De onstuimige loper met de fietsende coach

Vanuit zijn rug sla ik een brug naar een andere nog jongere loper (16 a 17 jaar?) die door een vrouw (zijn moeder?)  op de fiets word gecoached. Hij is net als de vorige loper lang en houdt me mooi uit de wind. Voor me zie ik een bekende loper die altijd een heel snelle eerste kilometer neerzet, maar die ik steevast inhaal. Dit keer lijkt hij lang voor te blijven. Samen met de jonge loper halen we een aantal lopers in.  De coach van de jongen merkt dat ik goed wind vang en adviseert haar pupil om het zelfde te doen: loop naar de jongen voor je, dan kun je schuilen”. De jongen wordt wat geirriteerd van het gepraat al probeert hij de raad met frisse tegenzin op te volgen. Het gat is echter te groot om snel te dichten en na zijn versnelling loop ik weer naast hem. WE gaan nu de bocht om  en lopen de lange (500 meter) hellende strandopgang op.. Prompt weer een versnelling, waar ik nu enigszins moet passen. Ik houd mijn kruit droog. Voor ons lopen twee snelle dames (waaronder een Haag atlete die bij de DIOS Lenteloop net voor me eindigde).

Juiste keuze

Op het strand loop ik schuin richting waterlijn, waar de meeste andere lopers meteen linksaf hoog op het strand blijven. De loper die ik zag tijdens de parcoursverkenning heeft ongeveer 75 meter voor me dezelfde route als ik genomen. Hij is nu een mooi baken (bij zee). Ik zie nu de grasduintjes en weet nu waar hij het eerder had. ik loop er langs omdat ze meer houvast bieden. Iets verderop is de strandopgang vanwaar ik de lijn langs het hardste stuk heb onthouden. Ik loop nu ter hoogte van de dames die 100 meter meer landinwaarts lopen. Maar we moeten nog zeker 600 meter over het strand. Ik loop iets in op de loper voor me. Het tempo gaat behoorlijk hard (plm. 4 min/km op het strand). Mijn richtpunt (en ik volg) gaat iets te vroeg door het mulle zand richting duinen. We zoeken de metalen platen die bij de strandopgang liggen en de gezochte stevigheid bieden. We hebben beiden een 4 a 5 lopers (waaronder de snelste dames en de jonge loper van het eerste deel) op het strand gepasseerd. De bedachte tactiek is dus lonende geweest. Vlak voor ons loopt Sjoerd van Marrewijk, een winnaar van een paar jaar geleden.

Finish

finish_winnaarOTH2018Achter me komt een snelle jongen nog gevaarlijk dichtbij, nadat ik de steile duin achter me heb gelaten. De loper voor me kan ik op mijn beurt niet meer pakken. Een mooie 12e plaats. Ralph, die voor het strand op enige afstand , 2 plaatsen achter me lag eindigt op een 24e plek met een achterstand van ruim 1,5 minuut. Met mijn tijd van 21.16 ben ik ook 10 seconden sneller dan mijn snelste tijd (op strand) hier gelopen. In het klassement voor de 5km doe ik goede zaken. Na afloop is het weer gezellig bij de loterij en de prijsuitreiking, waar weer vele prijzen worden uitgereikt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Een reactie plaatsen

Golden Ten: Dubbel en dwars door Delft

“Alle hardlopers wordt gevraagd een stapje terug te doen”. Met deze woorden probeert een vrijwilligster van de Golden Ten de lopers naar achter te dirigeren. Ik sta met clubgenoot Ralph in afwachting van de start voor de 5km. Ik heb juist voorgenomen om er een stapje bij te doen. Bijna sta ik op rij 1, maar uiteraard komen de (echt) snelle lopers die geïnviteerd zijn nog naar de streep. Zij worden als vanouds al dribbelend geintroduceerd door speaker en bekende Delftenaar Bruun van der Stuijt. Een van de lopers is “coming man” Robin Kuipers. Golden Ten5km.jpgHij zal het moeten opnemen tegen regionale toppers als Mike Teekens, Jeroen van Aken en Tristan Valkenburg. Redelijk snel wijken de honderden lopers meer ineen om een vak van 3 bij 10 meter te creeren.

Wurmen en dringen

En dan zijn we weg. Ik speur naar Ralph, maar  ben hem in het gedrang snel kwijt. Ik weet dat het massale publiek en de muziek rondom de Markt de lopers al snel opzweept naar een te snel aanvangstempo. Tot driemaal toe ontwijk ik een botsing. Een  keer door een handje op de rug van de uitwijkend dame te leggen, tweemaal door even te versnellen en een lopers met lange benen die in de knoop komen met hun buren voor te blijven. Ik ben de helling en brug voorbij. De eerste kilometer zit er op. We lopen richting Delftse Hout en ik versnel. Veel bekenden. De tweede kilometer gaat snel. Ralph ligt op een niet al te grote achterstand en voor me lopen o.a. een jeugdige loper van Haag en een klein meisje (qua lengte) van Illion. Het kost me veel moeite om bij de jongen te komen. Hij kijkt op zijn horloge en versnelt weer.

Tweede helft retour

Ik heb het zwaar en voel mijn benen al, we zijn nu bijna halverwege en moeten weer terug langs de Vliet. gelukkig wel wat wind in de rug. Kilometer vier is zwaar. ik vecht een duel uit met twee lopers van mijn eigen leeftijd maar de jongere lopers liggen nog steeds een dikke 50 meter voor me. Ik voel (of hoor) dat Ralph dichter bij komt. We gaan de laatste kilometer in en stuiven over de klinkertjes van de Markt langs het stadhuis. Ralph zit nog maar 1 plaats achter me, en we hebben nog 2 bochten en ruim 400 meter te gaan. Twee lopers zijn me net voorbij gegaan, ik pak ze weer terug plus een extra, De laatste twee in de eindsprint. Ik ben weer iets uitgelopgen op Ralph maar heb het jonge meisje net niet meer kunnen bereiken. Het meisje van Ilion is zeker talentvol en eindigt ook als eerste bij de meiden onder 18 en in de top 3 totaal.

Mijn tijd is dezelfde als een week eerder bij de Dijc  Bertus loop: 19.24, nog maar net in de top 50. het zegt veel over de sterkte van het deelnemersveld. Het is dan ook DE populairste loop in het Agium Runcircuit.

