Boscross wordt Jan de Voscross

In de vroege ochtend stap ik de PAC kantine binnen. Als trainer organiseer ik wat crosstrainingen en vandaag bijten we het spits af met een testloop, de najaarscross bij mijn eigen vereniging. De cross zal vanaf vandaag omgedoopt worden tot Jan de Voscross. Dit uit eerbetoon aan Jan de Vos, jarenlang vrijwilliger, bestuurslid en organisator.

Het is een wedstrijd die alleen binnen eigen vereniging is gecommuniceerd, maar toch zullen er maar liefstr 65 deelnemers aan de start verschijnen. Met een groepje lopers gaan we het parcours verkennen. Het is de warmste cross die ik me kan heugen. Waar je normaal aan kou en neerslag denkt, komt het kwik boven de 20 graden en is er een stralende oktoberzon te bewonderen.

Het parcours bestaat uit een rondje over ca 6,6 km over het strand langs de Kralingse plas, bospaden en paardenpad voorzien van vers zand. Ik heb mijn atleten net gewezen op de tactische aspecten van de cross, en het voordeel van een snelle start, zeker al je in het begin in een fuik of single track in schiet. De selectie atleten met hun groen-witte hemden of singlets spuiten weg. De fitness en bos recreanten kijken verwonderd naar de kluwen lopers die samen dromt bij de start.

Als een van de weinigen ga ik een deel bovenlangs over het hardere gras, met als nadeel dat je wat extra meters maakt. Toch lijkt dit voordelig. Ik kom als ongeveer 10e op het single track houtsnipperpad. Achter me hoor ik loopmaatje Cornee naderen. Ik weet dat hij sneller is, maar hij kan er op dit stuk niet langs.

Als we het stukje bos uitkomen hou ik wel vaart, maar voordat de eerste kilometer voorbij is, gaat hij er snel voorbij en zal afstand nemen Ook Jeroen, Maria en Frank volgen zijn voorbeeld, daarna een aardig gat. Ik ben bang dat ik mijn snelle start moet bekopen en mijn adem zit al behoorlijk hoog. We draaien het paardenpad op. Het eerste stuk ligt er redelijk bij en aan de kant is het gelukkig niet heel zacht maar wel oneffen. Ik probeer me op Maria en Frank te richten. maar het gat dichtlopen is niet mogelijk, maar wordt ook niet veel groter. Het paardenpad wordt steeds slechter begaanbaar. We draaien weer om en ondanks een pijnlijkere worden lies kan ik het tempo gelijk houden. We draaien nog een heuveltje op als we het bos uitkomen en dan langs het strand richting finish. Een 13e plek achter mijn snelle clubgenoten.

Menno zal na een spannende laatste kilometer de snelste zijn in de eindsprint, voor Joris en Yvo. Maria is met afstand de snelste dame.

Geplaatst in Blogverslag cross | Tags: | Een reactie plaatsen

Kildijk cross

Het cross seizoen is weer begonnen en vandaag heb ik een nieuwe cross ontdekt. In S’gravendeel, tegen Dordrecht aan, is er een veldrijd wedstrijd vooraf gegaan door een ouderwetse veldoop of cross. Met de fiets arriveer in en haal mijn startnummer op in de houten keet van de schaatsclub. Het is lekker knus en het inschrijfgeld nog minder dan 2 biertjes. Ik loop richting start, terwijl er veel regen is voorspeld. Het valt gelukkig mee. Ik pak de start mee van de jeugd en loop in met de achtersten van de korte cross van 4km. Veel jeugdige en onervaren lopers ook hier. Je ziet ze glijden en werken op de gladde dijkjes op en rondom de Kiltunnel. Het leuke hier is dat willekeurige lopers prijsje kunnen winnen en de winnaars naast een geldprijsje ook bloemen krijgen.

Glibberend over de dijkjes

Na de huldiging zoek ik mijn plek in het startvak aan de dijk. De 8km is begonnen! Ik start snel en passeer meteen 2 man in het dalen van de heuvel. Een van hen heeft geen schoenen met grip en glijd onderuit. Ik richt me op twee andere jongemannen van begin 20, waar ik kan aanhaken. Zij zullen na het eerste van de 4 ronden inzakken en hebben zich vergist in de afstand en omstandigheden. Zelf word ik ook ingehaald. De snelste (en zeer lichte) dame gaat makkelijk voorbij halverwege. Ook een ervaren loper van mijn leeftijd komt dichterbij. Heel even kan ik er bij blijven, maar op het vlakke loopt hij uit. In het stukje bos blijft de afstand hetzelfde maar ik kom niet meer dichterbij. Een 10e plaats is mijn deel.

Niet slecht als je bedenkt dat de nummer drie van de Eindhoven marathon bij de Nederlanders (Roy Werner) hier ook als 3e eindigt. Hij is dan wel geen crosser, maar is wel een van de snelste lopers uit de regio. Ik ontvang mijn medaille en warme kop choco en kijk nog even naar de veldrijders. Een stuk langzamer dan hen fiets ik onder hen door via de tunnel naar huis.

Geplaatst in Blogverslag cross, Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: | Een reactie plaatsen

Zeeuwse kust marathon; de zwaarste

Daar aan de kust…..Het nummer van Bløf zal regelmatig door mijn hoofd spoken, zoals ook de wind om mijn hoofd spookt. De strijd tegen de elementen is een beproefd onderdeel van de loop, waar half Zeeland voor uitloopt. Vandaag word ik daar niet in teleurgesteld. Als ik Schouwen verlaat via de Oosterscheldekering en het werkeiland Neeltje Jans. Gelukkig loop ik in een grote groep waar onder mijn impuls aardig word samengewerkt om kop over kop de wind hett hoofd te bieden. Windkracht 6 en voornamelijk tegen. Normaal geen probleem, maar we lopen nu niet in een ronde, maar een point to point marathon met start in Burgh Haemstede en finish in Zoutelande. Mijn gedachten dwalen af naar gisteren. Na een dag hard werken (onder andere voor de klant ZLM, een Zeeuwse hoofdsponsor) zoek ik mijn startnummer waar de naam van de sponsor op prijkt. Ik bekijk nog even het route -en hoogte kaartje van deze marathon die niet vlak en zeker niet saai is. Het is druk op de weg vanuit Rotterdam.

Onderweg pik ik mijn vriendin op en we arriveren in hotel Bom in hartje Burgh. Na en heerlijk diner met uiteraard pasta en heerlijke garnalen gaan we s’avonds laat nog even uitwaaien. Om 23.00 rijden we langs de verlaten start en gaan nog een wandeling maken in het pikdonkere bos in de kop van Schouwen.

Warming up rond de kerk

na een kop koffie aan de overkant van het hotel begeven we ons naar de start, waar de mountainbikers hun finish beleven. Even een rondje inlopen rond de kerk en een warming up om de spieren alvast een seintje te geven. Vriendinlief zoekt steun bij andere vrouwelijke aanhangers, ze zijn nog zenuwachtiger dan de lopers! Ze heeft dan ook een lastige opdracht om tijdig op het 20 (dam voorbij Breezand) /Vrouwenpolder) en het 30 km punt (Veere) te zijn en mij ook nog te zien finishen in Zoutelande.

Ik wurm me onder het touw vooraan het startvak voor de snelle lopers. Om me heen kijkend zie ik ook wat “minder snelle” lopers. Het bordje stond ter hoogte van de afscheiding, waar je bij een grote marathon nog extra vakken hebt voor snelle lopers en “geinviteerden”, mag ik hier in het voorste vak staan. Maar ik weet dat ik niet met de voorste mee hoef te gaan, want er zullen zeker 100 lopers zijn die een sub 3 in de benen hebben.

Lopen maar

We wachten tot de klok 12 uur slaat om af te tellen voor vertrek. De starter hoor de klok niet luiden vanwege de overvliegende helikopter. Dan maar handmatig aftellen. We mogen weg in een ontspannen sfeer. Vriendin Sandra zwaait me uit en we verlaten Burgh. Buiten het dorp voel je meteen de invloed van de harde wind. Windkracht 6 is opgegeven. Er valt een afscheiding tussen de eerste grote groepen en mijn persoontje. Ik word meteen gedwongen een keuze te maken, het gaat al redelijk hard en ik overweeg om me te laten bijhalen door andere lopers. ik kan aanhaken bij een relatie jonge loper die een dame op sleeptouw neemt. Ik haak aan en wij vormen lange tijd een groepje van drie. Onderweg pikken we nog een vierde loper op die alleen loopt te strijden tegen de tegenwind. De jonge haas moet afhaken, hij ging al op een te snel schema weg. We verlaten het eiland en gaan de stormvloedkering over. De slanke dame probeer ik wat in toom te houden, ze zegt dat snelheid haar beter ligt dan duur, maar samenlopen is natuurlijk wel krachten sparen. We halen een dame in die voor haar loopt en ik bedenk dat mijn metgezelle mogelijk een hoge notering bij de dames kan behalen.Een loper die ons inhaalt laat ik wijselijk gaan. Die zijn we over een paar kilometer wel terug , waarschuw ik mijn groepje. En inderdaad ruim 2 kilometer hebben we hem weer gegrepen. We houden het tempo constant op 4.35-4.40 per kilometer. Over de Stormvloedkering

Op weg naar de Oosterscheldekering

Op de eerste brug komt er een grote groep bij ons aansluiten onder aanvoering van 2 snelle ervaren lopers. We zijn met 20 man sterk, maar er is geen eenheid. “Aflossen, korte beurten kop over kop” adviseer ik. En langzaam komt er een machine in het treintje. elke 30a 60 seconden waaien de voorste lopers terug in de groep en doet iemand anders sleurwerk tegen de wind. Met een buitenlandse loper ben ik aan de beurt. We zijn het eiland Neeltje Jans genaderd en gaan een heuveltje af. het tempo vliegt omhoog en ik corrigeer mijn medeloper. Ook achterin word geschreeuwd over de plotse versnelling. Mijn duimpje gaat omhoog en het tempo weer omlaag. De slanke dame in het paars doet ook lange kopbeurten en lijkt zeer fit en tegelijk met haar krachten te smijten.

Een loper uit Zoutelande gaat de Rotterdam Marathon nog doen en heeft vele ultraruns gelopen. Hij loopt nu naar huis, een helder doel. WE knabbelen aan ons eerste gelletje. Op het werkeiland Neetltje Jans voelen we de eerste regenspetters. De regen zal niet meer stoppen, integendeel. We verlaten de Deltawerken en de Oosterschelde en zetten voet aan de Noord-Bevelandse kust. We haalen een ander groepje in dat het moeilijk heeft, er vallen gaten bij de verversingspost en ik voel de pijn in mijn abductoren toenemen. In de voorbereiding had ik lang een blessure die zich verplaatste naar de zone onder de liezen. Ik kijk op mijn Garmin 245 en zie dat we op 15kilometer zitten. Ai, nog 27 kilometer met pijn lopen. Maar dit zijn niet de goede gedachtes bedenk ik me. Ik ga weer externaliseren (de focus buiten mijzelf verleggen) . De groep bestaat uit een bonte mix van ervaring en enthousiaste energiekelingen. Van een aantal merk ik dat ze het al lastig hebben en waarschijnlijk nog onervaren zijn. Anderen lopen erbij alsof ze net van start zijn gegaan. We naderen het 20km, ik loop achterin de groep en heb 2 zorgen: Gaat mijn vriendin mij zien in dit grote peloton of loop ik haar en mijn extra gelletje mis? Een andere is mijn blessure die steeds nadrukkelijker signalen afgeeft Er staat veel publiek als we in volle vaart van de dijk naar beneden draaien richting strand. In een flits zie ik links vriendinlief staan en ik kan een gel uit haar hand trekken. De bidon die ik zou afgeven zit nog voor meer dan de helft vol met Maurten koolhydraatrijke drank.

Over het strand

We draaien het strand op en de groep versplintert als een als een vaas die kapot valt. ik probeer mijn tred aan te passen, maar merk dat ik in het mulle zand minder uit de voeten kom dan normaal. Dit heeft alles met de pijnlijke spieren rond de lies te maken. ik heb het zwaar, we zijn nog niet eens halverwege. Een klein groepje loopt weg, achter me raken anderen al ver achter op. De wind is nog steeds schuin van voren. ik probeer bij 2 lopers aan te haken die 15 meter voor me lopen. op hun beurt lopen zij weer 10 meter achter een klein groepje. Versnellen is lastig en kost pijn en kracht. Het strand ga ik nog minstens 6 kilometer voorbij zien komen. We lopen nu met 4 lopers maar wel allemaal met afstand er tussen. Ieder kiest zijn eigen pad, op zoek naar de weg van de minste weerstand. Het zand langs de vloedlijn is eerst hard, maar later ga ik hoger lopen, want het zand is daar natter en ik zak er weg. Met een loper sluit ik een soort verbond nadat we stuivertje aan het wisselen zijn. Ik denk aan Egmond waar ik genoot van het strand, hier is het een pijnlijke straf. En het zwaarste, de dijken en hoge trappen moeten nog komen. Gaat bij 30 kilometer het licht zo meteen uit? Voorlopig eerst naar de 25 kilometer toe. We sluiten aan bij een groepje van 6 dat het ook lastig heeft: ik herken een sterke triatleet van ons eerste 20 kilometers. Ik zie een strandopgang en veel mensen en hoop dat we hier het strand gaan verlaten, maar kom bedrogen uit. Met hangen en wurgen kom ik de laatste kilometer op het strand door. In Valencia en Berlijn ging ik op dit punt versnellen, maar heb het gevoel dat het licht langzaam uit gaat. Dan zie ik de trap omhoog en een aantal loper die al snel gaan wandelen.

Hoogtemeters maken

Ik pep mezelf op en neem me voor om wat lopers in te halen. De quadriceps doen het nog prima. ik haal er een aantal in en ga meteen door op de slingerende heuveltjes. Waar ik ze op het strand liet gaan kom ik ze nu weer allemaal voorbij, al voelt het wel als een tussensprint. Het 30 kilometer punt moet nog komen. Op het vlakke gedeelte komt de pijn weer terug, maar de uit -knop heb ik wel gevonden: de dood of de gladiolen. alles wat ik nu win verlies ik straks niet meer, desnoods maar op een slakkegang de laatste kilom eters. Er komen weer wat lopers uit de achtergrond bij me lopen. Graatje mager, maar ook weinig spieren, ik moet het hebben van kracht en souplesse. In Veere zie ik het 30 km punt. Een mooi uitzicht op zee en de stad. Ik geniet weer van het avontuur en de storm die de lopers probeert terug te blazen. Gelukkig hebben we in het duingebied ook wat beschutting.

Het glooit weer en ik neem de lop weer over. in de verte weer een bekend gezicht: Sandra had weer net op tijd een plekje gevonden met de auto en was de dijk op geklommen: een blije kreet en een gelletje zijn mijn steun. Ik geef de bidon af en roep om mijn andere flesje. Al hollend komt Sandra alsnog mijn flesje isotone drank brengen. Toch hebben mijn inspanningen me ook kracht gekost. op het vlakke probeer ik mijn ritme te hervinden. Na 33 kilometer is de dijk onverhard en heeft de wind vrij spel. Een groepje lopers waaronder de triathleet waar ik eerder mee liep komen samen. Het lijkt wel een cross. Ik neem de kop, omdat er wat vertragende lopers tussen zitten.

Een oudere taaie loper in het zwart komt even later voor bij en sleurt het tempo nog iets hoger. De triahtleet kan mee en ik moet een gaatje laten. Het is weer het oude liedje ik bevind me in een niemandsland, maar hier is de wind het krachtigst en ik heb geen zin om nog 7 kilometer alleen tegen de wind te beuken. ik neem een sprintje en kom tot bij de twee manen voor me. Meer dan een kilometer loop ik op mijn tandvlees dankbaar gebruik maken van de diensten van de veteraan. Bij35 kilometer komen we op de kop van het eiland, de wind is nu vol tegen i.p.v schuin. De striemende regen voel ik niet eens meer. Ik omarm de kou als een lang verwachte vriend.

Tegen de storm in

De triatleet neemt de kop, de man in het zwart kan niet volgen. Weer besluit ik te versnellen met onverwachte krachten. Ik voel me schuldig dat ik de kop niet neem, maar dit is mijn limiet. Ook de triatleet raakt moe en ik kan wat sparen. We wisselen kop over kop terwijl zijn trainer/begeleider ons moed inspreekt vanaf de moutainbike. We hebben een onuitgesproken band en halen nog wat lopers in. Het parcours is hier voor geen meter vlak, terwijl we bij Westkapelle een lusje draaien en een lange steile trap nemen. Ik ken dit laatste gedeelte aangezien ik hier een half jaar geleden nog van een korte vakantie genoot. Ik knok van kilometer naar kilometer, terwijl ik niet weet of ik deze razende cadans tegen de storm nog lang kan volhouden. Daar is de hoogste top en het 40 kilometer punt. Met wijd open gesperde mond en hoge arminzet zet ik mijn tanden in deze laatste horde. ik los mijn metgezel, die later die een kilometer later weer aansluit. We mogen als toetje nog een kleine kilometer over het strand. Hier is het weer lastig voor me. Een loper die we eerder haalde komt hier voorbij, we zoeken onze weg tussen de hoge houten strandpalen waar je maar net tussen door kan (met een beetje overdwars lopen). het tempo is er weer uit en het is ploeteren. Ik ruik de finish en probeer achter de loper die afstand neemt aan te gaan. Mijn maatje moet nu definitief lossen. Boven op de dijk in Zoutelande heb ik nog puf voor een lekkere laatste kilometer en ik dender naar beneden voor een heroische laatste 200 meter, waar de toeschouwers massaal hun longen schor schreeuwen. Ik kom genietend over de finish, waar de laatste 40 meters over een kunstmatige zandstrook. In 3.25 mag ik blij zijn met mijn tijd.

Binnen zie ik de slanke dame die als 3e dame in haar leeftijdscategorie is gefinished. Er staan wat hulpverleners om haar heen, ze is helemaal onderkoeld en kan nauwelijks praten. Ik feliciteer haar met haar mooie race en tijd. Het is druk op de terrassen, waar ik nog net een plekje vind . Samen met vriendin is het genieten van de chocomel, bier en bitterballen. De sfeer is ondanks het weer geweldig en op het grote scherm zien we nog veel strijders binnenkomen.

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: | 3 reacties

We mogen weer!…Vestingloop met veel toeschouwers

Na een aantal loopjes met beperkingen of zonder toeschouwers, kreeg ik de gelegenheid om mee te doen met de Vestingloop in Willemstad. Zowel deze loop als deze stad wilde ik graag nog eens bezoeken. Via 2 vrienden (Richard en Frank) mocht ik als gastloper bij het team van Schouten en Zekerheid uit Rotterdam meelopen. Niet geheel toevallig ook de sponsor van de 10km, die ik op mijn programma had staan als test of snelheidsprikkel naar de Zeeuwse Kust marathon.

Op weg naar de Vesting

Vriendin Sandra was ook meegekomen en ook zij ging voor de 10km, evenals een loper uit mijn loopgroep, Michiel. Bij de tent van Schouten Zekerheid kreeg ik mijn startnummer en werd ik goed opgevangen. Samen met Michiel gingen we het parcours verkennen en inlopen. Daarbij ontdekte we de lastige finale: over de Vestingwallen met scherpe bochten, klinkertjes en via een gemeen heuveltje door het gezellige centrum richting finish. Michiel had zijn zinnen gezet op een tijd laag in de 38 minuten en ik wilde gewoon weer tempohardheid op doen en stiekem wel onder de 42 minuten lopen.

Ontspannen start

Bij de start is het niet dringen, maar eerder een soort schroom bij de lopers om vooraan te staan. Toch waren het niet alleen recreanten en businessloper die naar de Vesting waren getogen. Zo was regionale topper Timo de Geus ook aan de start verschenen. Michiel had de nodige spanning en was duidelijk geband op een goede prestatie. Een top tien klassering was mogelijk voor hem, terwijl ik het veld monsterde. Ik stond er zelf bijna relaxed bij, al grappend met enkele medestanders en was vooral blij dat ik weer aan het vertrek stond van een echte wedstrijd/loop. Daar gaan we weg, hard de dijk af met meteen een scherpe U-bocht naar links. De eerste kilometers voelen snel aan, terwijl we tussen een onverhard bebost pad doorlopen. ik klok een krappe 4 minuten over de eerste kilometer. Er ontstaat meteen een afscheiding tussen de koplopers en de rest, waar ik mijn tempo wat matig en er een drietal lopers mij voorbij komen. Michiel verdwijnt langzaam uit het zicht en moet de eerste lopers ook laten gaan, Na ruim 2 kilometer gaan we de polder in, waar de wind schuin tegen was. Ik bevond me in een soort niemandsland, al hoorde ik wel dat de eerste dame (begeleid door trainer of vriend op de fiets) in aantocht is. De loper voor me hou ik in zicht maar ik hoop dat ik samen met de dame kop over kop de strijd tegen de wind aan kan gaan,

Man tegen man/vrouw gevecht

op het moment dat we linksaf slaan blaast de wind vol in ons gezicht, de fietser geeft een bidon aan de loopster, die nu pal achter me loopt. Op dat moment sluit er een lange loper met een krachtig postuur aan. Hij gaat langs ons en dit is het moment om aan te haken. De dame moet passen en zet haar strijd tegen de wind solo voort. We gaan de dijk weer op en de wind is nu weer van de zijkant. Ik moet de loper laten gaan, maar we halen wel een andere loper in. De loper in het blauw, die steeds voor me liep is nog steeds een 50 meter voor me. Opeens lopen we in de buitenste straten van Willemstad, een muziekkapel onthaalt ons feestelijk en we draaien de Vesting Wallen op. Ik kan het tempo relatief nog aardig vasthouden, al heb ik geen illusie nog iemand in te halen, al ligt het onverharde gedeelte met heuveltjes me wel. Het beste is er echter wel van af. Toch nader ik meter voor meter de loper in het blauw, die op zijn buurt een van de lopers die in het begin mij voorbij schoot in het zicht krijgt. Ik forceer me om aansluiting te vinden

De laatste kilometer

Na 9 kilometer lopen we bij elkaar, terwijl het tempo van de loper in het zwart iets omhoog gaat. Ik wil in eerste instantie weer op adem komen en er een eindsprint van maken. Maar dan valt het tempo weer wat stil en ik versnel. Er is meteen een groot gat en ik kijk niet meer om. De laatste halve kilometer over de klinkers en heuvel zijn mooi maar doen pijn. Er komt niemand meer in de buurt.

Met een brede lach sprint ik over de finish en neem de medaille, water en fruit in ontvangst. De tijd voor een niet zo snel parcours stemt tot tevredenheid: 41,27, sneller dan bij de Ekiden. Onbedreigd winnaar is Timo de Geus. Michiel is in eerste instantie met 38.30 niet tevreden. Voor een niet snel parcours is dit echter prima en heeft hij naar behoren gepresteerd. Een tiende plaats is zijn deel, zelf mag ik plek 16 noteren. Ik loop wat uit en zie daarna Frank, Richard en vriendinlief over de finish komen..

Na afloop is het gezellig napraten onder het genot van een biertje en bitterbal in het sfeervolle centrum van Willemstad.

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | 2 reacties

Mooie opkomst bij spontane Zonsopkomst Marathon

Leuk om te zien, hoe een spontaan idee kan uitgroeien tot een kleinschalig evenement. De idee en de drang om samen in georganiseerd verband te lopen blijft bij de echte hardloper in het hoofd rondspoken.

Voorafgaand

Via een whatsapp conversatie werd dan ook door een bevriend lid van de Hardloper (Maarten van der Eijk) geopperd om samen een marathon te lopen.  Dit resulteerde in een planning voor 4 juli met start op de trambrug in Schipluiden bij zonsopkomst. In tweede instantie werden ook leden van De Hardloper en vrienden van De Hardloper uitgenodigd. Bovendien werd de gelegenheid geboden om de halve marathon te lopen. Zo stonden er uiteindelijk geen 6 maar 22 lopers plus enkele begeleiders (meefietsers om parcours te gidsen en fotografen) op de trambrug. Hiervan gingen 4 lopers van start voor de volle mep van 42,2 kilometer. Dit alles in de vroege morgen van 4 juli om 5.30 in een oorverdovend stille omgeving.

Alle lopers verzameld voor de start bij zonsopgang

Voor mij persoonlijk werd het de 10e marathon. De spanning was een stuk minder, hoewel die toch nog licht kwam tijdens de voorbereidingen en vooral toen ik voor het slapen gaan merkte dat ik het verkeerde snoertje voor het opladen van mijn smartwatch in handen had. In plaats van om 22.30 onder de wol te kruipen, restte mij een extra uur reizen (je wil uiteindelijk je loop en data voor eeuwig vastleggen toch?) om het hulpmiddel op te halen.

Daarvoor had ik 2 bananen, 2 sportrepen, 1 flesje water, 4 bidonnen gevuld met carboloader, isotone drank, en 2x koolhydraatrijke drank,  3 gelletjes, 1 magnesium liquid shot, 1 chocolademelk, 1 hersteldrank en mijn Nathan heupgordel klaar gezet. Na een ruime 4 uur slaap arriveerde ik om 5 uur in de voege ochtend bij de kantine van de ijsclub. Hier werden we kort welkom geheten. Fantastisch om te zien hoe een kleine vereniging het op korte termijn voor elkaar krijgt om begeleiders, kleedgelegenheid, startklok en broodjes/brunch/drank na afloop kosteloos te regelen. Hulde aan de vrijwilligers. Eensgezind liepen we een kleine 2 minuten naar de start bij de brug.

Voor dag en dauw door Delfland

De vier marathonlopers (met mij Maarten vd E, Maarten V en Roelof) werden vergezeld kozen al meteen het hazenpad, uiteraard ging de haas Maurice ook mee alsmede zoef zoef Loes uit Delft. Ben van der Eijk, als snelle Halve Marathon loper was ons al vooruitgesneld en zouden we pas bij de trambrug weer terugzien (tijd naar verluid 1.41 uur). Het karakter van de race was geen wedstrijd, al kon ieder zijn tempo lopen.  Dit resulteerde lange tijd in twee groepen lopers, waarbij de tweede groep lang goed in het spoor van de eerste groep bleef.

Via de (Vlaardingse)Kade gaat het richting Broekpolder(Vlaardingen) en Foppenplas, waarna bij Ter lucht (Maasland) weer word gekeerd. Hoewel de gehele route verhard is komen we nauwelijks door woonwijken. Een leuke route met veel bekende plekken.

Al keuvelend en grappend vliegen de eerste 10 kilometers om in een opperbeste stemming.  Meerijdster Marieke zorgde dat ongeveer elke 5 kilometer de bidons klaarstonden. Maarten V. had eenzelfde bidon als ik, dus dat kon nog voor verwarring zorgen.  Af en toe moest een loper stoppen vanwege een pitstop. Het gebeurd mijzelf 3(!) keer dat er een gelletje uit mijn goedgevulde heupgordel valt. Maar niet getreurd, teruglopen, oprapen en weer door.

Het Hollandsche polderlandschap wordt voornamelijk bevolkt door vogels, hazen, een enkele eekhoorn of nerts of vroege wandelaar. Echte Hollandse luchten (100 tinten grijs) omlijsten het geheel. Hoewel de zonsopkomst  niet echt te zien was prijzen we ons gelukkig met het weer. Er is zware regen voorspeld, maar die blijft voorlopig uit. Een te hete zon wil je ook niet 4 uur lang op je zwetende bolletje.

Terug naar de trambrug

Bij de Duifpolder zien we dat een loper uit de tweede groep zich heeft losgemaakt. Hij volgt op een kleine 400 meter. Op dat moment gaat ook het tempo in ons groepje omhoog en duiken we voor het eerst ruim onder de 5 minuten de kilometer. We lopen ook niet meer naast elkaar, (omdat het weer kan), maar in een treintje. Even ben ik bang dat Maurice een te voortvarend tempo gehanteerd, maar onder het credo “we zien wel wanneer het langzamer gaat” gaan we door. Mijn voorspelling dat we op het laatste stuk richting trambrug het tempo automatisch omhoog gaat komt uit. Loes ruikt ook de stal en gooit er nog even een pittige versnelling uit in de laatste kilometer. De meeste anderen mogen nog een stukje. Het dorp Schipluiden weer door richting De Lier. Wateringen en langs de Zweth.

Vliegensvlug over de trambrug

Afzien of genieten?

Ik heb al vanaf de 10e kilometer last van een (mogelijk recente) blessure aan mijn linkerhak. Maar de “pijn uit” knop word gevonden en soms trekt de pijn ook vanzelf weg.

Oud buurman Jacob fietst ook mee en houd ons in de gaten, zodat we de juiste route lopen en van informatie worden voorzien. Tot aan de 25 kilometer gaat het groepje van 4 nog aardig lekker. We hebben het over een heel scala van onderwerpen gehad: trainingen, de omgeving, ultralopers, memorials, werk, de Rotterdam marathon en het weer. Alsof er geen Corona virus bestaat.

Praten of rust?

Het praten verstomd en we genieten van de stilte, maar we beginnen ook de benen te voelen. “Jacob, vertel nog eens een mop”, zegt Roelof dan. “Moppen vertellen, ben ik niet goed in”, is het eerlijke antwoord. Ik zie een paar koeien, ons schaapachtig aankijken. Ze zijn net wakker en zien niet vaak hardlopers op dit tijdstip. Ik doorbreek de stilte: “Wat zegt een koe als ie de marathon heeft gelopen?? MOOOEEEH!!”.  Het praten leidt af van de pijn en de kilometers die we nog moeten lopen. Focus op het fijne van hardlopen, het voorrecht om hier samen te kunnen lopen en de omgeving (konijnen jagen op vogels) is de andere remedie.

Ook Marieke valt niet stil, zo gauw ze bij ons is komt er een stortvloed van relevant en irrelevantie informatie onze kant op. Het aanreiken van de gels en klaarzetten van de bidonnen gaat perfect. De laatste twee stops wil ik niet te lang stil staan. Doorlopen is fijner dan uitrusten. Ik merk dat de benen niet meer de souplesse hebben van de eerste kilometers. Toch heb ik voor de wind het tempo weer op 5 minuten gehouden. Maarten vd E. moet langzaam afhaken en geeft door dat we niet hoeven te wachten. Bij de bidonstop over de A4 bij Harnaschpolder loopt hij ons echter vrolijk voorbij. Nog een kleine 10 kilometer schat ik in.

De marathonlopers doorkruisen het landschap van Midden Delfland
Den Hoorn in de regen

Een heerlijk verkoelend miezerbuitje daalt op ons neer  We doen een rondje Den hoorn via de Lookwetering. De regen komt steeds harder op ons neerdalen. In de verte 2 mensen. “dat is de familie van Maarten” zegt Roelof tegen de andere Maarten. “Niemand anders gaat op dit tijdstip ons aanmoedigen in de stromende regen”.

We nemen dankbaar de bananen in ontvangst en zien ook Maarten-2 weer aansluiten en zijn familie begroeten. Ik zet koers naar het Kerkpolder via de ijsbaan en het zwembad waar de laatste bidonstop is. Het tempo gaat lichtjes omhoog, het tempo van de regen ook, maar het deert ons. Niet.

Laatste loodjes

Zoals vaker zijn de laatste loodjes het zwaarst. Maarten moet een gaatje laten en ik besluit achter Roelof te blijven hangen. Onder het viaduct parallel aan de A4 is het een eindeloos pas met groene horizon. Ik ken het stuk op mijn broekzak en denk dan over de A4 is het nog maar een lang recht stuk. Ik kom bedrogen uit.

We moeten ook nog het laantje Piet van de Ende langs”, zo waarschuwt Marieke.  Ik herinner me nog een kadeloop 5 km, waar ik halverwege behoorlijk stuk ging op dit stuk waar de wind vrij spelt heeft. Eerst nog de lange Zuidkade. Ja hoor, pal tegen natuurlijk vergezeld van geselende regenstriemen. Ik blijf achter Roelof hangen en hoop dat ik het tempo kan vasthouden. Halverwege neem ik de kop over, zodat hij ook even uit de wind is. Dan komen we lang het laantje. Het zwaarste stuk, ik voel nu mijn bovenbenen en hamstrings, maar bedenk dat het gelukkig pas in de fase is. We zijn blij als we de kade weer opdraaien. Geen geruis meer om je oren en niet meer die remmende wind. Gek genoeg bleven we onder 5 min./km.

We weten niet precies waar de finish is. Trambrug of ijsclub? We gaan bovenlangs aan de kade en via het hertenkamp terug. We geven elkaar een echte (beat Corona) high five en komen gelukzalig over de finish. De gefinishte halve marathoners en vrijwilligers/toeschouwers zijn enthousiast dat we er zijn en ook verrast dat we via de achterkant zijn gekomen. Binnen 2 minuten komen Maarten 1 (ook via de achterkant) en Maarten 2 via het boerenpad bij de ijsbaan aan de voorkant aanlopen. We krijgen een heuse medaille met lint aangereikt en laven (na desinfecteren) ons aan broodjes, water, chocomel en yoghurtjes. Wat een heerlijke loop en goede organisatie om mijn 10e marathon te beleven.  Op naar meer wedstrijden/evenementen in het nieuwe normaal.

Foto’s met dank aan Mario Bentvelsen . Meer foto’s van hem kun je hier zien.

Website De Hardloper Schipluiden, klik hier

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , | 1 reactie

Hardlopen voor(?) de Corona crisis: Koortsachtige 1 vd 4 Zuiderpark loop

Should I stay or should I go? Deze klassieker van The Clash was van toepassing toen ik met tegenzin mijn wekker uitdrukte op de vroege zondag. Mijn verjaardagsfeestje en de schrikkeldag hadden mijn ritme en gezondheid een behoorlijke optater gegeven. Nee Bacchus was niet de hoofdschuldige, wellicht Neptunes die met een bedorven krabsalade de krachten aan het testen was. (Weken na de loop zal ik hier andere gedachten hierover hebben maar daarover later meer).

In mijn ochtendroes, heb ik hier nog geen weet van. De 1vd4 loop bij AV Sparta staat op vandaagn ( 1maart) op het programma. Ik ga het – met frisse tegenzin – maar proberen. Nota bene een loop georganiseerd door mijn eigen atletiekvereniging Het is uitzonderlijk dat ik geen zin heb om te racen. Ik sleep mezelf het huis uit. Niet starten of uitstappen kan altijd nog.

Een uur later bevind ik mij op de atletiekbaan in het Zuiderpark. Veel tijd om in te lopen heb ik niet meer. Ik bewonder de nieuwe kleedkamers en douches (Eindelijk, na ruim 40 jaar werd het wel tijd) en begroet de vele bekenden. Er hangt een aparte sfeer. De Covid-19 besmettingen zijn ook in ons land gearriveerd. En de mensen weten nog niet goed hoe ze op het nieuws moeten reageren. Sommigen door grapjes, anderen houden afstand, weer anderen geven onwennig (g)een hand.

futloze start, zoeken naar oorzaken

Ik kijk om me heen bij de start voor mijn 4 rondjes van 2,5km, door het Zuiderpark en over de atletiekbaan. Veel geel-zwart aan de start.  In de eerste kilometer voel ik het al, geen power in de benen en een belabberd gevoel. Teveel sportdrank? Te weinig slaap? Ik moet de eerste snelle groep, die clubgenoot robin Kuipers al snel uit het oog raakte laten gaan. Ricardo, Ralph, Mattijs en Thomas en eeuwige “rivaal” Eddy (al is hij op de vlakke 10 doorgaans sneller) van Haag atletiek laat ik wijselijk gaan. Hoewel wijselijk, ik heb er de kracht niet voor. Ik vind me zelf terug als packleader, best of the rest, met een horde lopers in mijn directe kielzog Samen met clubgenoten Jeroen en de weer in vorm zijnde Marlon vorm ik een groepje. Na een halve ronde besluit ik om uit te stappen, dit tempo lijkt lastig vol te houden en dan nog zo nog 3 rondjes. De krachten vloeiend weg als een lekkende kraan.

Vorige week in de onderlinge snertloop was Jeroen nog alleen komen te zitten in een lange krachtsinspanning tegen de harde wind. Ik vind dat ik Jeroen niet weer “in de steek” kan laten, dus ik besluit nog even iets nuttigs te doen om em hem nog even uit de wind te houden als we ons rondje op de baan moggen doen. Als een professionele haas gooi ik mijn laatste krachten eruit.

Toch nog een rondje?

Maar in plaats van de baan te volgen richting kleedkamer, loop ik het sportpark uit. Achter in het gevormde groepje plaats blijf ik aanklampen. Ik kijk hoe ver ik nog mee kan komen voor nog een tweede rondje. We wisselen goed af en ik krijg er langzaam weer wat schik in.  Mijn krachten komen weer terug. Tegen het einde van het rondje is het idee van uitstappen helemaal van de tafel. We rapen een hardloper op, hij kan niet mee in de groep.

Twee Spartanen van de oude garde

Ook blijven we niet al te ver achter de groep met Ricardo, Mattijs, thomas, Ralph en Eddy, Even te voren heb ik Marlon terug geroepen. In een euforische poging probeert hij de versnellende Jim van Haag bij te benen. Marlon komt alleen te zitten (lopen) . het lijkt me handiger om voor de bocht en de tegenwind weer als groep bij een te zijn. In ronde drie loop ik met de wind voor Marlon en Jeroen uit, ook hebben we een Haag atleet uit de groep voor ons in het vizier. Ik loop het laatste gaatje dicht en laat me even later afzakken in de groep om ook de derde ronde gezamenlijk door te komen.

Achterblijvers kijken opzij als het geelzwarte treintje passeer

Second wind

Ik voel me eindelijk weer in mijn element. Het gaat zo lekker, dat ik in ronde 4 snel afstand neem van mijn metgezellen en een gat van 150 meter dichtloop op Thomas die uit het groepje daarvoor lost. Het tempo in de laatste kilometers is naar 4 minuten de km gegaan. Thomas heeft echter ook nog een reservebron en versnelt tweemaal, ik moet hem de kop laten en vlak voor laten het sportpark laten gaan. Sparen voor de CPC of toch nog alles geven? Uiteraard uiteindelijk weer het laatste, al lijkt dit te laat. Nog 400 meter. In de laatste twee bochten op de atletiekbaan kruip ik door de wind meter voor meter dichterbij en ga de sprint aan in de laatste 80 meter. Ik lig op volle snelheid als ik hem passeer. Ik voel dat Thomas, ook een goede sprinter, er niet meer over gaat komen. Het is een “vonkende” sprint, zo zal commentator Peter Hallensleben vanaf het balkon ons toeschreeuwen.

Met veel wind, eindig ik ruim onder de 41 minuten. Toch geen slechte tijd, al heb ik hier ook al tweemaal onder de 40 gelopen. Een 25e plaats is mijn deel, 6e bij de mannen 45+. Robin Kuiper wint met overmacht bij de heren en bij de dames verslaat Hendrike Oosterhof van Haag met een klein verschil Hilde Pape van Haag.

Na de douche in de nieuwe (en feestelijk heropende) kleedkamers voel ik hoofdpijn, en heb het warm en koud. Terwijl ik nog een brunchafspraak heb, waar ik totaal geen hap door mijn keel krijg verwonder ik me over de mysterieuze krachten in de sport. Hopelijk snel hersteld voor de CPC volgende week..

Naschrift: Na de brunch ga ik naar huis waar ik meteen 8.00 mijn bed op zoek om er pas dinsdagmiddag weer uit te komen, Mijn koorts probeer en zweet aanvallen heb ik weggeslapen. De wedstrijd vond plaats op zondag 1 maart. de eerste Coronabesmetting werd 3 dagen eerder vastgesteld, later zou worden aangetoond dat het virus al 2 weken daarvoor Nederland had bereikt. Een week later zal ik (van uit een onmogelijke startpositie) mijn PR bij de CPC op 6 seconden na, niet verbreken. Een maand later loop ik op een 5km trainingrsondje (alleen!) in ruim 19 minuten. Het virus overwonnen of was het toch een foute zalmsalade?

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Op en top crossen: blubber en bollen

Voor de 7e achtereenvolgende keer stond ik aan de start van de Oliebollencross in Delft. Een vertrouwd parcours met uiteraard weer lekker drassige stukken en de befaamde modderstroken. Samen aan met de haagse clubgenoten Marlon en Mattijs meldde ik me bij het clubgebouw van Wippolder. Winfryth Meijwes, een van de favorieten, was ook weer aanwezig. De Voorburger -top 20 in de Nederlandse marathontop- is eigenlijk een alleskunner, maar draait ook voor deze cross zijn hand niet om.

Na een gezamenlijke foto met de sparta maatjes, een hele korte warming up, trok ik mijn Mudclaws aan en nam deze keer eens plaats op de voorste rij. Geen startnummer perikelen, geen wedstrijdstress, maar wel gezonde spanning, aangezien ik de vorige cross (Uithof) ternauwernood een mooie 1e plek had in mijn categorie had weggekaapt. Dit was de derde cross in de serie van drie. De eerste (Duindigtcross) had ik verstek moeten laten gaan vanwege het lopen van de Valencia Marathon.

Thuisloper Paul, één van mijn concurrenten (die vorige keer vlak achter me was geeindigd) ging er als een haas van door, maar ook ik had een pikstart. Bij het vijvertje vlak voor de eerste brug lagen we beiden bij de eerste 10. Uiteraard hielden we dit niet lang vol, maar uit tactisch oogpunt was het een goede zet. Als je te ver achterin zit zal je in het begin te veel terrein verliezen vanwege de flessenhalzen en beperkte ruimte. Net toen ik Paul voorbij ging halverwege de eerste ronde werd ik ook door Mattijs gepasseerd die volgens beproefd recept rustig start.

In actie als tweekoppig (en tweelijvig) monster

Een loper van Voorschoten 97, die ik vaak van de achterkant in de races zie, kan ik in deze eerste ronde inhalen. Ik kom relatief makkelijk het eerste modderstuk door. Ook ronde twee gaat nog aardig goed. ik ga in hetzelfde tempo door en ik bouw mijn voorsprong uit. Als ik eenlusje bij de heuvel maak , zie ik dat Nick Vogels (AV Sparta)  en de voorschoten atleet nog niet verslagen zijn, mijn concurent van De Koplopers heeft al een aardige achterstand. Ik kan aardig consolideren en haal nog twee lopers in.

AV sparta bij 1vd4 cross in Delft (AV de Koplopers)
Nu nog voor mattie Mattijs

In de derde ronde wil ik ontspannen blijven lopen. De blubber wordt dieper en ik glij een keer weg als ik van de slootkant schuin oversteek richting het lint. Hier vinden soms vervelende liesblessures plaats. Versnellen op het heuveltje achteraan het parcours op een moment dat je het heel zwaar hebt. Continu moet je je paslengte aanpassen en je adem onder controle krijgen. Het gaat niet makkelijk meer, maar de heuvels liggen me wel. Met een behoorlijke vaart stort ik me naar beneden de scherpe bocht naar rechts voor het laatste glibberige stuk naar de finish.Hier heb ik vaak de meeste moeite mee.

Nog 1 ronde. Het gaat niet vanzelf meer, de twee lopers voor me hebben het echter nog zwaarder. De laatste loper maan ik om aan te sluiten zodat we kop over kop de laatste halve ronde kunnen doen. Hij moet echter passen. Later blijkt dat dit een (voor mij onbekende) concurrent in mijn klasse is., dus dat komt mooi uit. Ik kan aardig doortrekken en finish met een sprintje en relatief fris kom ik als 14e over de finish. Ik heb 8 seconden langzamer dan vorig jaar gelopen. De meeste lopers hebben wel 1 tot 3 minuten langzamer gelopen, een teken dat het dit jaar toch zwaarder was.

Vooraan is het een pittig gevecht geworden. Winfried heeft de wedstrijd hard gemaakt maar, zijn uitdager, de nog jonge Dominic Bersee is als een schaduw kunnen blijven volgen. De baanloper van Olympus 70 laat vervolgens de Haag atleet achter zich in de eindsprint.Met Mattijs die 1e is in zijn klasse (en ik als goede 2e ), ralph en Marlon doen we ons tegoed aan de altijd weer lekkere oliebollen. Met de lopers van Sparta groep 1 nuttig ik nog een heerlijk biertje en vol vertrouwen ga ik het loopjaar 2020 in.

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

preQuel: Midden-Delfland herfst trail

Aankondiging

Dit jaar ga ik zelf een leuk (trainings)loopje organiseren. Op 18 november 2019. Het is een samen uit, samen thuis concept. In principe gestart als extra training voor groep 3 van AV Sparta waar ik trainer voor mag zijn. Op een parcours dat naar schatting 20km bedraagt gaan we mooie paadjes van Midden Delfland opzoeken. Het is een mix van trail en verharde paden . Zoek dus je schoenen met profiel op, bij voorkeur trailschoenen, want gladheid en natheid is gegarandeerd. Uiteraard is er een plan B: bij te drassige/modderige paden pakken we het (verharde) fietspad. Eigenlijk ga je alle ondergronden tegen komen, behalve bergen. Maar heuveltjes en viaducten zijn er ook voor enige hoogtemeters.

De Route

Vanuit SportCenter Allround in Den Hoorn vertrekken we richting Kerkpolder (waar ook de start van de Dijc Bertus loop is) en gaan we door richting Abtswoudse bos, waar we via Moeder aarde (een landart project dat de vorm heeft van een zwangere vrouw) naar de het water. Via de boorden van de Schie, langs (en wie weet nog even er op en er over) de Kandelaarsbrug naderen we het buurtschap Kandelaar en de keersluis Poldervaart. Vanuit het oude gemaal trekken we verder door Noord-Holy richting Schiedam waar we voor de tweede keer onder het spoor doorlopen (lopers boven de 1.85m hou je hoofd naar beneden!). Via de Groeneweg naderen we illustere “riviertjes” als de Zweth en Slinksloot.

Na wat groene passages volgt een mentaal pittig lang en verhard stuk door de polder langs de A4. uiteindelijk zien we aan de linkerkant de A4 /schipluiden, rechts Tanthof. Via wat lage bruggetjes en bochten komen we weer terug in Kerkpolder en sporclub Allround. Hier kan gedouched en omgekleed worden. Ook kan er nagepraat worden onder het genot van koffie en wat eetbaars.

Om het niet snelheids element te benadrukken krijgen de deelnemers vooraf en achteraf enkele opdrachten mee: termen of namen die men onderweg kan tegenkomen. Voor de winnaar de “ervaringsprijs”.

Voor het bekijken van de route klik hier

Voor foto’s en achtergrond Midden Delfland info klik hier

Kun je er niet (mee) bij zijn? Geen nood, in de lente komt er weer een lentetrail.

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Een reactie plaatsen

Prijzenjacht bij Royal Ten

Toeschouwer

Met een deel van mijn loopgroep heb ik afgesproken bij het NH hotel/WTC in het Haagse prinses Beatrixkwartier. Vandaag was de opdracht om een snelle 10 km te lopen. Het parcours van de Royal Ten leent zich hier goed voor. Meestal zijn de temperaturen net omhoog geschoten, maar vandaag begon de dag relatief koeltjes. Een tijd onder de 40 minuten was mijn persoonlijk doel, al voelden de benen na te weinig snelheidstraining na de 60 van Texel, niet super. Ik zag nog net de finish van de km, waar ik veel jeugdige en oude bekenden zag finishen. Dan naar de afgesproken plaats.

Finish in zicht!
Fred van der Gon geeft alles op de 5km.

Warming Up

Speaker Peter hallensleben was op het podium al zijn intro wereldkundig aan het maken en zelf inspecteerde ik de prijzen even. Voor de leeftijdscategorieen waren er vergulde miniatuur hardloopschoentjes te winnen. Dezelfde prijzen had ik zelf al eerder uitgezocht (en gewonnen) bij de Sparta clubkampioenschappen. “Mijn antwoord (er van uitgaande dat ik niet op het podium zou komen) was: Ik kan rustig aan doen, want deze prijs heb ik al.” Dit zouden profetische woorden blijken te zijn. Na het groepsgewijs inlopen en oefeningen doen spoedde een ieder zich naar het startvak. de enorme drukte gold niet voor het wedstrijdak waar ik maar een dikke 40 atleten zag staan. Voor me was er een invitatievak met o.a. trainer Theo Sybrandy en andere bekende lopers.

Naast mij enkele Sparta loopgroep maatjes waaronder Rik, Erwin en Joeri. Ook clubgenoten Mattijs en Ralph waren van de partij. Ik waakte er voor om niet te snel van start te gaan. Erwin ging me al snel voorbij en ik probeerde te volgen. Met de wind in de rug draaiden we het lange stuk op de Bezuidenhoutseweg op. Carla Ophorst, veelvuldige record houder en winnares liep een 50 meter voor me. Het ging toch stiekem weer (te) snel. Ik haalde Carla (die ik onlangs nog had verslagen bij de Omloop Ter Heijde) bij. Eindelijk draaiden we naar links , de woonwijk Marlot in. Dit heb ik altijd een lastig stuk gevonden en hier wilde ik mijn ontspanning pakken. De groep van Carla liet ik gaan en prompt werd ik weer bijgehaald door o.a. Erwin.

Concurentiestrijd?

In mijn buurt loopt ook een HRR (leeftijds) concurrent, waar ik probeer aan te haken. Net toen als dit lukt plaatst Erwin een jump, die ik niet meteen beantwoord. De krachten zijn weggevloeid, het training geven ipv zelf trainen eist zijn tol. Liever blijf ik nog even hangen bij de lange Roadrunner uit den Haag. Consolideren. Plots doemt het 5km punt op en de waterpost. Altijd chaotisch..ik had een drinkbeker te pakken, waar nog wat water in zat. Een blik op de klok. Als ik aanzet onder de 2 0minuten. Maar 40 minuten wordt lastig denk ik. Of is dit een mentale dip? Erwin is s een stuk voor en de andere concurrent was ik kwijt. Was hij blijven staan bij de waterdrinkpost? Ik besef dat beiden sinds kort in dezelfe leeftijdsklasse als ik zitten net als ik zitten.

Dan het Haagse Bos in. Het parcours was wat gewijzigd. Geen “Royale”lus bij Huis ten Bosch ditmaal, maar nabij de van Alkemadelaan/ Laan van NOI. De klinkertjes voelden zwaar en de zuurstof was schaars in het benauwde bos. Een jonge loper die ik herkend van de Ock Run (hij was daar tweede op de km geworden) passeerde me en ik probeerde te volgen. Daar is het keerpunt/ Erwin en ik kunnen elkaar hier zien, nadat hij gedraaid was. Het gat is al gauw 100 meter. Die 25 seconden ga ik normaal gesproken niet meer goed maken. Wel lukt het me om het gat met de jonge loper voor me langzaam dicht te lopen. We naderen het einde van het Haagse Bos. Nog een dikke kilometer. trainer Mulay schreeuwt hier weer de longen uit zijn lijf. Maar vooral voor zijn atleet Ralph die me zoals vaker dit jaar passeert. “nu pas” denk ik nog. Hij heeft een behoorlijke versnelling. Ik vecht mijn duel nog uit met de twee mannen voor me. de Ock runner wil ik niet laten gaan en ik ga hem en een andere loper voorbij. Nog even ontspannen snel en dan afsprinten op het laatste rechte stuk. Als ik de laatste 200 meter in sla komt er nog een Sparta loper naast me. Het is Thomas (ook een concurrent voor mijn leeftijdsklasse). Ik heb net mijn kinie omhoog gegooid en mijn handen op schouderhoogte. Mijn belager schrikt en heeft de puf niet mee om mee te sprinten. “Zoveel explosiviteit nog “zal Thomas me later vertellen.

De finish is ook verder dan vorig jaar. Op de streep heb ik pas door dat ik een pas te kort kom om Ralph in te halen. maar ja, hij is vandaag geen concurrent (want een jongere leeftijdsklasse). Erwin is 25 seconden voor me geeindigd, onder de 40 minuten. V een brug te ver voor me.

Prijs je arm of prijs je rijk?

Bij de prijsuitreiking een domper. Erwin gaat al naar huis, het wachten duurt lang. dan de mededeling dat de uitslagen niet goed verwerkt zijn. de top 3 mannen (2 Kenianen en een marokkaan) en vrouwen zijn bekend, maar alle andere klassementen zijn nog in een digitaal gevecht verwikkeld. Later op de website zie ik dat ik 3e ben geworden. Het prijsje is echter weer met de organisatie retour. (een mail is ook nog niet beantwoord). Geluk bij een ongeluk: Erwin had bij de recreanten ingeschreven. Thomas was ook geen concurrent, hij deed bij de bedrijvenloop mee. Met Mattijs en Ralph zal hij de eerste plaats opeisen. de beker is nooit uitgereikt). snel spoed ik me naar het terras van Pan, waar de lopers uit mijn loopgroep al aan het koele bier zitten. We proosten op de prima gelopen tijden.

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Voorkomen en herstellen van vervelende blessures: Sportpodologie (Delft)

In mijn zoektocht naar het blijven genieten van een sportend en gezond lichaam ben ik onlangs op bezoek geweest bij Sportpodologie Delft.

De praktijk is gevestigd in de winkel van Lopers Company Delft aan het Oosteinde 235 . Dit komt mooi uit aangezien ik de laatste versie van de Mizuno Wave Rider (22) wil aanschaffen. Lopers Company geeft als vanouds de vertrouwde en kwalitatief hoogwaardige service aan hardloopklanten.  De hardloopspeciaalzaak heeft ook een service voor herhalingsaankopen, zie ook de website .

Hoofddoel is echter het informeren wat een  podoloog precies doet in relatie met het voorkomen of laten herstellen van blessures en voetgerelateerde klachten.

Podologie betekend letterlijk voetkunde. Een podoloog kan preventief ingezet worden om blessures te voorkomen. Naast hardlopers en andere beoefenaars van sporten wordt een podoloog ook geconsulteerd door wandelaars of mensen die zwaar fysiek werk doen.

Het merendeel van de mensen meld zich bij een podoloog als er ergens een blessure of klacht is ontstaan. De podoloog kan dan op zoek gaan naar de oorzaak. Rob Smit gespecialiseerd sporpodoloog van Sportpodologie Delft legt uit:

“Met mijn kennis, ervaring en mijn hulpmiddelen  kan ik zo zien wat een voet mankeert”

Een veel voorkomende oorzaak is bijvoorbeeld de zogenaamde “frozen toe”  Maar daarnaast zijn er nog een heel scala aan klachten. Rob kan vaak aan een persoon met een klacht zien waar de oorzaak  ligt. Die oorzaak kan dan bijvoorbeeld heel ergens anders vandaan komen, dan waar de klachten zich manifesteren.

Veel voorkomende klachten bij het sporten zijn:

  • Hielpijn
  • Hielspoor
  • Chronische enkelklachten
  • Scheenbeenklachten
  • Achillespeesklachten
  • Verzwikking
  • Voorvoet klachten
  • Brandende voeten tijdens of na het sporten
  • Zenuwpijn in de voorvoet
  • Knieklachten

Een consult bij Sporpodologie Delft bestaat uit 3 stappen:

  1. Na een klacht kan je een afspraak maken voor een intakegesprek (Anamnese)
  2. In dit gesprek word een naast bespreking van de klachten een klein onderzoek afgelegd. Hiervoor gebruikt Rob naast zijn ogen en handen ook hulpmiddelen als een Stoel, Scanner, Loopanalyse m.b.v. de camera en
    meting van de voeten m.b.v. instrumenten
  3. Hieruit komt een plan. Dit kan variëren van
    A) Het aanraden van andere schoenen.
    B) Het verstrekken van standaard inlegzolen
    C) Of het zelf maken van steunzolen

De kosten voor dit driedelige consult zijn 80 euro, waar je bij een standaard podoloog al gauw het dubbele kwijt bent. Bovendien loop je meteen met een verantwoord paar schoenen de zaak uit om zo weer snel lekker te kunnen bewegen of sporten.

Rob kan zich erop beroepen dat 95% van zijn bezoekers uiteindelijk weer klachtenvrij beweegt en dus weer belastbaarder is in sport of werk. Rob is niet zomaar een podoloog maar gespecialiseerd en gediplomeerd (svp check, AV) sportpodoloog. Omdat hij zijn praktijk in de zaak van Loperscompany runt, kan hij de kosten voor een consult inclusief het aanmeten en verstrekken van (steun) zolen, laag houden.

Wil je onbezorgd blijven sporten en bewegen, maak dan snel een afspraak via deze link

Geplaatst in blessure, hardloopspeciaalzaak, interview, Runnersinfo | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen