Kip ik heb je (niet) bij Meerhorstloop

De kop is er af. Vandaag liep ik mijn eerste loopje van 2018. Een loopje in het pittoreske Stompwijk, waar de Meerhorstloop altijd wordt georganiseerd door de lokale sportvereniging Stompwijk `92. Al jaren heb ik deze prestatieloop op mijn wensenlijstje, maar meestal gooit het crosscircuit of de Halve van Egmond roet in het eten. Dit jaar was ik net op tijd mijn bed uit om langs de landelijke weg in Stompwijk te arriveren. Het is een oase van rust en zeker in vergelijking met de nabijgelegen Haagse agglomeratie lijkt het of de tijd heeft stil gestaan. Dat hoopte ik stiekem wel voor mijn deelname aan de kortste afstand. het herstel van de Oliebollencross ging gepaard met een grieperige periode waar de conditie er niet beter op was geworden.

Bij aankomst stuit ik op Paul en martin uit loopgroep 3. Ik kan meteen het laatste parkeerplekje nabij de start confiskeren. Ik heb nog 15 minuten om kleding uit te trekken , in teschrijven en iets van warming up te doen. Oh ja, en dan vergeet ik bijna dat er nog aan en van bekenden de beste wensen uit te wisselen. Met mijn nieuwe korte tight en thermische shirt sta ik op de 2e startrij. Het is 2 graden met een stevige wind en een heerlijk winterzonnetje.. De twee laagjes met korte broek zijn zeker niet te koud. Ik ben ook niet de enige die met blote benen de vlakke Meerwijkse polder trotseert. De jeugdloop is klaar en de enthousiaste speaker telt af. Vorig jaar had de winnaar een tijd van een krappe 24 minuten over 5,6 km. Dat verklaart ook een lichte spanning bij mij, want die tijd moet ik kunnen verslaan. De lopers die het podium halen gaan niet zonder lege handen naar huis: een kilo kip van de kwaliteitspoelier valt ten prooi aan de winnaars. Ik monster het veld en zie 2 jeugdige lopers van tegen de 18 van ARV Ilion, ook een snel ogende loper uit Leiden staat vooraan. Ook twee iets oudere lopers in een blauwe outfit lijken me geduchte tegenstanders.

Als we de straat uit zijn en de polder instuiven maken deze lopers ook deel uit van een kopgroepje van ongeveer 10 man, waar ik ook in zit. De strategie is om de kat uit de boom te kijken en me niet kapot te laten lopen op de lange stukken waar de wind vrij spel heeft.

De praktijk verloopt anders. ik zit wat ingesloten tussen een loper van mijn leeftijd en de tweede junior van Ilion. Door het gras , heuvelafwaarts haal ik ze in, terwijl ik bijna wegglijd. Even vraag ik me af of ik niet beter lekker thuis had kunnen blijven, ik ben nog niet optimaal gemotiveerd.

Ik kom meteen tegen de wind in, maar vind aansluiting bij een andere loper, die op zijn beurt het contact met de eerste zes is kwijtgeraakt. ik versnel nogmaals, maar de eerste groep is uit elkaar gevallen. Even haak ik aan bij de twee jeugdige blauwe lopers en de andere Ilion atleet, die op kop loopt. Zijn tempo zakt echter in en de achterstand met de top 3 loopt snel op. het is nu of nooit, wederom ga ik , nog steeds in de eerste kilometer in de aanval. Als ik nog het podium wil halen moet ik niet langer afwachten. Maar al snel merk  ik dat het podium vandaag een utopie is, het gat wordt steeds groter. Een van de blauwe lopers gaat achter me aan, maar moet na 200 meter zich ook weer terug laten zakken. Ik loop ruim 2,5  kilometer in niemandsland. Geen kip te zien.

Het gevecht om de eerste plaats kan ik op ruime afstand volgen. De drie lopers kunnen mooi van elkaar profiteren, terwijl ik vecht tegen de helse tegenwind. Maar ik heb al wel weer plezier in het lopen. De natuur is hier mooi. Net als ik denk dat ik onbedreigd 4e ga worden komt er een neo senior  uit het niets voorbij stuiven. Ik laat hem gaan, het heeft geen zin om helemaal te verzuren voor een vierde plaats. Ik kan het tempo vasthouden (met de wind van opzij en mee gaan de kilometertijden weer onder de 4 min. per km). Ik wordt uitgebreid aangekondigd bij de finish en ontvang een tas met opdruk. Ook is er een leuke loterij, waarbij een van mijn concurrenten een paar skisokken wint. De lopers van de 10km komen ook binnen. De snelste heer zet 37 minuten op de klokken.finishmeerhorst

 

Terwijl ik clubgenoot Nick Vogels de eindsprint in zie zetten rijd ik me de auto langs en tussen de lopers langzaam de polder weer in, waar de zon het typische Hollands landschap van zijn beste kant laat zien. Voor een archiefimpressie kijk op dit filmpje https://www.youtube.com/watch?v=s-BOMnyoHNU&feature=em-subs_digest

Advertenties
Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Glibberend en glijdend het jaar uit: oliebollencross

Crossmania

En daar stond ik toch maar weer. Voor de 6e keer deze maand liep ik een cross, al was dit bijna een loopje te ver. De twee dagen ervoor was ik met lichte koorts en andere griepverschijnselen meer in bed dan daar buiten te vinden. Voor het 1vd4 klassement was dit voor mij een belangrijke loop. Ik mocht door het missen van de eerste cross geen slecht resultaat wegstrepen.

Ruim op tijd en zonder start(nummer)problemen verkede ik het parcours, nog voordat de jeugd en recreatiecross het gras kapot zou lopen tot een blubberige bende. Al bij het inlopen zag ik de glibberige bochten en zware blubberstroken. Dit zou zwaarder worden dan vorig jaar en lastiger (lees langzamer) dan de crossen die ik eerder deze maand had gedaan. De ras asfaltloper gruwt van deze omstandigheden, maar zelf vind ik het altijd een mooie uitdaging. Zoals bijna elke cross eigenlijk, want elke cross is anders, al is het maar omdat de bodem en omgeving anders is. Ook een parcoursbouwer kan soms voor leuke verrassingen zorgen. Hans Verbeek en consorten hebben er weer een mooie omloop van gemaakt.

Raketten en diesels

In de binnenbocht de eerste heuvel op, loop ik langs Benno, zijn ademhaling is zwaar en ik ben benieuwd of hij nog een redelijk tempo kan handhaven.

Oliebollencross2017-ronde1benno
Benno is een finisher 

In ieder geval heeft hij er zeker zin in en zich dit seizoen een enthousiast crosser getoond. Maar liefst 4 rondjes van ruim 2km zullen we tegemoet gaan. Dit jaar zijn er wat extra bochten aan het parcours toegevoegd. Hier kun je niet of nauwelijks passeren.  Het is alert lopen: gas geven en op adem komen. speaker Hans geeft enthousiast commentaar en ziet mijn kledingkeuze: “Arnold trekt weinig kleren aan , dan hoeft hij ook niet veel te wassen”. Met 13 graden is het ook een warme cross, de warmste ooit gemeten. De ronden vliegen voorbij en ik kan het tempo redelijk constant houden.

Welk pad?

In het tweede deel van de ronde zijn de beruchte modderstroken. het eerste deel loop ik aan de linkerkant wat meters extra. het is daar nog niet blubberig. Bij de tweede strook is het ook lastig, langs de sloot kant of langs het lint lijkt er nog wat gras te vinden, maar ook daar is het zwaar en kun je geen kracht zetten.

Ik word goed aangemoedigd door Eric (hij deed de korte cross) en trainer Theo die me aanraad kortere passen te nemen door de zware modder (“frequentie”). Bij de keerpunten zie ik twee gele shirts van clubgenoten en tevens concurrenten in mijn leeftijdscategorie. Geert jan M en Geert jan R. blijven dicht bij elkaar en komen gelukkig niet dichterbij, al vrees ik nog wel dat ze een snelle laatste ronde in petto hebben. Dit gebeurd niet en ik loop zelfs sneller dan vorig jaar (toen het veel zwaarder was).  Het laatste stuk kan ik zelfs ontspannen naar de finish lopen.

Strijd voor de punten

Met een 27e plaats totaal en een 4e plaats in de categorie heren M45 ben ik zeer tevreden. De beide Geert Jannen vechten nog voor hun plekkie aan de finish en ze eindigen voor een andere leeftijdsconcurrent: de voorzitter van het organiserende AV De Koplopers. Joeri  vecht vooraan een strijd uit met clubgenoot Mattijs. Terwijl ik de blubber nog door moest zie ik Mattijs zich voorbij Joeri worstelen. Hij heeft zich verteld in de ronden (een ouderwets Hilbert van der Duimpje) en wil een ronde te vroeg finishen. Hij hervat de race en wordt uiteindelijk knap 4e, achter Joeri, die de 1e plaats bij de M35 binnenhaald en goede zaken in het klassement doet.  Benno vecht ook een strijd uit bij de finish. In een verwoede eindsprint, botst hij op een medeloper, die zijn evenwicht verliest en vol met zijn gezicht de modder in valt. na afloop is het zaak om weer schoon te worden. Ik kan mijn veters niet meer zien. Mijn spikes zijn een grote zwarte klomp. Mijn blote benen tot aan kniehoogte in een zwarte laag bedekt. Voor sommigen bied de sloot langs het parcours uitkomst.

We sluiten het jaar af in de kantine. Met lekkere gratis oliebollen en hersteldrank. Dat is voor de meesten trouwens een lekker abdijbiertje. De laatste circuitcross is op 20 januari bij Haag.

Waardering LeukeLoopjes klassement (div. rapporteurs): 9 sterren (max. 12)

  • parcours/omgeving : 3 sterren
  • organisatie/faciliteiten: 3 sterren
  • sfeer/extra activiteiten: 3 sterren

Bekijk hier ook het beeldverslag van Gerard Oomen:

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Hardlopen met kerstmis, kerstcross

Nee geen Santa run voor mij. In een rood pakkie lopen met nog honderden andere idioten die hetzelfde doen heeft weinig met hardlopen te maken vind ik. Ga dan met de kerst lekker het luie zweet en de strijd met de kilo’s aan door te sporten (nee in een rood pakkie rondhuppelen heeft daar niks mee te maken). Aangezien ik december tot crossmaand heb uitgeroepen, was het dus logisch dat ik op 2e kerstdag naar een van mijn favoriete plekken afreisde: het Westduinpark, achtertuin van Haag atletiek. De omgeving waar ook de Beach challenge en de 1vd4 nieuwjaarscross wordt gehouden.

Kindercross en lonkende beloftes

Vorig jaar liep ik deze cross hier voor het eerst. Ja, hij is pittig en daardoor leuk, maar ook  door de afwisseling en de gezellige sfeer. Bij de kindercross was ik fervent support van de 2 zoontjes van mijn vriendin. Zij had de kinderen gemotiveerd door vooraf een beloning af te spreken. Een top 3 notering zou een smartphone opleveren. met veel kinderen die op atletiek zitten en ervaren zijn, was dit in eerste instantie het  idee van “iemand blij maken met een dode mus”.

Er waren echter ook snelle kinderen van dezelfde leeftijd die de korte cross deden van 3 km, waardoor het veld minder sterk was. Toch was de verrassing compleet toen een van de zoontjes (al maanden zeurend om een gsm) als derde de heuvels uit kwam. Dolgelukkig kwam hij over de finish met de kreet: ik krijg een telefoon!! Tja, belofte maakt schuld.Zelf had ik me beloofd om niet te hard van start te gaan. De afgelopen cross was zeer zwaar geweest en de oliebollencross in Delft op oudjaarsdag wilde ik pieken en fris zijn.

Rustige start

Een groot veld ging al keuvelend op weg vanaf het Paddenpad. Even opletten voor kuilen, greppels en stronken uiteraard. De spikes deze keer thuis gelaten, het parcours was prima te doen met mijn lichte Mizuno Hitogami, die voldoende grip boden op de droge Haagse zandgronden. IMG-20171226-WA0004Over zand gesproken, dat was er ook uiteraard. Na een pittig klimmetje en een snel stuk, moest je oppassen om niet bijna stil te vallen. Het duinzand was mul ging omhoog en er stond een stevige tegenwind. Hoewel ik rustig was gestart voelde ik mijn benen  al gelijk vol lopen na deze eerste passage. Er moesten nu nog 2,5 ronde van ruim 3 km. worden afgelegd. Gelukkig was daar het harde fietspad. Ik was aangehaakt bij twee sterke jonge gasten van rond de 20. Ik bleef bewust even achter ze hangen. Het werkte. Drie minuten lang ging het tempo omhoog, waarna de eerste van de twee gas terug moest nemen. Een minuut later volgde de tweede. Inmiddels was ik weer vaart aan het maken op een afdaling, om met veel snelheid het volgende heuveltje te kunnen nemen. Even recupereren en dan het laatste stuk slingerend door het bossige heuvelgebied richting finish. Een leuk technisch stuk, waar je lastig kunt inhalen. en waar je moet oppassen voor de grillen van de natuur.

Bij de korte cross -waar ik vriendinlief aanmoedigde voor haar 3 km – zag ik veel lopers over een opstekende stronk  struikelen.  Ik ben nog niet zo’n ramptoerist dat ik ze niet waarschuwde , al keken een aantal niet naar de grond, maar naar mijn gsm die probeerde leuke foto’s te maken. Had Icarus ooit niet  ook zo’n geValletje?

Opgejaagd

Inmiddels was ik met een mooie opmars naar voren begonnen. Mattijs, getooid met rode kerstmuts (dit vind ik dan weer wel kunnen, hij loopt er niet langzamer door), was inmiddels al lang uit het zicht verdwenen. Mijn clubgenoot, die Linschotenloop nog in de benen had is in vorm, dus dat was geen schande. Wel zag ik op de achtergrond Carla Ophorst, meervoudig Nederlands en Europees recordhouder.  Haar achterstand was mogelijk ruim 200 meter, maar ik was er niet gerust op dat ik haar zou voor blijven. Dit was me namelijk nog nooit gelukt.

En zo werd het toch nog een race in een race.  Met een loper in een rood shirt voor me,  ging ik de laatste ronde in. Ik wilde eigenlijk achter hem blijven hangen om nog even de tegenwind te ontlopen. Hij nam echter de bocht ruim, waardoor ik op kop kwam. Het laatste rondje kon ik goed doortrekken. Het veld was al behoorlijk uit elkaar geslagen, wat de zwaarte van het parcours bevestigde. Tweemaal zag ik een loper voor me waar ik naar toe kon lopen. De laatste loper, een sterke triathleet gaf zich echter niet zomaar gewonnen. Op het laatste zandstuk vond ik de aansluiting, maar op het heuveltje plaatste hij een tegenaanval.

krachten sparen?

De afstand naar Carla was een stuk groter geworden, dus het leek me verstandig om wat krachten te sparen. De loper voor me begon met 15 meter voorsprong het laatste technische gedeelte. Mijn lichaam reageerde anders dan mijn  geest. Opeens zette ik aan op het eerste stuk omhoog, verhoogde het ritme, gleed als een slang langs achterblijvers, en schuurde mijn benen open aan bramen struiken ondertussen balans houdend op de zanderige oneffen heuvels. Ondertussen was ik de man gepasseerd en perste ik er nog een scherpe sprint uit. mijn concurrent had de strijd met mij al lang opgegeven. 10 seconden eerder kwam ik over de finish. Mogelijk was dit een goedmakertje van mijn uitgebluste finish bij de vorige cross. Met een 17e plek  en een snellere tijd dan vorig jaar had ik harder gelopen dan gedacht en kon ik zeker tevreden zijn.

Waardering LeukeLoopjes klassement: 9 sterren (max. 12)

  • parcours/omgeving : 3 sterren
  • organisatie/faciliteiten: 3 sterren
  • sfeer/extra activiteiten: 3 sterren

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

December crossmaand, AVW circuit

Cijfertjesreeks. Vier maal gedaan, twee te gaan

Voor de 4e maal stond ik deze maand aan de start van een cross en er volgen ook nog twee. Vandaag was ik voor de derde maal (en tweede maal deze maand) te gast bij AV Waterweg bij de 4e Piepschuimlogocross.  Ik moest nog een keer diep gaan, want vandaag zou er op de laatste loop van het circuit een verdeling van de prijzen zijn. Vooraf vond ik mezelf op een vierde plaats terug, vlak voor nummer vijf, maar mijlenver achter nummer drie. Alleen als nummer 1 of nummer drie niet zou opdagen En ik twee plaatsen voor de nummer 5 zou eindigen zou een prijs mogelijk zijn.

Het was aan de boorden van de Waterweg (Maassluis) warmer en droger dan de voorgaande edities. De parcoursbouwers hadden met linten en afzettingen een extra surprise ingebouwd op deze dag voor kerstmis. Mijn concurrent zag ik niet bij de start, dus het strijdplan was gewoon uitlopen en heel blijven. Links van de start troffen de lopers een grote plas, waar je tot aan je knieen door kon. Bij de start nog geen probleem. Als vanouds sprinten we de dijk op en af. Een iets behoudender start resulteerde in het inhalen van wat enthousiaste veelal jeugdige 3 km lopers (1 rondje) en het samen lopen van een loper die me vorige edities nog te snel af was. _DSC0150Na 1 ronde ging hij me voor mij, maar ik kon aanhaken en hij had het ook moeilijk, zo gaf hij aan. het plan was om samen te werken, maar ik voelde ook de hete adem van Monique Leentfaar, de snelle dame van Fortuna in mijn nek. Zowel mijn metgezel als zij deden drie rondjes dus met een lichte versnelling liep ik al snel weer alleen.

Ondanks mijn spikes gleed ik nog bijna weg, maar bij de verhoogde boomstam en de stammen  op de grond was  het ritme weer goed. De laatste kilometer was het op ervaring doorbijten.

Laat je niet verrassen bij de laatste loodjes

Het was toch zwaar en de lintjes waar ik door moest zigzaggen haalden het ritme er uit. Achter me voelde ik iemand met grote snelheid naderen. Plots herkende ik in de jongeman met benen tot aan mijn borst, mijn concurrent voor het klassement. We konden ook nog iemand inhalen. Met alle achterblijvers die nog maar 1 ronde hadden afgelegd was het onoverzichtelijk. hoewel ik behoorlijk kapot zat wist ik dat ik niet twee mensen tussen ons in moest laten komen. Op mijn laatste benen probeerde ik enigszins aan te haken bij de loper van Voorne atletiek (Jos-Willem).  Niet vaak verlies ik het in een sprint, maar nu moest ik me gewonnen geven. toch kon ik tevreden zijn over het gemiddelde en tijd (28.35) Ik was maar een halve minuut achter de winnaar van de 2e cross. Vooraan in het geweld hadden veel snelle Olympus 70 mannen de wedstrijd al kleur gegeven. Tristan Valkenburg werd net in de sprint verslagen door overall winnaar Twan Kleijwegt van PAC. Vlak daarvoor werd Tom de Gelder de winnaar van de dag. Bij de dames is Lisan Duivesteijn van Olympus een klasse apart. Ze finisht maar liefst 2 minuten voor me. Bij de drie rondjes is Monique Leentvaar de sterkste bij de dames, Willem de Graaf wint bij de mannen. Hij moet het laatste stuk nog aan de bak om zijn clubgenoot Edwin Sparreboom van het lijf te houden.

In het klassement blijf ik buiten de prijzen. maar de gezelligheid vergoed veel. Zelfs voor de 3 km zijn er prijzen . Voor kinderen en volwassenen. Volgend jaar de kinderloop?

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Runningpoint challenge: zwaar bikkelen in de bagger

De Vlaardingse broekpolder is dit jaar mijn achtertuin als het gaat om lekker buiten spelen in de natuur. Door het  MTB-en en de Mudrun wist ik al wat ik kon verwachten in dit selectief stuk natuur, wat een soort walhalla is voor buitensporters. Vandaag zou er voor het eerst (en ook voor het eerst in Vlaardingen) een wedstrijd gaan lopen. De bekende loper Michel de Maat van Runningpoint had samen met vrijwilligers weer een mooi parcours uitgezet.  De opzet was gewijzigd ten aanzien van vroegere edities. Zowieso was deze formule anders. Kort gezegd: de opdracht is in 40 minuten zoveel mogelijk rondjes van 2,5 km lopen. Na 40 minuten moest je finishen, tenzij je eerder wilde stoppen,.

Rustig aan?

Even dacht ik er aan om op 90% dan maar 3 rondjes in 40 minuten te lopen en dan winnaar te worden van de “afstand van de mindere goden”, maar die gedachte verdween toen ik het parcours zag, waar de kinderen net hun 2 rondjes van 500 meter aflegden. Gras, blubber, modder en diepe plassen kwam ik op mijn pad tegen. Wederom (net als bij de Piepschuimlogo cross Maassluis (AVW) en de Duinrell cross van AV Sparta) koos ik voor de spikes (9 mm. punten al had 12 mm ook wel gekund) ten faveure van de trailschoenen. Weer veel snelle mannen uit het Westland en omgeving aan de start. Ik had me zelf voorgehouden om deze cross als trainingsloop te doen en niet helemaal kapot te gaan. Al wist ik diep van binnen ook dat ik mezelf voor de gek aan het houden was. Een wedstrijd rustig lopen is een zeldzaamheid bij mij.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De snelle dame Monique Leentvaar van het nabijgelegen AV Fortuna liet ik meteen gaan. Zij zou wederom een sterke race lopen, en tot mijn verrassing niet 1e worden, maar slechts 3e. De lopers werden meteen langs een brede kronkelige sloot geloodst, waar het meteen al opletten was om niet weg te glibberen.

Surprises

De eerste ronde kom ik meteen wat surprises tegen (het is tenslotte ook de tijd tussen Sint en Kerst). Het zoeken naar harde paadjes tussen de diepe plassen en glibberige moddersporen. Korte gladde hoekse bochten, waar ik de eerste keer moeite had om er niet uit te vliegen. Achter mij meteen al een afscheiding voor me een versnipperd veld, waar ik probeer aan te klampen. Meteen val ik letterlijk in een andere verrassing. Een grote plas is zo diep dat ik er tot over mijn kuiten (!) in wegzak. Brrr. dat water is koud, net boven het vriespunt. Met koude tenen loop ik door de drassige met riet bedekte polder.

Gevecht tegen de elementen

Nauwkeurig op de hardere kanten lopend en niet door de diepe modder. Daarna een ondergelopen stuk van ongeveer 60 meter. De voeten krijgen geen kans om op te drogen.  Gelukkig schijnt er een heerlijk zonnetje. Ik loop achter een man die een lichte versnelling in zet. Ik besluit aan te haken. We halen al aardig wat mensen in. We maken een korte lus zodat je de lopers achter je precies kunt inschatten (en zij jou). Een derde loper sluit aan en zo gaan we het laatste vlakke (maar toch ook weer zware stuk richting finish in. Dat denk ik , want wederom volgt er nog een langere lus met bochten en een met een plaid bedekte bruggetje. _DSC0068.jpgDaar is het scherp draaien en keren en door een kaal bomen bos het juiste (blubber)pad kiezen. het eerste rondje zit er op. Ik ga voor 4 en heb elukkig nog reserve ingebouwd.  Het groepje valt uit elkaar. Als ik later de uitslagen zie verbaas ik me over de verschillen. De man die als laatste erbij kwam heeft een prima opgebouwde race gelopen en eindigd (met steeds snellere ronden als 15e) en anderhalve minuut voor me. De man die lang op kop liep, zal de vier ronden niet halen. Bij de 3e ronde had hij al een achterstand van ruim 2 minuten en besluit de vierde ronde niet meer te doen.

Wisselende omstandigheden

De zon heeft me helaas ook verlaten.Halverwege de tweede ronden komt er naast de wind ook een ijskoude regenbui uit de lucht vallen. Het parcours wordt nog natter en drassiger! In de derde ronde is de regen weg en de vierde rond is ook de wind vertrokken. Mijn tempo weet ik vrij constant te houden. Ondertussen vecht ik nog een strijd uit met 2 man die ik kan bijhalen. Ook worden al veel lopers gedubbeld. het is zaak om alert en soepel te blijven lopen op dit parcours waar menigeen verzuchtte dat het zo zwaar was. Bij het laatste bruggetje moet ik twee blonde dames voorbij sprinten door de laatste plas om niet in een botsing te geraken. Met volle snelheid ga ik brug en bocht over en door. Heerlijk als dat lukt. (en een modderfiguur als het niet zou lukken). Het veld is behoorlijk uit elkaar geslagen. Met een sprintje kom ik over de finish: een 23 e plaats en een lekker gelopen race. Dit was weer een echte cross en een mooie generale repetitie voor de blubbercross op oudjaarsdag bij AV De Koplopers in Delft.

Spannende races vooraan

Winaar is Tom Hettema in 40.38 Hij heeft net de 40 minuten barriere niet gehaald om 5 ronden te kunnen halen. Een bewijs dat het erg zwaar was, want onder andere omstandigheden moet dit wel lukken. tom moest nog diep gaan om good old Willem de Graaf (AVW) van zicht af te houden. Derde wordt Jelle Enthoven, die weer een prima hardloopjaar draait. Pacal Den Hartog is de zeer snelle winnares bij de dames. Na 3 ronden had zij nog twee minuten achterstand op Kristel van de Berg. Zij moet een blessure of zware inzinking hebben gehad, want de uiteindelijke nummer twee verloor in de laatste ronde bijna 3 minuten. Nog steeds erg goed want de dames moeten uiteindelijk maar 12 heren voor laten gaan.

Eindoordeel loop: 9 sterren  (parcours 4, organisatie 3, ambiance /extra’s 2)

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

11e Light in night kidsrun gladjes verlopen

Na een weekje met sneeuw en ijs, was er nu  winterse pret op de atletiekbaan.  Op de vrijdagavond stonden ongeveer 150 kinderen van vele basisscholen in de omgeving aan de start voor de 11e Light in Night kidsloop (LINK), die door de AV Sparta op de atletiekbaan aan complex Westvliet werd georganiseerd. De vreugdevuren, lichtjes, begeleidende kerstmannen -en vrouwen en stalletjes met chocomel en gluhwein zorgden voor een vrolijke sfeer.  De kinderen hadden bij inschrijving de traditionele kerstmuts met lichtjes ontvangen. De gezamelijke warming up werd door fitnessinstructrice Kim op het gladde middenterrrein met veel geestdrift nagevolgd. Sponsor Zorg en Zekerheid en Sport 2000 Voorburg zorgden voor de ondersteuning.

Deelnemers uit allerlei locaties

De 150 kinderen waren afkomstig uit meer dan 60 scholen en uit diverse plaatsen uit de regio. Naast hofleverancier Leidschendam-Voorburg en Den haag waren er ook inschrijvingen uit Delft, Honselersdijk, Schipluiden, Wateringen en Gouda.LINK2017

 

Sommigen stoer met korte mouwen en broek, anderen dik ingepakt. Klein en groot gingen vol voor de 2,4 km. De atletiekbaan was nog behoorlijk glad na de winterse week, maar de kinderen wisten desondanks op volle snelheid en in de drukte makkelijk op de been te blijven.  Na een ronde op de baan gingen de kinderen op weg om met de lichtjes het duister rondom de sportvelden in te rennen.

Juul Sauer verslaat alle meisjes EN jongens

Dat het ondanks de gladheid snel ging, bewees Juul Sauer van basisschool Essesteijn. Zij wist met haar 9.06 minuten niet alleen in de buurt te komen van het parcoursrecord, maar ook alle jongens voor te blijven. De enige serieuze tegenstand kwam van…een ander meisje. Sparta atlete Zoe van Dam (Liduinaschool), wist na een rustige start aansluiting te vinden. Een versnelling van Juul, toen de meiden op de baan kwamen, werd haar echter te machtig. Haar tijd was 9.21 min. Derde werd Dilza Nhur Ozate (De Buurtplaats), ook van AV Sparta  en vorig jaar nog winnaar bij de meisjes.winaars dames2017linkDe jongens maakten er ook een spannende strijd van . Bo Ekkelenkamp (3e) verliet als eerste de baan, daarna lag Constantijn Klomp (AV Sparta en Paradijsvogel) voorop, maar hij (2e) werd in het laatste stuk nog gepasseerd door de snelste jongen Jeno van der Togt (AV Sparta en Emausschool). Jeno klokte 9.36 min. de andere jongens volgden op 1 en 2 seconden.

Interviews winnaars: lichtjes in het donker is leuk

winaarsjongens-link2017

Na afloop kon ieder zijn medaille afhalen in de kantine. Daarna was er de prijsuitreiking voor de winnaars. Alle prijswinnaars vonden deze loop erg leuk.  vooral het lopen in het donker en de vrolijke vele lichtjes maakten het bijzonder. Zoe vond het vooral leuk om op het asfalt te kunnen lopen, waar dat normaal alleen toegankelijk is voor auto’s, maar nu het terrein voor de kinderen was. Zoe traint zeker 4x in de week en doet zowel hockey als atletiek. winnares Juul beoefente ook 2 sporten en traint vaak. hockey en shorttrack zijn haar sporten. Winaar Jeno doe aan atletiek en judo en is ook wel 5 dagen in de week in de weer met sport. Consantijn combineert atletiek met wedstrijd skien Beiden vonden het hardlopen in het donker vooral gezellig. Tenslotte is  Bo ook ergs sportief. Hij doet hockey, fietsen en hardlopen met zijn vader. Hij vind hardlopen leuk om zijn energie kwijt te raken.

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Duinrell cross gaat altijd door

Weer of geen weer het is altijd loopweer” antwoord ik mijn vriendin, als ze zich afvraagt of ik nou wel in dit beestenweer naar de cross moet rijden. Het dorp uit, dan A4 en A44 trotseren en de glibberige paadjes bij het pretpark Duinrell berijden.  Ik heb me al helemaal op deze “evergreen” ,nou ja vandaag even meer wit dan groen , cross ingesteld. De sneeuw komt harder dan voorspelt uit de hemel. En ja, ik moet me ook weer haasten. De stapel kleding die ik te voren had klaargelegd groeide ook met het kwartier. Ook 3 paar schoenen (waaronder de spikes) heb ik meegezeuld. Ik heb nog ruim 10 minuten om mijn auto kwijt te raken, mijn startnummer te halen en op te spelden en naar de start aan de andere kant van het pretpark te komen. Oh ja, een warming up is misschien ook handig het is kikkerkoud vandaag.

Ik dribbel door een verlaten pretpark, waar de lichtjes mooi branden en de kerstmuziek door de speakers schalt. Ik zie niet eens voetstappen, loop ik wel goed? het is een adembenenemde ervaring en ik was zeker stil blijven staan als ik niet de start van de Duinrell cross had willen missen. Een uur eerder was er nog geen vlokje sneeuw in het bos gevallen.duinrell2017-voordesneeuw

Gelukkig heb ik nog een kwartier extra, aangezien ik op een oude webpagina heb gekeken. Ik kies uiteindelijke voor de spikes, zeker omdat het laatste stuk op de stenen gehalveerd is en we daar door de bladeren omhoog gaan. Ook de winnaar van de korte cross, dit jaar gescheiden van de lange cross, loopt op spikes. Het is trainingsmaatje Robin Kuiper, die moederziel alleen op het podium staat.  De andere twee (2e is Tesfit Ghide van Haag) zijn de steeds harder wordende sneeuwbui ontvlucht richting warme auto, huis en haard.

Duinrell2017-sneeuw en boom en pijlIn het startvak zie ik dat de KPN personeelsvereniging de leus:”hart voor de KPN-er heeft staan. Tussen de vele cracks die elk jaar het KPN crosskampioenschap hier betwisten, zitten sterke lopers. De leus wijzig ik daarom in : “Hard voor de KPN-er”.

Ik start vanaf de derde rij en ga niet als een raket van start. Het is zonder de 5 km lopers wel wat rustiger en overzichtelijker. duinrell2017-hoogstepuntNa de tweede bocht passeer ik zeker 20 man waaronder clubgenoot Sjors die later verklaart zich volledig te hebben op geblazen op Duinrell Hill, die na een derde bocht doorgaat naar het hoogste Punt van Zuid_Holland. Zelf heb ik me in de afgelopen jaren  ook vaak in de eerste ronde vergalloppeerd om in de tweede ronde je tweede adem te vinden.

Het is daarna altijd voorzichtig ganzenpas richting de supsersteile zandheuvel waar je halsoverkop naar beneden knalt. Mijn spikes leiden mij de heuvels op en helpen mij de scherpe afdalingen vol te nemen , waar menig ander moet afremmen of rare capriolen uithaalt.

8km Fartlek-Vaartspel in een winter wonder attractiepark land

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Daarna een soort achtbaan, ben bochten aanzetten en ademvinden .Inmiddels ben ik na een tweede afdaling ook Geert_jan Mols voorbij gegaan. In de voorgaande drie editties is hij altijd voor me geeindigd en ik verwacht ook dat hij op het vlakke en heuvelop bij me kan blijven met een knallende laatste ronde in het verschiet.Op mijn beweging om aan te pikken, hoor ik een ontkenning. Vandaag even niet. Mijn spikes knallen de heuvel op, de

De gevreesde tweede doorkomst op de heuvel gaat redelijk. ik kan zelfs bij een snelle loper aanpikken.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ook een ervaren loper van HRR haal ik bij en passeer ik . Inmiddels ben ik op mijn beurt weer ingehaald door de ervaren Richard Holstege van AV 40. De loper in het zwart is inmiddels ook weer uitgelopen.  Bij het ingaan van de derde ronde wordt ik bijgehaald door een bekende clubgenoot Mattijs van Dulkenraad. Normaal is hij me al in het eerste rondje gepasseerd, dus dat geeft me moed.  Toch kan ik nog redelijke tempo ontwikkelen. De derde ronde gaat zelfs iets sneller dan de tweede. Onder aanmoedigingen van fotograaf Jose Xavier ga ik voor de derde keer de heuvel op, waar Mattijs nu toch behoorlijk gat heeft geslagen. bij de afdeling kan ik weer heel even aanpikken, maar moet hem meteen weer laten gaan. In het laatste stuk wordt ik nog de HRR loper gepasseerd die nog veel over heeft.

 

Gemengde gevoelens

Ook een oudere loper komt sterk opzetten in het laatste vlakke stuk langs het pretpark en finish. Ik hoor mijn spikes tikken op de harde stenen (waarop wel een dempende laag sneeuw ligt).Op de afdalingen en heuvels heb ik veel profijt gehad van de lichte en harde spijkerschoentjes, maar nu kan ik minder snelheid ontwikkelen. Mijn tegenstander merkt het ook en versnelt juist hier. De eindsprint heuvelop komt te laat en ik kom 3 seconden te kort.

Achteraf gemengde gevoelens. De loper -is zoals verwacht – van mijn leeftijdscategorie, maar ik eindig wel 2e in dit klassement (net geen winnaar helaas). Ik heb zeker sneller gelopen dan vorige jaren, en maar 12 seconden achter Mattijs.  Totaal ben ik 21e geeindigd, terwijl ik vorig jaar 51e werd.  Issak Berhane is de overal winnaar met een kleine voorsprong. Clugbenoot Joeri heeft zich goed geweerd in de subtop met een 8e plaats en 1e bij de mannen 35+. Geert jan komt op ruim een halve minuut als vierde 45plusser binnen. De andere Spartanen hebben ook genoten van een heerlijke winter wonderland cross. Na afloop gaan  we  op de foto om de (voor mij) lange thuisreis te aanvaarden. Die duurt in elk geval langer dan de 37.19 minuten die ik voor de 8km nodig heb.

Gaat de Duinrell cross elk jaar door?

Na de finish  horen we dat de Bruggenloop is afgelast. Alweer. De derde keer sinds ze in 2006 de loop naar december hebben verplaatst. De nooddiensten kunnen Rotterdam niet bereiken, dus is het onverantwoord. Wel jammer dat half nederland al onderweg was, die mogen dus wel rechtsomkeerd. Tja, ik prijs me dan gelukkig dat ik gratis mag meedoen met de Duinrell cross. Helaas zijn er ook de geruchten dat het weleens eindig zou kunnen zijn. Gaat sponsor KPN nog verder en zo nee, wie kan het stokje overnemen. De vrijwilligers zijn ook al aardig op leeftijd en tegenwoordig is het onder de jongere generatie knap lastig om mensen vrijwillig een cross in winterse omstandigheden te laten organiseren. Hulde voor de vele mensen die deze cross weer tot een spektakel hebben gemaakt.

Foto’s en support: Dank aan Jose Xavier en Marlon Voorn

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

3e piepschuimlogo cross langs de Waterweg

_DSC0007 (1).jpgDecember crossmaand. Se  tweede deze maand, en dan nog drie te gaan. Vandaag ging vriendinlief op het laatste moment ook mee. Haar sportochtend ging op het laatste moment niet doort. bij het inschrijven in de kantine van AVW(aterweg) in Maasslusis was er twijfel bij haar of  het twee of 1 rondje zou worden. Ik zou zelf wederom voor de twee rondjes en het klassement (drie beste keren tellen) gaan. Snel naar de start, want het was nog een kilometertje lopen. Het parcours was weinig nagenoeg gelijk aan de vorige keer. het weer in elk geval beter, maar toch nog een pittig parcours. de grashelling op de dijk waren behoorlijk drassig vanwege de recente regenval. De start werd uitgesteld want ter elfder ure kwam er nog een dame aangefietst met oortjes in die zich van overtollige kleding probeerde te ontdoen. De deelnemers vooraan begonnen al te morren en de grappig bedoelde opmerkingen niet van de lucht.

Harken en springen onder aan de dijk

Drie minuten te later gaan we weg. ik probeer wat minder snel te starten dan vorige keer. dat gaat redelijk. Ik wordt na de dijk weer door een groepje bijgehaald, maar kan nu wel aansluiten. Op kop een lange jongeman die vorige keer net achter me eindigde. In de eerste helft gaan we over een kunstmatige hindernis. piep2-a_DSC0038 (1).jpgHier geeft mijn atletiekverleden (in dit geval hordenlopen) me een licht voordeel. goed uitkomen en zonder veel inspanning of tijdverlies over de de boomstam die op 30 cm. hoogte is gesteld. De lange jongen moet afhaken en ik zet aan om mee te gaan, met de genen die licht versnellen. het is nu een kwestie van coordinatie en stabiliteit. na een heuvel hebben we 6 boomstammen op de galdde ondergrond kort achter elkaar. In de tweede helft komen er nog twee ervaren rotten langs. Ondanks dat ik niet veel verlies kan ik ze niet volgen.

een, twee of drie rondjes?

De afstand blijft gelijk in de tweede ronde.  een van hen en twee andere lopers haal ik nog in, maar voor mij is de finish nabij, voor de gepasseerden  is het nog een rondje. Met ruim 29 minuten over 6.4 kilometer heb ik een hogere gemiddelde snelheid dan vorige keer.  Deze keer veel meer deelnemers en ook een vijftal snelle mannen van Olympus 70, waarvan er 4 voor me eindigen, Een 10e plaats is mijn deel.

Vriendin lief staat me op te wachten. Ze besloot na 1 rondje te stoppen, bang om achterin te eindigen. Die angst is ongegrond, want er zijn ook veel crossers die een kleinere motor hebben.  Na afloop praat ik met een van hen, Gerard Rolff van Fortuna. ik zie hem bijna altijd in de regio Delft- Vlaardingen.  Hij vertelt ook over een nieuwe cross in Vlaardingen. De Runningpoint Challenge, 17 december,  een nieuwe opzet van een cross., waar de snellere meer rondjes lopen. Ik ken de cross en zal daar ook aanwezig zijn. Maar eerst volgende week de al bijna legendarische Duinrell cross.

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , | 2 reacties

Meijwes wint 9e Meijendelloop

Zaterdagochtend in een donker bos, omgeving Wassenaar. De zon heeft moeite om op te komen. Om kwart voor acht loop ik met een nog slaapdronken hardloopmaatje (Hans) richting bezoekerscentrum Meijendel. In de paardenstal geen gehijg of hoefgetrappel, maar gezellig gekeuvel en hier en daar een lach. Ik heb even geen tijd voor koetjes en kalfjes en spoor snel (mede)organisator Fred van der Horst op.

Er was weer een mini soap betreffende mijn startnummer. Waar ik doorgaans (lees: altijd) zelf schuldig aan was. Ik was dubbel ingeschreven (ook via de atletiekvereniging), maar op deze vroege ochtend kwam ik zonder startbewijs naar de loop. De avond te voor had ik het hele huis doorzocht, maar nergens kwam ik het startnummer meer tegen. met de kippen op stok was er niet meer bij en wat versuft bereidde ik mijn tas met poeders (niet voor de neus, maar voor de sportdrank) en gelletjes voor. Een late spoedmail was door Fred nog ruim voor de start gelezen en ik kreeg van hem een reservenummer.  Een heel korte warming up bracht mij aan de rand van de voorste startrij. Veel clubgenoten en bekenden waren weer op deze speciale loop van 25km afgekomen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Kronkelend paden, glinsterende vennetjes, beestachtige beklimmingen

Vandaag ging ik op weg met de trainingsschoenen, die mij goed hebben geholpen in het doortrainen en tegelijk herstellen van de achillespeesblessure. De wedstrijdschoentjes vandaag maar even thuis gelaten, maar dat ik op de Mizuno Wave Rider toch snel kon lopen kan ik alvast verklappen. Ik verloor weinig tijd in het gedrang in de eerste kilometers. Want ik liep niet ver van clubgenoot Joeri, die als een van de koplopers door de eerste bocht ging.   500 meter liep ik niet ver van hem, maar liet het tempo iets varen. Al snel liep ik samen met clubgenoten Michel, Geert jan M en Geert Jan R. in ganzenpas richting  Wassenaarse slag, maar eerst langs sprookjesachtige streken als Kijfhoekhoogte, Schaapje, Kleine Pan en Kikkervalleien.  Michel koos al snel het hazenpad.  Even verder pak ik met een soort Verstappen move via het wandelpad en verhoogde berm een lastige shortcut. Deze versnelling levert meteen een aantal meters voorsprong op ten opzichte van de twee Geert-Jannen.

Meestal versnel ik na 7 kilometer, waar de bochten smaller worden, de ondergrond zachter en heuvels steiler. Maar nu heb ik al eerder een redelijk hoog tempo te pakken, al waren er voor mij toch wat lopers die duidelijk te snel waren gestart. Na 5 kilometer (ik schrik bijna van de voor mij snelle tussentijd van 21.50 min.) kan ik langzaam de lopers voor me bij -en inhalen. De heuvels voelen minder lastig dan voorheen. Het is genieten van de natuur die zich in volle glorie laat zien. Het is weer genieten geblazen van de vennetjes, paadjes, herfstkleuren en het ontwaken van flora en fauna /

Interval van 25 km

Toch bewaar ik de wedstrijdfocus ook. Het is continu spelen met snelheid in dit natuurlijk selectieve parcours. De heuvels moet je continu aanvallen, iets wat mentaal zwaar kan zijn. De beruchte negende kilometer (veel steile beklimmingen na elkaar) bij de Ganzenhoek is voor veel lopers een lastige, maar iets waar ik zelf weer naar uitkijk. De afgelopen jaren was er altijd een clubgenoot in de buurt (Rob) maar nu haal ik twee lopers van Haag bij. de dame heeft het zwaar heuvelop, de man , Jim Hoft, fungeert als tijdelijke haas voor haar en kan veel sneller. Later in de race zal hij me (als enige) weer  passeren.  De tien kilometer zijn om en nu komt er een lang schelpenpad dat geen 100 meter vlak is en als een rups over het parcours is gepositioneerd. Dit stuk valt altijd tegen, maar de kunst is om van elke heuvel te houden of het aan te vallen. Ik kom al snel bij clubgenoot Thomas Derz via een soort tussensprint. Nog nooit heb ik van hem gewonnen, maar hij voelt zich hier duidelijk niet als een vis in het water. Even wil ik bij hem blijven, maar ik kies ervoor om me weer op de loper voor me te kiezen. Het is een loper van HRR. ik vrees dat ik zijn tempo niet kan volgen, maar na een aantal heuveltjes staakt hij ook het verzet.

Samenwerken doet versterken

Al die tijd zie ik clubgenoot Michel van de L. voor me. Hij staat bekend om snelle starts, die soms goed uitpakken, maar ook soms in een terugval. Voor de waterpost ben ik er bij, spreek ik mezelf moed in. Maar die wens komt niet uit. Hij loopt als een kievit, op kleine afstand van de eerste vrouw. Mogelijk is er een causaal verband . De oude vos kent dit parcours op zijn duimpje, wat een groot voordeel is. Voor mij is het ook bekend terrein. ik geef er training en het is de vijfde achtereenvolgende deelname op het parcours dat gelijk blijft.

Bij de waterpost verspil ik weinig tijd en gooi een half bekertje water naar binnen (hoewel, de helft gaat er naast). Ik heb een klein flesje sportdrank bij me dat ik in de voorste zak van mijn trailbroek meedraag. Het gat met Michel is al minder en boven aan de top van de gele paaltjes bij het strand heb ik hem bijna te pakken. Samen passeren we het 15km. punt en de vier steile klinkerheuveltjes die we op snelheid goed verteren. Ik spoor hem aan om samen kop over kop te lopen. We blijven nog even tempo draaien en zijn ook genaderd op de lopers voor ons, waar van de eerste dame in koers, Hendrike Oosterhof, de laatste uit het rijtje is.

Man tegen man, man tegen vrouw

“Loop jij maar je eigen race Andre, hoor ik op het stuk richting watertoren, ik begin te wasemen”. De temperatuur is inmiddels behoorlijk gestegen en Michel heeft inderdaad wat weg van een oververhitte kreeft met zijn 3 laagjes aan. De kerstmuts was al snel in de broek verdwenen (dus op kruishoogte is het dan zeker lekker warm). Ik maak me zorgen over zijn gestel, want na 5 jaar moet hij mijn naam toch wel weten.  Even later zullen er nog een paar clubgenoten hem opjagen en aansporen om vol te houden. Gelukkig kan ik de lezer mededelen dat het goed met hem gaat en hij in een alleszins goede tijd (onder de 1.53min.) de finish wist te bereiken.  Michel heb ik na een snelle afdaling verlaten, in de verte zie ik een glimp van een van de Geert-jannen die beide sterk zijn in het laatste deel.

Henrike heb ik iets verder bijna te pakken, maar zij gaat ook versnellen. We zijn nu bij kilometer 18, waar het terrein oneffen is en zachte bospaden e modder de fietspaden afwisselen. Er komen nu vier lopers bij elkaar. Hendrike gaat langs de twee heren voor me en ik heb moeite om bij haar aan te pikken. Met Sam (van het Rotterdamse PAC) loop ik even op. Het gat is inmiddels weer ruim 20 meter. Ik heb het nu zwaar, maar dwing mezelf even later tot een extra inspanning. Een groep lopers komt ons tegemoet. ik herken heel snel een paar clubgenoten die ons hartstochtelijk aanmoedigen. Even later weer gejuich. Een teken dat Geert jan en/of Michel ook niet ver achter me zitten. Bij het 20 kilometer punt loop ik weer achter Hendrike. Waar ik eerder dacht haar makkelijk te kunnen inhalen, ben ik nu blij dat ik erbij kan blijven. Ze is behoorlijk afgetraind en loopt erg soepel. na afloop realiseer ik me dat ik haar ook nog nooit verslagen heb. Tot meerder malen toe versnelt ze en pakt ze 20 meter. Bij het oorlogsmonument op de Waalsdorpervlakte probeer ik nog een keer aan te klampen.. Ik voel de verzuring al even in de bovenbenen. De zevenheuvelenloop zit mogelijk ook nog in het lichaam.

Kilometers vreten en rekensommetjes maken

Op mijn horloge zie ik tempo’s van 4.20 , 4.15 min/km. en sneller, terwijl ik tot dan toe 4.25 heb gelopen., Wow, we gaan nog steeds weer harder. Normaal kan ik hier niet meer versnellen. Het rekenen is begonnen. Ik twijfel of ik nog op PR schema lig. Als ik onder de 4.25 blijf moet het lukken. Met nog twee kilometer kies ik voor consolideren, niet te gek doen en gewoon dat PR binnenhalen. Onder de 1.52 moet lukken. We naderen nog een loper in het zwart, die me bekend voor komt. In de laatste kilometer versnelt de dame van HRR nog met gemak.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ik geef me gewonnen en ook de 100 meter naar de loper voor me zal ik niet goed kunnen maken. ik neem nog een slokje. De finish is dan altijd weer dichterbij dan ik denk. De loper voor me heeft het zwaar en ik besluit toch nog even aan te zetten. Als ik de bocht omdraai zie ik de klok. 1.49.57 .. Oh my..wat een tijd..

lk moet sprinten voor een tijd onder de 1.50 realiseer ik me. 1.50.00 zie ik als ik voorbij flits. Nu herken ik ook de loper voor me. Het is (een recent) clubmaatje van me. Jesper Daniek Saman. 20 tellen later flitst Geert jan R ook over de streep. Hij heeft ook een super snelle laatste 5 km. gelopen en een dik PR. Geert jan M. volgt op een dikke minuut, waarna Michel ook niet veel later finisht. We zien Joeri bij de streep. Zijn eerste deelname heeft hem een mooie 8e plek opgeleverd en een prima tijd van 1.43.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Winfrith Meijwes verbeterd parcoursecord

Onderweg ben ik ook al een loper tegengekomen die aan het uitlopen is. Ik vraag de persoon in kwestie, Winfrith Meijwes van Haag atletiek of hij gewonnen heeft. De non-verbale reactie is: Ja natuurlijk, wat had jij dan verwacht. De verbale reactie is een nuchter “ja”, Bij de prijsuitreiking hoor ik dat hij het parcoursrecord en passent (met ruim 1 minuten) heeft verbroken. Was nick van der Poel vorig jaar al voor het eerst onder de andherhalf uur gedoken, nu staan de klokken stil op 1.28,01. Een indrukwekkende eindtijd met e37922200295_013f1c84bb_ben gemiddeld tempo van 3.31 min per kilometer! De alteet tegenwoordig trainend bij Haag, maakt een goede progressie door. Twee jaar geleden een derde plaats en vorig jaar tweede. Vaste podiumklanten Jeroen Bergmans en Geroid O’Shea volgen op gepaste afstand als 2e en 3e. Henrike Oosterhof finishte zoals gezegd als eerste vrouw in 1.49.52,

Voor alle uitslagen kijk hier op de site van de Meijendelloop

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Herfst in de zevenheuvelen, lente in de benen

NS supporter van bewegen.

Op de dag van de Zevenheuvelenloop heeft de NS werkzaamheden tussen Rotterdam/Den Haag en Utrecht. toch maar de auto pakken en mijn bestelde dagkaart niet gebruiken? Nee hoor, twee uur in de trein kan best leuk zijn en files en parkeersores is iets voor na het weekend. Sport verbroederd en niet geheel toevallig kwam ik wat clubgenoten tegen. Spartaan Michel probeerde me nog op het verkeerde been te zetten, maar uiteindelijk togen we met 6 man (Ralph, Marlon, Michel, Robin en Herman) naar Nijmegen. De trein werd steeds voller en het lopersgehalte steeg progressief. We hadden bijna allemaal andere startvakken en kleedgelegenheden toegewezen gekregen, dus de groep viel snel uit elkaar.

Als we naar de start door de Expo lopen komen we ook Nederlands recordhouder Abdi Nageeye tegen, die overigens niet zal meelopen. Even later zullen we Khalid Choukoud ook bij het inlopen tegenkomen. Hij doet wel mee en gaat voor een aanval op het record van Abdi. Zoals gebruikelijk ontdoe ik me pas laat van mijn overtollige kleding en ga ik een kwartier voor tijd richting startvak. Vak geel is super groot, en het lukt me dan ook niet om Michel, Marlon en Ralph te vinden. Voor de 6e maal sta ik alweer aan de start (inclusief de Zevenheuvelennacht), voor het laatst in 2014, toen ik een PR liep. Bij de meeste lopen heb je dan hinder van tragere lopers iin de eerste kilometer, maar niet in Nijmegen. De zandloperstart, zorgt voor een langdurige aanloop, maar een fantastische doorstroming.

Ik heb een zorgvuldig uitgewerkt plan in gedachte , met elke 5km tijd een kleine tempoverhoging, Dit is niet heel lastig,.na 11 kilometer is het gedaan met de pittige heuvels en gaat het alleen maar naar beneden richting finish. Als je goed in vorm bent en je het parcours goed kent is het eigenlijk geen uitdaging meer. De heuvels lijken minder lang en steil. De kilometers vliegen voorbij,de sfeer is prima en de focus is goed. De vaart kan ik ook op de heuvels goed vast houden en ondanks een lichte zeurende pijn laat ik me ook weer van de heuvels af donderen. Het is redelijk koud, maar een lichte herfstzon en het natuurschoon maken het hardlopen tot een aangename bezigheid.

Focus is alles

Af en toe moet ik een loper laten merken dat ik er langs wil. Zelfs relatief snelle lopers houden de linkerkant nog dicht. Maar mijn focus is te groot om me hieraan te irriteren of me op te laten houden. “\hee Arnold” hoor ik, als ik de heuvel op de Zevenheuvelenweg bedwing. Het is Benno, die in een rood shirt naast me loopt. Ik had hem helemaal niet herkend. hij vraagt naar mijn tempo. 4.12 antwoord ik, het tempo dat ik wil draaien en ook daadwerkelijk loop. “ik zie je aan de finish” is zijn antwoord en ik geef extra gas, ik wil dat PR gewoon aan flarden lopen. Een paar kilometer later zie ik ook marlon uit mijn ooghoeken. Op dat moment komt er ook een stevige tegenwind en een hagel/regenbui naar beneden zetten. De spieren van mijn blote bovenbenen verkrampen licht, maar ik kan nog redelijk vaart behouden. 7heuvelenlfinishAVDe laatste kilometers naar beneden zijn ingegaan. Ik heb niet echte richtpunten, ik blijf lopers passeren. Een enkeling passeert mij en gaan te snel om aan the haken. De  laatste kilometers gaan in 3.54 minuut. In 1.01.59 kom ik over de finish, en ben daar zeer gelukkig mee. Mijn Pr is met 1.45min. aangescherpt (en dat werd tijd). Er zijn echter meer sneller lopers naar Nijmegen gekomen, want zelfs in mijn leeftijdscategorie kom ik ternauwernood in de top 100 terecht.

bij de finish kom ik  Robin, Ralph en Marlon tegen. Robin heeft ook weer super gelopen. 55 minuten, wat een tijd! Ook Ralph heeft een PR. 1.02.10 vertelt hij trots en kijkt verbaasd als ik zeg dat ik nog net iets sneller ben. Jeroen zie ik helaas niet meer, ook hij een PR met 1.02,30. Michel 1.05, Marlon 1.06 en Benno 1.07(PR)  kunnen ook tevreden zijn over hun tijden. Na afloop ga ik eerst met Robin naar cafe St.anneke en daarna bezoek ik cafe de Kluizenaar, waar Ralph en marlon zitten. Overal staan hardlopers na te dampen en na te praten. Het bier stroomt rijkelijk. Lopersgeluk.

De treinreis terug dien ik alleen af te leggen. Hoewel…lopers zijn nooit alleen en hebben zijn een sociaal volkje. Met een groep Haag atleten beleven we een gezellige treinreis. De treinreis vliegt om. Het lijkt mijn 15 kilometer wel. Thuis kijk ik nog even op de televisie wie de winnaar is geworden op dit snelle parcours.

 

Wereldrecord wankelt

NN Zevenheuvelenloop 2017 | 📸 Wouter RoosenboomBij de toppers was de aangekondigde aanval op het wereldrecord van Leonard Komon (Zevenheuvelenloop 2010). zeer spannend.

Joshua Cheptegei, lag lange tijd onder het schema en kwam aan de finish drie seconden tekort. Omringd door vier hazen (tot aan de eerste heuvel op de Zevenheuvelenweg) wist hij ondanks de sterke noordwestenwind  veel snelheid te ontwikkelen.  Cheptegei komt met zijn winst op gelijke hoogte met Tonnie Dirks, die de Zevenheuvelenloop ook driemaal op rij wist te winnen.

Tweede werd het jonge Ethiopische talent Amdework Walelegn in 42.40. De laatste haas van Cheptegei  Noah Kipkemboi liep een tijd van 42.43. Khalid Choukoud (Haag atletiek)d die zich voorbereid op het EK Cross,  was na een solide race de snelste Nederlander in 44.47. Hij bleef nummer twee,  Bart van Nunen (45.24) voor.

Verrassende winst Debele

Na een spannende strijd bij de vrouwen wist Birke Debele verrassend de winst naar zich toe te trekken. De vrouwen stormden met vier tegelijk op de eindstreep af. Debele had het sterkste eindschot en finishte in 48.52. Mercyline Chelangat en Evaline Chirchir finishten beiden in 48.54 en werden respectievelijk tweede en derde.  Ruth van der Meijden liep als beste nederlandse een prima tijd.  De Groesbeekse atlete won in 51.06 en haalde hiermee 14 seconden van haar persoonlijk record af.

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , | 2 reacties