Golden Ten2018SPARTA.jpgik loop uit en praat met Ralph. we gaan met alle deelnemende Spartanen op de foto. Vriendinlief doet ook de 5km, maar ik mis haar finish. Gelukkig na mijn tweede blikje gratis Radler zie ik haar in de menigte. Een collega van haar vraagt of ik de 10km ga lopen. Ik heb al gelopen, zie je niet dat ik al bezweet ben? vraag ik. “Maar je hebt een nummer voor de 10km en ze wijst op de 10 op mijn startbewijs.

Gelukkig heb ik een dagje sport in Delft gepland. De start van de 10 is pas over 1,5 uur en ik zie de humor er wel van in om deze 5km als warming up te beschouwen. Uiteraard ging ik voluit en zal ik dit niet meer op de 10km kunnen doen.

Gouden 10km

Weer 3 alcoholvrije radler blikjes verder (de vrijwilligers blijven deze dorstige ogende loper geopende drankjes in de handen stoppen) sta ik met trainer Theo in het B vak. (ik mag in A starten). Ik fungeer de eerste kilometers als haas, net zoals ik ooit de met hem meeliep tijdens mijn eerste kennismaking met deze Gouden loop in Delft. Nadat ik ongeveer 150 lopers heb ingehaald. (wat nog lastig is gezien het feit dat de fietspaden overvol zijn) kom ik bij Ton uit mijn loopgroep. Hij gaat vandaag voor een snelle tijd en droomt van een tijd onder de 50 minuten. Ik zie van een afstand dat hij het redelijk zwaar heeft. Ik probeer hem te gangmaken en zie dat hij nog behoorlijk zal moeten doorbijten om zijn doel te halen. Na bijna 8 km zet ik mijn turbo weer aan en laat Ton achter. Een Rotterdamse vlak hangt hoog boven een bruggetje. Een hoop supporters die lawaai maken. Met een grote aanloop maak ik een reuzensprong en ik kan net de onderkant van de vlag aantikken, wat mij op een luid applaus komt te staan.

 

Golden Ten201810kma.jpg

Voor de tweede keer race ik het Marktplein op ( via Strava zie ik dat ik dit stuk even snel doe als in de eerdere 5 km.)  Na afloop zie ik dat er goed gelopen is, maar niet zo snel in mijn eigen leeftijdscategorie. Als ik een minuut boven mijn PR had gelopen zat er zeker een podiumplek in. Het is een koe in zijn kont kijken. Ik ben er niet teleurgesteld over. Terugkijkend heb ik nu een leuke dag gehad die met biertjes en tapas in het gezellige Delft zijn vervolg krijgt.

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Koning van Spanje

Met een grote groep lopers van De Hardlopers waren we neergestreken in Epen in Zuid-Limburg,  nabij de Belgische grens. Een deel camperend en een deel in een gezamelijk huis. Onder een stralend zonnetje ging een grote groep lopers richting start in Gulpen. Ieder jaar wordt het evenement groter en gezelliger. Zo was er zelfs een stand voor de kinderen die gratis konden mountainbiken en klimmen in het klimcentrum.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Iedereen had eensgezind ingetekend voor  de 16 km. op zaterdag. Zowel op zaterdag als zondag zijn er 3 afstanden. Voor velen was het een eerste kennismaking met een trail. Zelf had ik al eens de 9km en de 23 km gelopen. Ontspannen ging ik onderweg met een groepje dat bestond uit een aantal leden van De Hardloper. Vooraf is er de ontspanning nog een aantal bidons krijgen van Jaybird en een van ons ook nog de code kraakt van de promotiekluis en een leuke hardlooprugzak wint.

20180505_103235.jpgOnder de klanken van de traditionele doedelzakspeler  lopen we Gulpen uit via een lastige afdaling en het waterrad. Het tempo kan ik makkelijk bijhouden en het geeft me de kans om foto’s en filmpjes te maken. Ria en twee andere Midden Delflanders nemen afstand. Na twee kilometer valt het groepje helemaal uit een.

Samen met vriendinlief lopen we ons eigen tempo. door het mooie Zuid Limburgse landschap.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De zon schijnt. De tourniquettes tussen de weilanden geven een vertraging of een gewenst rustpunt. Bij de trail gaat het niet om een snelle tijd, maar neem je de tijd. Als we naar beneden stuiven wachten de lopers geduldig tot de lopers een voor een door de groene piepende draaideuren zijn gelopen.

Even twijfel ik of ik over een laag prikkeldraad zal springen en zo in een keer 30 lopers kan inhalen. Miranda raad het me af en ik luister braaf. We gaan weer verder op een leuk kronkelpaadje door het bos. Even later een steil grindpad voor maximaal 2 lopers breed. De eersten moeten hier al wandelen. Zoem, zoem, snap…daar klikt een automatische camera.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De deelnemers worden vastgelegd terwijl ze door het gras om hoog ploegen. De tijd vliegt. helaas zijn we al bij de bevoorrading halverwege. Nog maar 8 kilometer denk ik. Ik vul mijn bidon bij met spordrank en stop een gelletje, winegums bij me en eet wat fruit. Nog een laatste foto en na 5 minuten lopen we weer verder. Zoals afgesproken loop ik nu mijn eigen tempo, en laat ik Miranda achter. Ik haal zeker 200 lopers in, wat lekker is voor het moraal.

We gaan weer een steil stuk omhoog , de meeste hardlopers beginnen het nu lastig te krijgen, terwijl ik nog heerlijk op reserve heb gelopen.

De wedstrijd in “de wedstrijd”.

Ik zie een (verdwaalde hardloper?) van rechts komen.  Het zal niet voor het eerst zijn dat een loper verkeerd is gelopen. De kunst bij een trail is om te blijven opletten, want je bent geneigd de lopers voor je te volgen. Ooit liepen eens meer dan 100 man (waaronder ik) verkeerd bij de Hoge Veluwetrail. (Als er een schaap over de verkeerde dam is…). De loper gaat echter in een snel tempo alle andere lopers voorbij. Ik focus me op hem en heb nu een voor mij maximale kruissnelheid te pakken. Een paar bochten en hellingen verder en ik zit vlak achter hem. We denderen over een grote groep heen en zijn boven. De blauwe loper schrikt als ik naast hem kom. “zohoo”, klinkt het en kijkt  me verbaasd aan. Hij versnelt gelijk. Opeens heb ik weer een echte wedstrijd, als ik hem probeer bij te houden. Even dalen we en dan is het weer vlak over de verharde boerenpaadjes. We gaan bijna 4 minuten per kilometer. Mijn benen kraken en ik moet een gaatje van 10 meter laten. Toch kom ik weer bij hem. Dat herhaalt zich tweemaal. Elk moment vermoed ik dat ik moet afhaken, want het tempo is moordend en het lijkt als een tussensprint. Voorlopig loop ik al bijna 3 km bij hem.  Ik merk dat als het steil naar boven gaat, ik hem makkelijker kan bijhouden. “doe je de 26km? ” vraag ik hem. Het klopt. Ik antwoord: “ik loop de 16km”. Dan gaan wedoor het gras tussen  een weiland en bosrand naar boven. Veel lopers wandelen hier op het smalle graspad. De loper in het blauw en ik worstelen ons langs de mensen. Dan lijkt de de blauwe loper te moeten passen en hij wandelt even tussen de kluwen van hardlopers. Zelf zet ik een tandje bij en als ik boven kom zie ik mijn medeloper niet meer. Zelf moet ik ook even temporiseren van de inspanning en ga wat rustiger lopen.

Een finale met pieken

Een kleine kilometer later is hij weer aan mijn zijde. We gaan nu de finale in. Ik weet dat het lastigste nog moet komen. Ik vraag de loper in het blauw of hij de Koning van Spanje vaker heeft gedaan. Hij ontkent en ik vertel hem dat er nog twee steile klimmen komen. Bij de eerste meters neem ik meteen afstand, het gaat lekker. Dat kan jeniet van iedereen zeggen. De lange klim is pittig en het is warm. Ik kom Ria tegen en wens haar succes. Iedereen om me heen wandelt en de verleiding is groot om dit ook te doen. Ik vecht tegen de vermoeide spieren. Echt snel gaat het niet meer, maar wandelen heb ik in een hardloopwedstrijd nog nooit gedaan, dus ik spreek de laatste reserves aan. Nog een keer moeten we steil omhoog en daar ligt in de verte de finish al.

In een gevaarlijke afdaling naar beneden (losse steentje) sprint ik naar beneden met een sterke jonge loper. het wordt nog gevaarlijker want een wandelaar loopt mee met twee honden aan een strak getrokken lijn. Samen met de jongere loper en een lichte dame sprinten we naar de finish. De omroeper beschuldigd me van haantjesgedrag, als ik de twee anderen in de laatste spannende 100  meter inhaal, maar ik kan er om lachen. Een Limburgse vlaai en water wacht aan de finish. Helaas geen Erdinger bier, zoals in de vorige edities. Een minuut later komt de blauwe loper over de finish. Hij vraagt voor de zekerheid nog even of ik echt de middenafstand van 16km heb gelopen. Ik zal hem nogmaals terugzien op het podium: hij is tweede geworden bij de 26km.

Naar en na de finish

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De lopers van de Hardloper druppelen een voor een in een korte tijdspanne binnen. Ook Miranda komt over de finish en heeft voor het eerst een trail van zo een omvang goed afgelegd. Ieder heeft behoorlijk genoten van een pittige en mooie race door de heuvels.  ook de kinderen gaan er daarna nog even stevig tegen aan voor hun mini trail/obstacle loop van 1 km of 500m. Na afloop is het lekker genieten van een stevige pannenkoek en Limburgs bier aan de voet van de Koning van Spanje.

 

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | 1 reactie

Trainingsloopje als herstel

Een week na de marathon had ik precies eenmaal getraind. Op de donderdag had ik met pijn en moeite 6 kilometer afgelegd. De spieren voelde ik nog steeds. De zaterdag erna was de spierpijn weg, maar had ik niet de illusie al volledig hersteld te zijn van de zware 42,2 kilometers in Rotterdam. Er was wel een loopje op loopafstand, nog te kort om in te lopen.

De hoofdafstand van 11,7 kilometer leek me al te veel. Even dacht ik er over om mee te doen aan de 3,5 km, maar dat was iets te weinig van het goede, dus werd het net als vorig jaar de middenafstand van zeven.  Voor de symbolische prijs van 1 euro kocht ik een startnummer en fietste nog geen halve kilometer naar de start. Marathon lotgenoten Ben, Maarten, Maurice en Roelof trof ik daar ook. De leden van De Hardloper deden wel de 11,7 km. Stephan zag ik ook bij de start, maar hij woont daar toevallig en was in zijn tuin aan het werk. Zelden zijn er meer ontspannen loopjes dan deze. De lopers die zich aan warming up wagen doen dit door te joggen van inschrijfbalie naar de start onderaan de Trambrug.

Beentjes testen

De top 3 van vorig jaar per afstand wordt voorgelezen als ik aankom. “Hee ze noemen je naam”. Loopmaatje Bas is er ook en staat weer voor 99% hersteld aan de start. Welgeteld 20 seconden voor de start stap ik in het startvak. gezellig pratend loop ik met Bas de trambrug op en af.  We starten rustig, boven de 5 minuten per kilometer. We halen wat lopers in, en als ik zeg dat het gat naar de groep voor ons hetzelfde blijft versneld hij.  Ik wil een tempo van maximaal 4.45 draaien, maar dit in het tweede deel doen. Bij de verversingspost stop ik even en praat rustig met een vrijwilliger terwijl ik het bekertje op een verkeersbord zet.  Het gros van de lopers gaat hier rechtdoor voor hun extra kilometer.

sneller dan afgesproken

 

Bas heeft er al aardig de sokken in en ligt ruim 150 meter voor als we e Duifpolderkade oplopen. De weg waar ik bijna teruggeblazen werd tijden de Midden Delfland loop. Ik haal een loper in en kom bij de laatste loper tussen Bas en mij. er staat vrijwilliger  die als keerpunt dient en een boogje op de weg gekrijt. De loper die al behoorlijk stuk zit wil om de vrijwilliger heen lopen, die juist een stap achteruit loopt. Het is de bedoeling dat je voor de man weer terug loopt. Ik heb het net op tijd in de gaten en terwijl de hardloper nog worstelt met de vrijwilliger ben ik al weer op de terugweg. De kilometertijd is inmiddels ruim onder de 4.30 gekomen. Het gat naar Bas loop ik niet zo meer dicht. Hij is aardig in vorm en ik wil me nog niet forceren. Even lopen we 4.15 per kilometer. Dat heb ik niet met mezelf afgesproken. Ik gok dat hij dit tempo niet kan vasthouden. En inderdaad kom ik in de laatste kilometer achter en naast hem. Bas kan nog uitroepen “dit gaat wel om de derde plaats he”. Ik wil hem het laatste stuk hazen naar een mooie tijd, maar ik blijk een soort man met de hamer te zijn voor hem.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Als ook nog tegemoetkomende fietsers met toeschreeuwen dat ik aan de verkeerde kant van de weg loop, komt er wat adrenaline vrij. Ik kan niet tegen de rood aangelopen fietser roepen, dat we met een loopwedstrijd bezig zijn. en pers er een sprint uit naar de finish 100 meter verder, waar hij juist doorheen gereden is. Bas komt op 10 seconden binnen.

Ik heb nu alle tijd om de lopers van de 11,7 km binnen te zien komen. De winnaars krijgen een bloemetje (de snelste tijd is 47,33)Roelof finisht als derde, op de voet gevolgd door Maurice, Maarten en Ben.

 

 

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd, training | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Hoe plan ik een PR op de (Rotterdam) marathon deel 2

Vervolg van deel 1 

We naderen de Coolsingel. We gaan niet recht door, maar draaien een gemene bocht naar links en dan met een U-bocht het viaduct op richting Blaak. Dit is zo na de Erasmusbrug weer een lastige kuitenbreker. Enkele jaren geleden heb ik gezien hoe mensen hier stuk gingen. Ik probeer juist deze pukkel snel achter me te laten. De Japanner heeft inmiddels een gaatje geslagen. Bij station Blaak hervind ik mijn ontspanning. Iets wat lastig vol te houden is, want het zal vooral vanaf het Kralingse Bos knokken worden.Arnold Vonk Rotterdam Marathon 2018 001. “Hey Arnold” hoor ik een luide bekende stem. Ik kijk naar rechts en fotograaf Jeroen Tibbe weet mij weer vakkundig op de plaat te leggen. Beter nu dan op de terugweg bij de kubuswoningen. Ik hoor steeds vaker mijn naam. Jose, Ben, Jeroen, Arjan, Wilco (“kom op Ari, gas op die Ferrari”). Het geeft me een boost en het vertrouwen is er nog steeds. Ik loop richting de buurt waar ik tot 7  jaar geleden woonde. Het 30 kilometerpunt rond ik nog relatief soepel. Ik loop de BoRMarathon2018-jose2ezemsingel op, we lopen door de buurt waar ik 10 jaar woonde, Kralingen/Crooswijk. Een bekend geel shirt passeer ik, Jim van Haag Atletiek. We hadden bij de Midden Delfland halve een mooi duel, maar bij hem is de tank nu helemaal leeg. De Japanner haal ik ook weer bij, hij kijkt op zijn klokje en ziet dat zijn tempo stagneert. Hij ziet er nog erg fit uit en gooit er een schepje bovenop. Ik klamp aan, op het elastiek.

Kraken in het Kralingse bos

Daar doemt het Kralingse bos op, 32 kilometer. Een punt waar veel lopers het traditioneel zwaar krijgen.  Ik krijg het zwaar. Het is nu echt werken geblazen. De bovenbenen lopen vol. De benauwdheid tussen de bomen hangen hangt als een klamme deken over de lopers. Hier zijn maar relatief weinig mensen die aanmoedigen. Wel een steunpunt van de Facebook groep Rotterdam Marathon. Maar ook de vermoeide frontsoldaten: wandelaars, de strompelaars. De strijd tegen die verduivelde ongrijpbare man met de hamer.

Ik zie een loper helemaal met zijn bovenlijf over een verkeersbord in de berm hangen. Is het overgeven, wil hij de druk van zijn benen halen? Mijn snelheid zakt nu, ik  hoef er niet eens voor op mijn horloge te kijken (al doe ik dat natuurlijk wel). Stroop lijkt onder mijn voeten te kleven. De Kralingse Plas deed ik in mijn studententijd ook. Alleen dan wel op het fietspad om de plas. Nu gaan we over het autoweg asfalt en is de ronde 3 km langer. Dan doemt het volgende kilometerbord in de verte op : 35 km .de volgende oase. Kolere..het is inderdaad een zinsbegoocheling. Er hangt een tak  voor de bord  waardoor ik het tweede cijfer niet goed zag,..het is het

33km! Ik moet nog 8 zware kilometers. Dit ga ik niet meer trekken in dit tempo.. De Japanner, die ik voor de tweede keer achterhaal, heeft het ook zwaar..Waar staat Dirk ook alweer, 36 km? Ik wil eigenlijk wandelen, denk zelfs aan opgeven. Maar dat kan ik mijn supporters niet aan doen. OK, ik loop door tot het 35 km punt, dan maar in sukkeldraf..ik zoek met moeite enige ontspanning in longen en benen. Het 35 km  wordt bereikt..ik wil naar de volgende bocht, dan krijg ik weer wat energiedrank van Dirk.

Dood of gladialen

Mijn klokje geeft 5 minuten per kilometer aan, oei… Een gemiddelde van 4.37. Mijn huidige tempo is te langzaam om mijn doel te halen  besef ik. Het tempo handhaven is al lastige genoeg. Ik heb het idee dat deze marathon als een nachtkaars uitgaat. “Hee, hier heb je niet 3 maanden door weer en wind voor getraind. Hou de schade beperkt, misschien wordt het een tijd van 3.18 ..nog altijd sneller dan 2 jaar geleden. “Nee, we gaan voor een PR houd ik me streng voor”. Wie weet kan ik nog terug schakelen naar een tempo dat 20 seconden per km. sneller is. Een ogenschijnlijk onmogelijke opgave lijkt me. Mijn bovenbenen voelen aan als graniet. Ik kan het niet meer opbrengen om mijn gel te pakken. Ik moet er ook niet aan denken. Maar mijn kracht vloeit weg. De Japanner loopt nu ook definitief van me weg.

Dan eindelijk de bocht, Dirk staat er en ook een ex collega. Ze moedigen me luidkeels aan.  Ik kan nu toch niet gaan wandelen… Ik pak een buisje vitaminen aan en een klein flesje sportdrank. Het tempo is nu 5.05 p/km. Even verderop probeer ik een knop n mijn hoofd te vinden om de dreigende ineenstorting te voorkomen. Ik denk aan mijn trainingen, aan mijn loopgroepje van AV Sparta, de lopers die ik train en de loopmaatjes van DE Hardloper. Ik moet door de fysieke en mentale pijngrens.

Mentale knoppen en oppeppers

Ik zie vriendinlief staan, ze moedigt me aan en geeft me een buisje Guarana..mentale frisheid voor een extra boost. Het buisje glipt uit mijn natte handen en valt op de grond. Gelukkig pakt mijn sportieve vriendin het buisje snel op en sprint achter me aan.Alsof het een estafette is, doe ik mijn hand naar achter en grijp het supplement vast. De eerste slok spuug ik meteen uit. gatver. “slikken zal je”, zo luidde het advies van de verkoper. ik doe een tweede poging en het goedje gaar door mijn keel. Of het helpt?

Het verval blijkt daar achteraf gezien gestopt, al kijk ik allang niet meer op mijn klokje Knipsel-38km-rm2018.PNG(de laatste 4 kilometers kan ik weer onder de 5 min p.km duiken). Bij km. 39., aan het einde van de Kralingse Plaslaan staat opeens Ernst van mijn loopgroep voor me . Met gebalde vuist een camera. Hij schreeuwt me vooruit. Het geeft me de laatste ontspanning en energie terwijl ik mijn laatste bidon voor zij voeten gooi. Vanaf dat moment loop ik in een trance. Op de boezemweg nadert het centrum en de mensenmassa. De lopers zien er totaal anders uit dan op hetzelfde stuk voor het rondje plas. Technisch lopen doet niemand meer. Bij sommigen doet het op zijn minst pijn aan de ogen.

Gevecht tegen mezelf

Ik hoor vaak mijn naam, maar loop alsof ik buiten mijn lichaam getreden ben. Ik tel de kilometers af. Ik klamp aan bij twee lopers die me inhalen. Doorgaan, doorgaan, schakel alle signalen uit. Het zijn martelende  kilometers bezaaid met twijfel. Zal ik -net als in 1998 – mijn PR net (g)aan missen? Vanaf de kubuswoningen is het altijd verder dan je denkt, maar ik hou het ritme. Eindelijk de bocht naar de Coolsingel. Op dat moment valt het kwartje..ik ga mijn geplande tijd halen!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ik loop intens gelukkig de laatste 600 meter , probeer te genieten en zie de bruto tijd op de klok: 3.16.47..precies mijn PR. Daar mag ik gelukkig nog zeker een minuut van afhalen. De netto chiptijd bedraagt 3.15.30. Erg blij zoek ik naar steun bijeen hek. Even later zie ik Rob van mijn loopgroep achter het loophek. Het dringt nauwelijks door wat hij zegt, maar het is heerlijk.certificaatRM2018-tussentijden

Finishverhalen

(Ik wordt overigens 135e in mijn leeftijdscategorie, en 50e Nederlander, vooral de snelle buitenlandse lopers weten Rotterdam te vinden. Ik loop op en  praat met een Ier. Hij is vlak na mij gefinished en heeft ook net een PR neergezet. Samen gaan we op de foto.

Het boeit me niet dat ik mijn shirt al heb uitgetrokken, mijn lichaam heeft bijna het kookpunt bereikt. Ik neem met een grote glimlach mijn zuur verdiende medaille in ontvangst. Er zijn rozen beschikbaar gesteld voor alle vrouwelijke finishers door Unilever. Een man doet moeilijk over deze discriminatie. Ik heb er de puf niet meer voor, al zou ik willen. Ik loop door , waar Dirk me roept. Hij maakt een foto en we praten even. Ook mijn mobiel ontvang ik en ik heb contact met vriendinlief die me aan het einde van de fuik zal opwachten.

Ik wil weer teruglopen om de mijn trainingsmaatjes uit Midden Delfland op te wachten. Ik waggel weer 300 meter terug. Mijn lichaam werkt niet echt mee. Maar het kan erger. Een loper ligt te kermen van de pijn met zijn voeten tegen het hek. Ook elders kramp en lopersleed. De man die op de grond ligt, wordt geholpen door een ander loper.  “Wacht maar, ik weet wel hoe je dit aanpakt en de loper buigt de tenen van de verkrampte duursporter met een hardhandige beweging richting knie. De man die op zijn rug ligt schreeuwt het nu helemaal uit van de pijn. Elders probeert een vrouw een ander slachtoffer te helpen. Zij pakt het wat rustiger aan.  Tja, als voetbal oorlog is, dan is marathonlopen op zijn minst een veldslag. Ik mag zelf niet klagen. Ik heb geen zin om langer te wachten en ga met Dirk op zoek naar mijn vriendin. Bijna wordt ik door ambulances en een golfkarretje van de sokken gereden, maar ze slaan af richting een horde mensen. Beide vehikels herbergen lopers die het te kwaad hebben. Na de finish kom ik Jeroen tegen. Hij heeft een prima kwart marathon afgelegd en een PR op zowel 10km en de kwart gelopen.

Bij het Unilever gebouw tussen  Hofplein en CS laat ik me even rusten op een schuin aflopende lage muur.  Dirk en vriendinlief trekken me enigszins omhandig om hoog, want mijn bovenbenen weigeren dienst. Nog ruim 200 meter naar “Lekker gelopen”, waar 1 van de 3 masseurs nog een plekkie heeft.

Nagenieten

Het is heerlijk als de afvalstoffen enigszins weg worden gedreven. Met een bouillon en een stroopwafel loop ik naar het terras. Prima terrasweer, minder geschikt voor lang hardlopen denk ik. Heerlijk nagenietend met mijn hersteldrank (Powerbar choco) en toch ook twee biertjes komen we nog langs de tasseninname waar veel lopers in het gras liggen. Ik twijfel of ik 8 euro wil neerleggen voor het ingraveren van mijn tijd. Mijn vriendin trekt met figuurlijk over de streep: “Je loopt niet elke dat een PR op de marathon” . Als klap op de vuurpijl ontvang ik nog een medaillehanger, waar al mijn 7 marathonmedailles een mooi plaatsje kunnen krijgen. Met de metro gaan we naar de Park & Ride waarna het een klein stukje is richting sauna Elysium. Een aanrader voor mensen die een marathon hebben gelopen. Zonder spierpijn kom ik om 23.00 weer naar buiten. Helaas voel ik de dagen in mijn bovenbenen nog al te goed. Nog een souvenir uit Rotterdam en niet erg:  “De pijn is tijdelijk, de roem blijft voor eeuwig.”

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , , , | 1 reactie

Hoe plan ik een PR op de (Rotterdam) marathon? (deel 1)

Eind 2017 besluit ik de Rotterdam marathon weer te lopen. Rotterdam wil ik niet uitlopen, ik wil de ambiance niet beleven. Ik loop maar voor 1 reden: De strijd tegen mijn jongere zelf. We gaan terug naar 1996, ik heb na een atletiekverleden en een voetbal uitstapje en ik loop niet gehinderd door informatie van buitenaf met jeugdige onbevangenheid 3 uur, 16 minuten en 47 seconden. Twee jaar later loop ik in Rotterdam een halve minuut langzamer, een bittere tegenvaller, maar ook te wijten aan een late start en wat mindere voorbereiding. 22 jaar later. In 2016 loop ik in Rotterdam, 3.18 uur, een teken dat ik het lopen nog niet verleerd ben. Maar goed beschouwd de langzaamste tijd die ik in mijn oude woonplaats heb neergezet.  Ervaren en nog niet versleten ga ik op zoek naar het recept voor een PR. Men neme de volgende ingredientenvoeding.jpg:

  1. Ervaring met hardlopen, m.n. de marathon
  2. Een duidelijk doel stellen, uitwerken en
  3. Visualiseren (wedstrijdplan)
  4. Lekker uitgerust zijn en op je voeding letten
  5. Een op maat gemaakt trainingsschema, waar je je voor het grootste deel aan committeert (zonder dat het heilig is).
  6. Support tijdens de race en in de weken er naar toe (denk aan de thuissituatie)
  7. Plezier in het hardlopen houden
  8. Luisteren naar je lichaam /genoeg herstellen na wedstrijden en intensieve trainingenvoorbereidingen-RM2018.PNG
  9. Goede voorbereiding en verkenning/orientatie van het parcours
  10. Een drink/voedingsplan vlak voor EN tijdens de marathon

Oh ja, een een paar goede loopschoenen en geloof in jezelf is ook erg handig, zo niet essentieel.

The road to Rotterdam,

Met een hoop gelletjes (5), reepjes en buisjes reisde ik het laatste deel per metro naar het Centraal Station. En ik was niet de enige. De lopers om mij heen waren doorgaans kwart marathon deelnemers, zoals mijn vriendin.

Samen met haar ging ik naar het nabij gelegen steunpunt van Lekker Gelopen, waar ik mijn spullen bewaakt kon achterlaten. Nadat ik mijn vriendin had uitgezwaaid toog ik met een oude vriend (Dirk) richting Erasmusbrug, waar dit jaar voor het eerst de start was.

Via de Boompjes liep ik in een slakkengang richting start. mr18-nnmarathon_2018merkte ik dat het weer nog gunstig was. De vlaggen stonden zeker niet strak en de temperatuur nog aangenaam, al waren de voorspellingen dat het kwik snel van 11 naar 18 tot 20 graden zou stijgen. Mijn koffiestrategie (weinig drinken in de week ervoor, maar de avond en ochtend voor de rust wel veel cafeine leek even verkeerd uit te pakken). Het ontwenningseffect zou ook voor de laxerende werking kunnen gelden. Inderdaad moest ik op het 5 mei plein de Dixie versneld bezoeken, maar naderend onheil bleef me verder bespaard. Ik verwonderde me over het fiet dat hier maar twee (!) Dixies stonden , 1 voor vrouwen en 1 voor man/vrouw. Een genderneutrale dixie heb ik niet gesignaleerd. Snel door, want de regels schrijven voor dat je een half uur voor de knal in je vak moet zijn.

Next stop: Erasmusbrug

rotterdam-marathon18Even zoeken naar de juiste ingang, een fotootje, hand en duimpje en dan het startvak in. Tussen de pacers van 3.10 en 3.20 (ik zie geen 3.15 pacer, maar daar kan ik niet echt mee zitten) hele horden die tussen de tramhaltes hun oefeningen deden. Anderen gebruikten massaal de bosjes  (in het startvak!)  langs de tramrails om nog even een plas te plegen (wederom geen dixies hier!). Ik geniet met volle teugen van de zon en de bizarre menigte die ik achter  opgelijnd staat tot zover ik kon kijken (Coolsingel?). Starten voor de Erasmusbrug, staand in een mild voorjaarszonnetje, het heeft wel iets magisch.rotterdammarathon

Ik zie geen bekenden, maar alleen ben ik niet. Vraag dat maar aan Leentje Towers. Hij zingt het vertrouwde “You’ll never walk alone”, ditmaal  voor mij een klein kippenvel moment. Nog even rustig ademenen en de hartslag (die was zomaar rond de  90 opgelopen) naar beneden brengen. Dan vertrekken we.

Vrij vlot loop ik de startstreep over. 1 minuut achter de toplopers. Niet dat ik de illusie heb dat dit verschil klein blijft. 3.15 is het doel, iets wat ik al maanden geleden breeduit gecommuniceerd heb.

Internationaal gezelschap

Voor me loopt een Portugese of Spaanse dame die met haar vriend samenloopt. Ze heeft een gordel met gelletjes die keurig verticaal gerangschikt zijn. 10 stuks, dus die mag nog even slikken. Iets verder loopt een dame in de groen witte kleuren van Sporting Lissabon en een halve kilometer later loop ik even samen met  twee mannen van Athletic de Bilbao in het bekende rood wit gestreepte tenue ( vergelijkbaar met dat van Sparta Rotterdam). Zelf loop ik in mijn gele singlet met de zwart bies en de letters AV Sparta. Veelvuldig word ik door bekenden en onbekenden aangemoedigd: SPARTA!! Ook hoor ik af en toe “Feyenoord”, een kreet die voor mij bedoeld is. Maar ja niet iedereen heeft door dat ik uitkom voor een ander Sparta. De eersite kilometer valt niet tegen: 4.48 min. Terwijl je normaliter dan pas een beetje op gang kan komen. Het scheelt natuurlijk wel dat ik bijna allemaal snelle lopers om me heen heb, al lopen er altijd wat recreanten tussen die graag bij de start al naar voren zijn gepiept.  Na 2 kilometer , op de Laan op Zuid, hoor ik een bekende stem: het is Stephan. Sindskort is hij een loopmaatje van me. Samen met nog een kwartet lopers uit Midden-Delfland trainen we eenmaal per week. Bij de Halve van Midden Delfland liepen we ook lang samen, dus ik kan aan hem mogelijk een goede medestander hebben. Een ander loopmaatje, Roelof, loopt niet ver achter ons hoor ik. Stephan haalt me in en ik waak voor een te snel tempo. Bij het Varkenoordse Viaduct dender ik naar beneden en ga ik hem weer voorbij. Ik zal hem niet meer terugzien. Hij zal goed lopen, totdat hij vanaf kilometer 35 soms moet wandelen wegens kramp.  Mijn eerste 5 kilometer gaan in 23.30 , wat een 20 tal seconden boven het schema is. De planning is om de eerste helf in 1.37 te lopen en dan mag het tweede deel maximaal in 1.39 gaan om de beoogde 3.16 te halen.

De tweede vijf kilometer lopen lekker weg. Brede asfaltwegen en we lopen door het zuidelijkste deel van Rotterdam.  Ik hoor een telefoon af gaan.. niet in het publiek, maar een loper 20 meter schuin voor me. Hij neemt op met de woorden en zonder te : Yes you can do it…go go go.. Het zou toch niet zo zijn dat deze marathonloper een supporter aan het aanmoedigen is? Maar dit is op zeker niet de vreemdste vogel die er tussen loopt. Ik besluit me te concentreren. Voolopig gaat het lekker. De 10 kilometer gaat in 46.00, precies de tijd die ik in  gedachte had, ik heb dus tijd goed gemaakt. Ik kom in een grote groep lopers terecht die wordt aangevoerd door enkele keuvelende Italianen. We passeren zonder kleerscheuren wat paaltjes en slaan af richting….

De afgelopen kilometers heb ik mijn ogen op 3 lopers voor me gericht: een loper met een blauw shirt met de naam van een ziekenhuis achterop. En twee dames: de ene loopt de hele race al 100 tot 500 meter voor me, het is de lichtgewicht van Sporting Lissabon  Zij is vergezeld door een oudere kleine dame, qua postuur totaal anders dan de Portugese. De laatste loopt nog even met me mee en ik verbaas me over haar tempo.  De loper in het blauw lijkt zelfs een beetje uit te lopen. Ik heb inmiddels mijn eerste gel op en loop richting de Slinge, waar we een lus maken. De menigte staat hier 3 a vier rijden dik. Een orkaan van geluid, die je opzweept. Voor het eerst voel ik een spoortje vermoeidheid. Een hoempapa band geeft me een extra adrenaline kick en de kilometers blijven netjes onder de geplande 4.38. Een stem schreeuwt mijn naam als ik halverwege de lus terug draai. Het is Roelof, die goed op schema ligt.

Slingerende strijd op de Slinge

Ik ben in een strijd verwikkeld met 2 lange lopers die samen lopen. Ik heb de heren bijgehaald, maar het zal nog een dikke 4 kilometer duren voordat we elkaar kwijt raken. We naderen het Zuiderpark.  Dirk, die mij staat op te wachten na de bocht, reikt me mijn grote Nathon bidon aan en een gel. Beiden stop ik in mijn belt, terwijl Dirk een stukje mee loopt. Enkele kilometers later zie ik hem weer, als ik het rondje Zuiderpark achter me ligt. Nu krijg ik mijn pet in mijn handen gedrukt. Een prima timing, want het goede loopweer word verrijkt door een prikkelende zon. Het warme weer zet door. Bij elke post drink ik de aangereikte AA drink en tussendoor les ik mijn dorst met de Born isotone drank die in de bidon zit. Het water en de sponsen gebruik ik om mijn lichaam te verkoelen

Halverwege

Bij het halve marathon punt ben ik samen met de loper in het blauw. Even temporiseer ik en komt hij nog naast me, maar het is een laatste stuiptrekking, Zijn tempo stokt en ik zie aan zijn gezicht dat hij er door heen zit…Geen goed nieuws voor hem: Nog 21 kilometer te gaan! De doorkomst is prima: 1.36.50, ik lig 10 seconden voor op mijn (snelle) schema en ruim 1 minuut op het vlakke schema.

Er komt een geestdodend stuk aan, de 25e kilometer van deze epische race is niet de mooiste. Waar blijft die Erasmusbrug zie je lopers denken. Hier raken al lopers in de problemen. Ik passeer metro Maashaven en weet dat vriendinlief niet veel verder zal staan. Ik ga van het midden van de weg naar de linkerkant. Maar er lopen twee lopers enigszins in de weg. Hierdoor kan ik niet goed zien wie er aan de kant staat. Een dame steekt plots over en heeft alleen maar oog voor de loper voor me. Ze geeft een gelletje aan en roept wat. In plaats van voorwaarts mee te bewegen gaat ze dwars weer terug precies in de baan waar ik loop. Ik kan niet anders dan haar een duw richting publiek te geven., Ze slaakt een kreet en botst zonder ernstige gevolgen tegen de omstanders. Gelukkig geen valpartijen, maar ik ben weer verbaasd over dit voorval. Eerder heb ik ook al een moeder met twee kinderen van een jaar of 8 over zien steken, aan het begin van de wedstrijd. En,  geloof me, dan is het tussen die massa snelle lopers een hele kunst om zonder botsing aan de overkant te komen. Ook een fietser deed iets dergelijks.

Bidon besoignes voor de brug

ik schrik op …daar staat mijn vriendin die mij een gelletje en wat spordrank toestopt. Een soepele overdracht (en nee, ik had er niet op getraind). In alle consternatie vergeet ik mijn bidon te geven die stevig op mijn heup hangt. Te veel ballast, maar de bidon heb ik net gisteren als setje voor veel geld gekocht en die gooi je niet zo maar weg. Geen tijd voor kopzorgen!

Een halve kilometer verder in de laatste bocht zie ik een trainer met een gele jas van HAAG atletiek. In een impuls druk ik mijn Leuke Loopjes Rotterdam Marathonspeciale aerodynamische bidon op zijn borst, net als hij een broodje naar binnen probeert te werken. Een duimpje gaat omhoog en ik val de Erasmusbrug aan. Samen met een lichtgewicht Japanner loop ik omhoog. Met grote passen en nog redelijk soepel daal ik met grote passen af. Het geluid en de hitte van de stad golft me tegemoet. 28km.

Nu gaat het pas echt beginnen.

Marathon Rotterdam 2433.JPG

Lees hier verder voor deel 2

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , | 1 reactie

Schoenenjacht bij 1vd finale HRR

De laatste 1vd4 loop stond vandaag op het programma. 10 kilometer bij the Hague Road Runners in Wassenaar. Aangezien vriendinlief mijn auto leende om  aan de tien van Tiengemeten mee te doen, startte mijn reis  per fiets. Via Den Hoorn kwam ik met wat omwegen op station Rijswijk waar ik Ricardo al zag lopen. Met hem en zijn zus kon ik de weg vervolgen per auto. De vorige keer dat ik mee reed liepen we beiden een PR. vandaag gingen we weer voor een tijd onder de 40 minuten. Uiteraard had ik de nodige kanttekeningen: het parcours is misschien te lang, er zijn veel haakse bochten en stoeptegels of klinkertjes.  Feit was dat ik veel getraind had, maar dat wilde niet zeggen dat er perse een goede vorm was. Hoe had ik de trainingsloop in Maassluis van vorige week verteerd (33Km) en was mijn snelheid niet verminderd? Met paul, Herman en Jeroen M. liepen we in en kwamen we ook trainer Theo tegen. Robin , die zich nog steeds iedere keer verbeterd,  was ook gesignaleerd en gebrand op een overwinning vandaag en het eindklassement.

Zelf stond ik er redelijk goed voor in mijn leefttijdscategorie waar vier prijzen te vergeven waren. Eén punt achter op clubgenoot Geert-Jan R. en gelijk met Haag routinier Eddy. Een andere loper van Haag zou vandaag makkelijk de eindoverwinning kunnen pakken, hij zou vier plaatsen mogen verliezen op Geert Jan, indien hij aanwezig was. Maar…dat was hij niet. De strijd om plek 1 zou dus door mij en de andere twee genoemden uitgevochten worden.

Eddy staat al vooraan en is in vorm. Ik zoek een mooi plekje achter Robin op rij twee, terwijl Geert-Jan wat meer van achteruit startte. We beginnen met een lusje van 1km bij het clubgebouw en Duindigt. Ik probeer ontspannen te starten en loop niet ver achter de altijd snel startende Herman. Achteraf ging de eerste kilometer in 3.50, maar het voelde goed.  Ik loop het gaatje van 15 meter naar Eddy dicht en al snel hijgt Geert-Jan in mijn nek. We moeten nu 3 rondjes van 3 km afleggen. De nummers 1,2 en 3 van mijn klasse lopen mooi bij elkaar tijdens deze spannende finale.

Strijd voor het podium

Spartaan Thomas voegt zich ook bij ons, maar in Clingendael pakt hij een voorsprong. Het plan is om zo lang mogelijk bij deze twee snelle mannen – die ik beiden slechts 1 maal op een vlakke 10 verslagen heb – te blijven. In een eindsprint heb ik kans. Bij het Clingendael huis op een bruggetje naar beneden neem ik brutaal de leiding. het gat naar Thomas blijft klein en hij vormt een mooi richtpunt. Als we langs de wijk Marlot lopen neemt Eddy de leiding weer terug. Mulay, coach van Thomas roept luid: “laat je terugzakken, “sluit je aan bij het groepje”. Even later halen we thomas bij. Halverwege versnelt Eddy licht. Of zakken wij in? Bij de vorige loop had ik geen power om het tempo in de tweede helft vol te houden, nu lukt dit redelijk. Geert jan heeft het ook lastig in deze 6e kilometer. Ik wacht op Thomas of hij het gaatje dicht loopt en ga achter hem aan. Geert jan laat een gaatje vallen. Het lijkt of Eddy een definitieve voorsprong heeft genomen in het laatste deel van ronde twee. Mulay schreeuwt weer naar thomas: “niet naast hem lopen, maar achter hem”. tja dan lopen we het gaatje zeker niet dicht, want ik kan niet echt meer versnellen.
We worden ingehaald door 2 snelle lopers, maar die gaan finishen voor de 5km. Ik verwacht elk moment Ricardo, maar het blijft rustig. Slecht Geert-Jan volgt, maar dit gaatje van bijna 50 meter kan hij nog dichtlopen. We gaan de laatste ronde in, over de stoeptegels. Ik denk nu niet meer aan winnen, maar hoe ik dit tempo vol kan blijven houden. “verdedig je 2e plaats”. “Heel blijven voor de marathon over 2 weken” is ook een gedachte die op komt. Het gat naar Eddy blijft gelijk, maar lijkt onoverbrugbaar. Thomas versnelt in de laatste 1,5 km. Hij is uit een andere leeftijdsklasse en ik moet hem laten gaan. Ik heb het idee dat Geert Jan dichterbij komt en ik gooi nog alle energie uit mijn lijf in het laatste rechte lange stuk. Een 50 meter voor me zie ik thomas bij Eddy komen en hem in een snelle sprint verslaan. ik zie 39.44 op de klok staan (denk ik) als ik de laatste bocht uitkom…alles pers ik er uit om mijn PR van 39.50 te breken. Ik ben helemaal uitgewoond als ik 9 seconden na Eddy over de finish kom. Geert-Jan volgt op 16 seconden.

Mysterieuze tijden

Mijn horloge geeft 39.49 aan, maar is dat de officiele tijd? Thomas en Geert-Jan geven aan dat deze tijd niet klopt…het zou veel sneller moeten zijn. Later op de dag zal ik de verlossende uitslag zien: 39.12 op de tien. Ik kan het niet geloven.. Mijn horloge geeft 9,73 km. aan. Was de afstand te kort? navraag ter plaatse bij Road runner Ewout leert dat de GPRS niet de juiste afstand pakt en de bochten korter weergeeft dan je werkelijk loopt. Het is eerdaags nog tweemaal nagemeten. Jeroen (nieuw PR en onder de 40 minuten), Ralph (wat ziek geweest), Ricardo (had het vandaag niet, helaas niet onder de 40 m.) ,Paul (blij met een na oorlogs PR), Andre (gaat weer steeds sneller lopen), Herman (niet onverdienstelijk) en vele andere clubgenoten finishen. Robin wint met grote overmacht in een supersnelle 34.31. Matthijs wordt 9e en ik vind me overall op plaats 15 terug.

Prijsuitreiking

Bij de prijsuitreiking zijn er veel clubgenoten die in de prijzen vallen. Ditmaal geen bekers maar verzilverde mini hardloopschoentjes. Robin wint bij de senioren. Matthijs is 3e bij 35+ en bij de “ouwe garde” wint Thomas een 2e prijs en zijn er ook prijzen voor Paul (3e) en Herman (4e) die al naar huis is omdat hij een prijs niet had verwacht. Zelf kom ik dus net te kort voor de 1e prijs en heb evenveel punten als Geert-Jan (3e), maar de laatste wedstrijd is daarbij doorslaggevend. De blijdschap over de 2e prijs overheerst het gevoel van “had ik nog met Thomas meegekund en de 1e plek kunnen grijpen?”

Met trainer Theo ga ik naar de atletiekbaan in Voorburg om de opening van het baanseizoen te volgen. De jeugd is ook lekker bezig.(en daar hoort Marnix ook bij;-)

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen