Stress rond de paardenbaan: Duindigt cross

Verstand op nul?

ik vermoed dat ik op wedstrijd dagen dat ik hardloop niet helemaal beschik over al mijn verstandelijke vermogens. Gelukkig ben ik niet alleen in dat vermoeden. Collega hardlopers en bekenden delen dit vermoeden. Dat ik dus tijdelijk ontoerekeningsvatbaar ben. Zo lukte het mij wonderwel om tijdig van huis weg te gaan, alle spullen bij me te hebben maar toch was de heenreis niet vrij van stress.

Stress onderweg

Met de trein was ik op Den Haag CS gekomen, en na bijna de aansluiting gemist te hebben ging ik opeens twijfelen aan mijn uitstaphalte. Op de Wittenburgerweg heb je maar liefst 3 haltes. Op de bus stond Duinrell, ik was vlak bij Meijendel, maar het eindstation was vandaag het roemruchte Duindigt drafcentrum (vandaag zonder paarden). Ik kon dus ruim 2km extra lopen en kwam tot vlakbij het drafcentrum. HIer naar links klonk mijn Google maps stem. Ik was nu op een camping (die in de wintermaanden gesloten was), maar ik besloot mijn kans te wagen, ondanks dat mijn gevoel zei dat dit op niets zou uitlopen. Het werd een hek met ijzeren tanden ,2 meter hoog met prikkeldraad en hekwerk aan weerskanten.  enigszins overmoedig dacht ik hier overheen te kunnen klimmen, de roodwitte linten van het parcours kon ik op 300 meter afstand zien.

Uiteraard eerst de tas eroverheen gooien en dan ik zelf. Na mijn handen open te hebben gehaald,zag ik in dat dit niet lukte. Mijn bidon en portemonnee bevonden zich nu op onbereikbaar terrein..Er om heen lopen lukte niet ..een 3 meter brede sloot lag in de weg. Ik kon weer terug lopen en om het complex heen lopen. Snel bij HRR het nummer ophalen en naar de drafbaan. Daar orienteerde ik me achteraf gezien verkeerd. Langs een ander hek kwam ik op een “verboden toegang ” landgoed. Een kwartier voor de start liep ik maar snel terug, nog steeds zonder tas. Op de tribunes legde ik mijn spullen neer en was weer rijkelijk laat voor de start.start duindigt2017.jpg

in gestrekte draf

Ik ging gelukkig niet te hard van start en na de eerste ronde om de baan en over de 1e hooibaal zette ik mijn opmars in. Clubgenoot Ralph, de laatste maanden uitstekend in vorm kon ik bijhalen en over het eerste kleine heuveltje ging ik er brutaal langs. Daarna was de wind vol tegen. Achter een junior en een lichtgewicht dame konden mij niet echt uit de wind houden. Ralph haalde me in en achter zijn 2 meter kon ik wel goed uit de wind blijven. Ik had moeite om aan te haken. In het stukje bos waar de modder en draaibak was gesitueerd kon ik weer bijkomen en op het volgende heuveltje er langs. De eerste ronde van 4,5 km zat er op. Ik hoopte dat ik nog veel energie over had,, maar de laatste restanten energie moest ik van ver halen.duindigt2017.jpg

Stuivertje wisselen

Ralph, was inmiddels weer achter mij gekropen (nu had ik de tegenwind) , demarreerde en leek een onoverbrugbare kloof te slaan.  op het modderige stuk en de ijzeren paal waar we over moesten springen kwam ik een paar meter dichter bij. We haalden nog wel wat lopers.in  Zelf werd ik op de baan door de nieuwe snelste dame in koers ingehaald en op 40 meter gezet Het  laatste  stuk was volle wind tegen en nog een dikke 200 meter. Ik zette de sprint in, maar de dame van Haag voor me ook, zodat ik er niet meer voorbij ging. Ralph zat daar weer 50 meter voor. de cross werd gewonnen door Tm Tom van Olympus die ook al bij de AVW cross. Farrid l”hajjou werd tweede. Clubgenoot Robin Kuipers deed goed mee voorin en werd 4e.

Staat de tas er nog?

Na afloop had ik een dubbel gevoel: had ik nou goed of matig gelopen? Kijkende naar de meeste bekenden in mijn leeftijdscategorie mocht ik niet ontevreden zijn, zij zaten 1 tot 2,5 minuut achter me. Een 6e plaats in de M45 was mijn deel, clubgenoot Mattijs 4e, maar wij zullen ongetwijfeld nog opschuiven. Veel tijd om na te denken had ik niet.

Samen met loopmonster Erwin ging ik op zoek naar de tas die nog steeds op verboden terrein lag. Met behulp van een permanente campingbewoner, die net kwam aanrijden lukte het eindelijk om de tas te bemachtigen. Met een spinaker en een bosje hout visten we de zware tas via de hengels naar het hek. Daarna moest ik nog heel diep gaan om 6 minuten te sprinten naar de busverbinding. Onder de modder en het zweet haalde ik nog net op tijd de bus. Een nieuwe manier van uitlopen. De speciale koffie op Haag CS smaakte er alleen maar lekkerder om. Next Stop , 16 december, AV Sparta De Uithof cross. een nieuw parcours en tevens clubkampioenschappen.

 

 

 

Advertenties
Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Jubileumeditie Meijendelloop

Voor de 6e achtereenvolgende maal sta ik aan de start van deze bij loopliefhebbers hoog aangeschreven loop. Voor de 10e maal zullen een selecte groep van ruim 250 deelnemers de 25 km door natuur en-waterwingebied Meijendel lopen.

Semper Altius (steeds hoger)

De dag ervoor ervaar ik enige druk of spanning. Elk jaar ben ik sneller geweest en eigenlijk wil ik dat dit jaar weer. Maar ja de lat heb ik wel steeds hoger gelegd en de afgelopen weken heb ik niet erg goed getraind. Net begonnen met een nieuwe baan in Utrecht, dus uitrusten was er ook niet bij. De volgende dag gaat de wekker al vroeg af. Even na zes uur pak ik mijn gelletjes en maak ik mijn sportvoeding. Een klein ontbijt en koffie en Met een tiental lopers van De Hardloper uit Schipluiden komen we ruim op tijd bij de stal. Daar zie ik veel bekende lopers (waarvan sommigen nog veel vaker dan ik aan de start hebben gestaan). Er zijn er bij die alle edities hebben meegemaakt. Ook maak ik een praatje met de winnaar van vorige jaar, Winfrith Meijwes, die ook nu weer favoriet is voor de dagzege. Ik loop kort even warm rond in het schemer van het Monkeybos. We poseren voor een startfoto, maar die gaat letterlijk en figuurlijk de mist in.

Met een grote groep van ruim 200 lopers gaan we de kou en de ontwakende natuur in.  Om mijn tijd van 1uur 50 precies te evenaren wil ik de eerste kilometers rond de 4,25 min per uur kilometer en  later omschakelen naar een gemiddelde van 4.20 min p/km.  Ik start sneller dan normaal, maar het voelt nog redelijk goed. Na een kilometer heb ik Herman al ingehaald. Bij vorige edities was dit vaak pas in de 7e kilometer. Voor me loopt een redelijk grote groep. Achter me valt een gat nadat twee lopers me hebben ingehaald. De ene valt terug en de andere een ervaren loper van HRR heeft er goed de gang in. Ik moet een aantal keren een gaatje laten en twijfel of ik hem niet moet laten gaan. Het is wel tegenwind hier, dus ik pik steeds met moeite aan.  Ik zie eindelijk een vuilnisbak waarin ik mijn flesje  koude isotone drank kan dumpen. Inmiddels zijn mijn handen bijna bevroren. Volgende keer toch maar met handschoenen beginnen. De korte trailbroek is verder prima. De eerste 5 km gaan binnen de 21.30. Ik schrik een beetje want 22.15 was de richttijd.

Pittige heuvels

En de lastige 6e en 7e kilometer komen er aan.  Daar, waar mijn favoriete stukje langs het meer en door het bos begint versnel ik meestal. Hopelijk is het nu niet omgedraaid. De eerste glooiingen komen ons tegemoet. Nu kom ik naast en niet veel later naast de Road Runner lopen.

 

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

We zijn de eerste van twee groepen nu goed genaderd en als de eerste steile heuvel voor ons opdoemt zit ik in de staart. Er op en er over.  100 meter verder de tweede en steilste heuvel. Zelfde recept. En passant ga ik ook langs de eerste dame in koers, Hendrike Oosterhof die ook voor  het nabijgelegen HRR loopt. Voor me nog 3 lopers die ook hebben versneld. Lang blijft de afstand hetzelfde. Bij twee lusjes zie kom je andere lopers tegen. Als ik arriveer zie ik net clubgenoot Joeri voorbij schieten. Als ik even later daar aankom zie ik dat clubgenoot Geert Jan R.  -waar ik op dit parcours redelijk aan gewaagd ben  – net aankomt.

Net als ik bij de loper met camelbag ben aangesloten voel ik dat mijn compressiekous wat afgezakt is. Ik minder vaart en zet mijn been op een bankje om de boel op te trekken. Dat scheelt weer 8 seconden en ik kan weer de achtervolging op deze Fransman inzetten. We zetten samen de achtervolging in op de lopers voor ons. Bij het lange eindeloze en continu glooiende schelpenfietspad vormen we een groep van 4, uiteindelijk blijven de Fransman en ik over. Al moet ik het wel hebben van de heuveltjes want op het vlakke pakt hij steeds een klein stukje. Bij de verversingspost halverwege een klein bekertje water. Een maatje van de Fransman die voor ons liep heeft hier (bewust?) even gewacht. We lopen nu naar de strandafslag omhoog.

Ik  heb het zwaar maar probeer nu even de kop te pakken. Daarna gaan we richting de drie pittige heuveltjes en naar beneden waar het trapje aan het einde wacht. Ook een enthousiaste trainer Theo. We hebben er nu 15 km op zitten. Een lastig punt in de race, al is het nu redelijk vlak. De twee ervaren trailrunners versnellen en ik haak af. Wel zie ik nog twee andere lopers waar we op inlopen. Op naar de watertoren en een onverhard stukje richting  van de Alkemadeweg. We komen hier weer veel loopgroepen tegen, gelukkig kunnen we ongehinderd tegendraads lopen. Nog een gelletje en dan op karakter naar de laatste 5 kilometer. Het is een eenzame strijd, achter me is niks te zien. De  twee lopers voor me lopen zelfs een beetje uit.

Hou vast

een PR lonkt. Als ik op 4.20 blijf lopen zal ik zeker op 1.49 uur uitkomen houd ik mezelf voor. Toch is er de angst voor een inzinking, zeker als ik even een tempo van 4.45 op mijn klokje zie staan. Gelukkig pep ik mezelf op net als enkele toeschouwers. die voorbij de Bourdon klok bij de Waalsdorpse vlakte staan. Na vele bochten herken ik de contouren van het Monkeybos. Nog heel even en dan het laatste stuk, ik kijk op de klok en zie 1.48.55 staan, als ik heel hard doorloop word het binnen de 1.49. Ik duik over de finish. Een applaus van mijn jeugdige trainingsgroep is mijn deel. Het blijkt dat ik niet goed op de klok heb gekeken: er stond 1.46.55. De 8 was een zes.Met 1.47 loop ik dus 3 minuten van mijn PR af. Wat een verrassing! Ook veel loopmaatjes uit mijn groep zetten een mooie tijd neer. De twee uur grens word door een ieder makkelijk gehaald.

Na afloop smaakt de appelkoek met slagroom weer prima en de koffie wordt met alle loopmaatjes dicht bij de open haard verorberd. De open haard zal even later nog onderwerp van enige sensatie vormen. Net als de laatste lopers naar binnen willen om hun shirt op te halen komt er een melding van de medewerkers van het bezoekerscentrum: graag iedereen meteen naar buiten! Geen paniek! In een slakkegangetje stroomt de boerderij leeg. De link met de hoog opgepookte haard en een naderende schoorsteenbrand is het eerste wat door mijn hoofd speelt. Gelukkig geen brandend rieten dak, maar wel loeiende sirenes.  We druipen af en helaas mis ik de prijsuitreiking. Winfryth Meijwes heeft weer met overmacht gewonnen en benaderde zijn parcoursrecord van vorig jaar. De eerste dame is Floortje Cieraad die met een machtige laatste 5 kilometer nog geen half minuutje achter mij is gefinished.  Al met al weer een heerlijk ochtendje.

foto’s: dank aan Erik van Leeuwen
Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Rottemerenloop: Uitwaaien op het gemak

Op het laatste ogenblik ging ik naar deze loop, waar mijn vriendin zich al voor had opgegeven. Bij sauna Elysium konden we parkeren en na lang wachten bij wc en het halen van het startnummer belandde ik 5 minuten voor aanvang bij het startvak. De sfeer was gemoedelijk bij deze laagdrempelige loop.

Rustige start

Ik praatte nog rustig met vriendinlief toen 2 minuten voor 11 het startsignaal klonk. na 18 seconden kon ik pas de startstreep passeren. Nee, geen nettotijd uiteraard. Op dat moment stonden er zeker 80 lopers voor me en was het lastig om de recreanten te omzeilen.

Inhaalrace

De man waar ik bij de inschrijftafel mee had zitten kletsen kwam ik tegen en ook een bevriende loper, Frank passeerde ik later (al had ik dit niet door). Ik sprong van groepje naar groepje en mijn tempo ging zowaar onder de 4 minuten. De achterstand op de koplopers in de eerste kilometer was echter al behoorlijk. Even dacht ik dat ik het gat tussen de twee lopers vooraan constant kon houden. Er zaten nog wel twee groepjes lopers tussen. En de wind was tegen. Na 2 km kon ik bij het tweede groepje aansluiten en binnen een kilometer later had ik het groepje al op een hoop gelopen. Maar de vogels voor me waren al gevlogen.

ik genoot van de Rotte en de lange stukken langs de roeibaan. Ooit was ik hier op skates. De wind was best pittg en het tempo was te snel om hoog gegaan;  ik was blij dat ik het tempo enigszins onder controle kon houden.  Voor en achter me bleven de afstanden gelijk. Met 40.50 mocht ik niet ontevreden zijn. een 6e plaats was mijn deel. Door speaker for life Bruun van der Steuijt werd ik binnengepraat. De duimpjes omhoog van mij schreef hij toe aan de vrijwilligers. Altijd belangrijk natuurlijk. Na afloop ontvingen we geen medaille of tshirt maar wel een plantje. (het inschrijfgeld was dan ook een habbekrats).

Eervolle vermelding

na afloop deed ik me tegoed aan een lekkere panini en een massage. De fitnessclub die dit aanbood deed ook nog een gezondheidstest. Gewicht, vetpercentage en hydratatie werden doorgemeten. Wat bleek? Mijn biologische leeftijd was 15 jaar jonger dan mijn echte leeftijd. Ook vriendin haalde deze uitzonderlijke score. Ons weekend kon niet meer kapot natuurlijk.

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Indian summer bij 1vd4 Loop Haag atletiek

Hoewel de jonge(re) atleten de 5 en 10km wonnen, waren de oudere atleten veruit in de meerderheid. Velen liepen in de late herfst  mooie tijden. ook het weer was op deze late oktoberherfstdag heerlijk. Met weinig wind en een heerlijk zonnetje was het na afloop goed toeven op Sportpark Laan van Poot.

Hierbij een link met een fotoverslag van (een stukje ) 5km en twee ronden 10km 1vd4 loop. https://www.facebook.com/234105100030532/photos/?tab=album&album_id=544836118957427

Bij de 5km was  haag atleet Er Rabhi zijn clubgenoot Jeroen Vanson net te snel af. Farrid L’Jahhou won de 10km door Spartaan Robin Kuiper voor te blijven.

Robin: bewijst dat hij de stijgende lijn te pakken heeft. Startte snel en bleef goed in het spoor van de koploper. Had een kleine dip bij de 7km, maar zal de 10km ook snel onder de knie krijgen.

Geen daden maar woorden

Zelf deed ik niet mee, omdat ik de dag erna een pittige test bij de Kopjesloop wilde doen.

Onder het motto geen daden maar woorden hierbij de meetlat gelegd langs de vele deelnemers van groep 1 die massaal waren opgekomen: Applausje voor jezelf, want deelnemen is ook (ervaring) winnen.

Joeri; Een bekeken race en zette weer een snelle 36 minuten neer. Een vierde plaats was het hoogst haalbare vandaag en die plaats veroverde hij dan ook. Geen concurrentie bij de M35+

Ewout: Loopt nog niet lang bij groep 1, en liep sinds lange tijd een 10 km. Deed dit op voortreffelijke wijze en bleef slim achterin de (sub)kopgroep hangen. 36.52 is dan een super tijd en een bizarre verbetering (met 6 minuten) van zijn PR. Beloning van hard en gedisciplineerd trainen.

Geert-Jan: ging mee met snelle mannen en liep een snelle constante race wat hem een nipt PR bezorgde 39.11 en een 3e plaats bij de M45+

Ricardo: Had een snelle start, maar moest deze bekopen met een verval in de tweede ronde. Moet normaal gesproken onder de 40 minuten kunnen lopen. Kan met 40.41 niet tevreden zijn.

Erwin: moest even op gang komen, maar hervond zichzelf in de tweede helft en haalde nog wat lopers in. Bleef in de (hoge) 40 minuten, maar heeft recent wel harder gelopen. Scoorde een zuinige voldoende: 40.43

Paul: Zat prima in de wedstrijd en had een goede focus.Is blij met een sterk (Indian Summer) record  en een hoge notering in zijn leeftijdsklasse. 41.11 nadert de 40 minuten zone .Klasse.

Mervyn: forceerde niet en bleef mooi lopen. Leek niet helemaal tot het uiterste te gaan en had nog een goede eindsprint. 42.11 is een goede tijd voor deze trainingstopper.

Rob: onze nestor werd aangespoord om een 43,-er te lopen. en dat lukte: 43.56. Na een jaar blessureleed weer mooie tijden en soeverein eerste in de klasse 65+

Rik: Solide race en liep naar zijn mogelijkheden. Moest de race grotendeels alleen lopen en dat ging hem prima af: Met 42.32 doe je goed mee in de 55+.

Andre: oogde soepel en alsof het weinig moeite kostte. Mist misschien wat trainingsomvang, maar komt er weer aan. Bleef aardig in het spoor van Rik. Met 43.34 zal hij zeker blij zijn en doet hij goed mee in zijn leeftijdsklasse.

Melvin: De Arjan Robben van groep 1 had het zichtbaar lastig, maar was op het oog nog heel na afloop. Boven de 45 minuten is een tijd die ook nu onder zijn stand is. Voor Sinterklaas een nieuw paar kuiten op de verlanglijst.

Erik R: Deed weer eens ouderwets mee met een 1vd4. Hield Ferry van het lijf en had nog een vlijmscherpe eindsprint en kan met 46. terugkijken op een geslaagde 10km. Is weer terug op de kaart!

Ferry: was op de training redelijk in vorm gekomen, maar had het nu zwaar. Misschien eeen zware wandeltocht als voorbereiding gehad? Een 47.35 is eigenlijk een groep 1 onwaardige tijd.

Theo: De Trainer/coach loopt nog steeds zijn 10km onder het uur en zet de laatste jaren bijna constant een 57-er op de klokken. Ook nu weer.  De tijd lijkt geen vat te krijgen op de oudste deelnemer van het veld. Theo liet daarbij nog veel andere lopers zijn hielen zien.

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Een reactie plaatsen

Marathon Berlijn, ontspannen naar focus

Fruhstucklauf als voorafje

De Straat des 17 juni is een allee, zoals die alleen in Berlijn te vinden is. De dag voor de Berlijn marathon fiets ik hier langs en zie van een afstand de start. We (vriendin plus Sparta loopmaatjes Maarten en Ron ) zijn onderweg naar de Fruhstucklauf. het officiele opwarmertje voor de marathon van Berlijn. Bij de start ,voor slot Charlottenburg worden 9900 Luftballons de lucht in gelaten. Anderen lopen met de ballon aan hun hand. We lopen (in het begin meer wandelen en dribbelen ) met zeker 15.000 man naar het indrukwekkende Olympisch Stadion. Hitler bekeek hier ooit met Nazi Duitsland de Olympische Spelen van 1936. De buitenkant is in oude staat herbouwd, de binnenkant heeft net een mooie blauwe atletiekbaan mogen begroeten. Het lawaai en enthousiasme van de massa’s mensen, velen verkleed in nationale outfits is enorm. Zo zien we Japanners in traditionele gewaden en Maja Indianen met ananashelm. Binnen op een scherm zien we interviews, terwijl we er zelf net voorbij lopen. We sluiten af met een gratis ontbijtje

M-Day

Een dag later ga ik weer diezelfde richting op, maar nu getooid met startnummer. Vriendinlief heb ik achtergelaten voor de Reichstag, want zonder bandje kom je het Lopersgebied niet in. Dit is het enige moment waar ik toch iets van zenuwen bespeeur. wat moet ik nog eten en drinken, zitten al mijn spullen in de tas en vind ik het juiste gebied waar ik de doorzichtige sponsortas kan inleveren. Een nerveuze meute gaat door de poortjes en op zoek naar vrienden, startvak of bagagedepot. Eindelijk vind ik vak X, waar ik bij een van de stands snel aan de beurt ben. Mensen doen oefeningen of komen bekenden tegen. Ik verwonder me waar de superlange rijen voor staan. Ik doe oefeningen tegen een hekje en zie een tweetal dixies, waar ik wel even gebruik van wil maken. Ok…daar staan dus die rijen voor, wat bozige gezichten kijken naar deze mogelijke voordringer.. Zeker honderd mensen staan hier te wachten. Als een lange slang gaat de rij over het terrein. Ik ga naar een andere locatie. De rij is hier niet veel korter. Met Sirius van the Alan Parsons Project tellen we af. het startvak komt in beweging en ik vind mijn weg langs de dranghekken. De mensenmenigte is enorm.  Het zal een historische dag worden.

kipchoge on the run-berlin 2018

Eliud Kipchoge, 3e van links, vlak voor de Siegersaul, op weg naar de overwinning

De Siegersaul wordt door de lopers euforisch gepasseerd. Ik kijk nog een keer om en zie de gouden glans van het beeld weerkaatsen. het is druk, maar gelukkig zijn de wegen breed. Ik geniet van de grote getalen hardlopers die van over de hele aardkloot hier naar toe zijn gekomen. Na een eerste kilometer van 4.54 word elke volgende kilometer onder de 4.40 afgewerkt, 10 seconden sneller dan gepland.

Praten met het lichaam

Na kilometer acht, voelde ik iets laag bij de grond. De achillespees liet zich horen: “Hallo ik ben er ook he” zie het denkbeeldig stemmetje. Hmm, dit was al wel vroeg in de race. Het raceplan liep in ieder geval naar behoren.

Inmiddels herken ik de plaats waar we liepen, het is niet ver van de Torstrasse, mijn logeeradres in het leuke AirBNB penthouse. Ik focus me op de licht kalende loper in het witte shirt en de zwarte broek, die weer in het zicht komt. Ik tel de seconden verschil. Op dat moment geniet je eigenlijk te weinig van de omgeving, maar de directe huizen en winkels waren ook niet te zien door de gigantische rijen van publiek die onafgebroken  ons aanmoedigden. Low fives aan de kinderen, een ratel van een oma, of een luide schreeuw en applaus. Na kilometer 12 is mijnheer achilles weer aan het zeuren: “Je houdt toch wel een beetje rekening met me he?”. Ik had intussen mijn eerste SIS gelletje naar binnen gewerkt. Ondertussen komt het 14km punt in zicht, waar vriendinlief staat. Ik vond haar zonder problemen tussen de nog steeds immense en enthousiaste schare aan toeschouwers. ” ik ben een gelletje kwijt” kan ik haar nog toevoegen terwijl ik de bidon met Maurten spordrank dankbaar aanpak en in mijn belt stop. De drankvoorziening is overigens prima. Om de paar kilometer staan er wel rijen vrijwilligers met water of sportdrank. De kalende loper in het wit is in de mensenmassa opgegaan. Normaal loop ik wel met iemand met de zelfde snelheid of in een groepje. Maar nu is het me, myself and I.  Helemaal alleen. Tegen de rest van de 40.000 lunatics. De focus blijft goed. De achilles wil nog even wat zeggen, maar ik snoer hem voor de rest van de dag de  mond.

Inmiddels zijn we in Kreuzberg aangekomen, waar de Turkse invloeden ook te horen zijn in het vrolijk spelende bandje. Om de zo veel kilometer komen positive vibes je tegemoet..muziek of cheering zones zijn degelijk Berlijns verzorgd. Via Schoneberg loop ik langs het halve marathon punt. 1 uur 39, dat valt niet tegen,  dit tempo doorlopen en ik haal mijn geplande tijd van 3.20.  Het speculeren is begonnen. Een haalbare tijd bedenk ik me, al kan het in een marathon van de een op de andere kilometer omslaan.

Lopers languit

Opeens een paar luide stappen, lichamen die botsen, geschreeuw en 20 meter voor me liggen opeens 2 mannenlichamen op de grond. Een van de twee, is bloedlink. Hij scheld luidkeels en kijkt zijn buurman woedend aan. Hij krabbelt op en  terwijl hij naar zijn heup grijpt schreeuwt hij nogmaals achterom kijkend. De andere man laat blijken dat hij niet vind dat het zijn schuld is. In een flits had ik gezien dat beiden niet goed hadden opgelet. (beiden zaten volgens mij op hun klokje te koekeloeren of waren met een gelletje bezig). Zelf ben ik gelukkig niet veel met mijn klokje bezig. Ook met een PR of mogelijke eindtijd niet. Eigenlijk ben ik bang dat ik net iets te hard loop en dit later moet bekopen. Achteraf gezien zijn de kilometertijden naar 4.30 teruggebracht.

Opmars

De 26e en 27e kilometer zijn lastig. even tevoren is een Engelse dame, een klein doch gezet propje me voorbij gegaan. Aan de kleding te zien redelijk professioneel, maar ik ben toch verbaasd dat zij me inhaalt. Ik kan haar een kilometer later passeren, al is het wel bij een waterpost. Ik kom hierdoor wel in een soort versnelling te recht. En als ik nog een PR wil moet ik het nu doen. Ik krijg de geest en  loop met een sterke Zuid-Europeaan die ik net aan kan volgen. We passeren de deelnemers nu redelijk snel. Hier krijgen de eersten het moeilijk. Een kilometer later laat ik mijn haas tot mijn verrassing achter. Als dat maar goed gaat. De New Balance V1500 wedstrijdmuiltjes brengen me in een mooi verhoogd ritme. Meer kans op blessure, maar de gok pakt voorlopig goed uit. Bij kilometer 30 km voel ik de vermoeidheid en heb ik even het gevoel dat ik langzamer ga lopen. Toch is dit niet waar. Achteraf bezien zijn dit de snelste 5km tussentijden van de hele race. Ik beeldde me in dat ik nu aan een 10km wedstrijd begin. (en dat 12km voor de finish). Met deze mentale truck jaag ik mezelf op.

MarathonBerlijn2018 35km-gedachtniskirche Miranda gelman tegen man

Bij 35 km passeer ik de Gedachtniskirche. Racetechnisch gezien de meeste kans om de man met de hamer hier tegen te komen. Maar die is in geen velden of wegen te bekennen. Wel vriendinlief met nog twee gelletjes en een foto tussen hand en spandiensten door.We waren hier een jaar geleden tijdens een bitterkoude decembernacht. Even later gooi ik het laatste flesje nog halfvol met Maurten sportdrank richting trottoir. met een zwiepend geluid treft het flesje hard de trottoirband. Twee niet oplettende dames bezorg ik bijna een hartverzakking.  Ondertussen heb ik de 3.15 pacer, te herkennen aan een soort blauwe plastic verticale stok, in de smiezen gekregen. Ik gooi alle belemmerende gedachten over boord. De enige Gedachtnis die ik nu nog heb is: ” Grijp die vent in zijn kraag!”  Er lopen nog zeker 50 mensen tussen mij en hem en het verschil zal een kleine veertig seconden zijn (gelukkig denk ik er niet bij dat is 6 seconden per kilometer). Ik voel dat  een PR opeens mogelijk is.. Ik hoef de pacer ook niet in te halen. Een lage 3.15 betekend ook een verbetering van de tijd die ik in april liep.  Bij de 37e kilometer is het gat gehalveerd. De kleine lichtvoetige pacer is helemaal alleen en lijkt te versnellen. Het gat blijft hetzelfde. De versnelling komt doordat hij bij de verzorgingspost zijn water rustig wil pakken. Ik heb mijn laatste cafeinegelletje tot me genomen. het smaakt vreselijk en mijn lichaam wil na  2hapjes geen koolhydraat meer zien. Bij de 38e kilometer mis ik vriendinlief. Dan maar geen laatste beetje sportdrank Ik heb wel de pacer bijgehaald, dus dat geeft nieuwe moed.

De lange weg naar kilometer 40

Nu die laatste kilometers.  Al snel is het er op en er over. Ik kijk uit naar het 40 km punt, maar dat lijkt maar niet te komen. Tussen de hoge gebouwen loop ik mijn race tegen de pacer, de lopende klok en scherprechter. Mijn horloge geeft 39,7 km aan en nog steeds geen spoor van een blauw doek of kilometeraanduiding. Ben ik er misschien al voorbij. Even breekt er stress uit als ik voor me weer een pacer met een 3.15 voor me zie opdoemen. Wie loopt er nou op het goede schema? Ik beschik gelukkig nog over voldoende energie en veerkracht. Gewoon deze loper bijhalen en dan is het alsnog feest. De kilometertijden blijven boven verwachting, maar het begint nu toch zeer te doen. Om de hoek voor de laatste rechte lijn richting Brandenburger Tor zie ik dan eindelijk het 40 km punt. Er staat 40,4 km op mijn teller. Weer koortsachtig rekenen. Ga ik dit nog halen?het gemiddeld is nu niet meer leidend. 3.04 en nog wat klok ik. Nog 11 minuten voor 2,2, km. of is het nou 10 minuten..Het rekenen lukt niet echt meer. Ik spreek mijn laatste krachten aan en heb redelijk snel tweede pacer te pakken. Ik  snel er langs, maar het is nog ruim een kilometer en de krachten vloeien nu echt weg. Ga ik het dan toch weggeven. Ik durf niet achterom te kijken.

Genieten

Dat zou ook dom zijn, want voor me  is de majestueuze Brandenburger Tor en een oorverdovend lawaai. Ik wil perse door het middelste poortje. Ik weet nu eindelijk dat ik het ga redden. De indrukken zijn enorm. de en ik probeer alles op me in te laten werken. Een halve kilometer nog, Ik pers er nog iets uit dat op een sprint moet lijken als ik een loper in haal in de laatste 200 meter. Meteen schiet de kramp in de hamstrings. maar ook dit krijg me niet klein. Twee passen dribbelen en weer door. Ik probeer een lach op mijn gelaat te toveren en kom fitter dan ooit over de finish. 3.1.3.41 blijkt mijn tijd, ongelooflijk. Wat een heerlijke race qua ambiance en opbouw. Ik kan gewoon nog op mijn benen staan.  Hoewel gewoon niet het juiste woord is. Mijn benen staan nog krommer dan van Hanegem en ik waggel als een pinguin. Napratend met een Ier, ga met ontbloot lijf op de foto. Blij dat ik verlost ben van het bezwete shirt. Immense tevredenheid. Het cliche “moe maar voldaan” is het meest treffend.

Al vrij snel na de finish zie ik Maarten met een groot glas Erdinger. Na de 40e kilomoter had ik een loper met het Rotterdam marathon shirt ingehaald, maar het was een look a like. Maarten was een kwartier eerder gestart enBerlijnmarathon2018-3spartanen Rijksdag heeft sneller gelopen. 3.11.58 klokt hij, iets wat ik vooraf bij hem wel had ingeschat. We laven ons aan de Erdinger en zijn benieuwd hoe de andere Spartaan, Ron, het er af heeft gebracht. Net als ik bedenk dat hij het misschien zwaar heeft gehad komt hij met een vermoeide maar grote grijns aanzetten. 3.30 en een goede marathon voor hem. Voor de Reichstag vereeuwigen we het moment en de felbegeerde medaille.

op de achterkant staat de beeltenis van Kipchoge met lauwerkrans (nee, het is niet Julius Caesar), de winnaar van de OS 2016 in Berlijn.

medaille kipchoge siteLaat deze Eliud Kipchoge nu vandaag ook de winnaar zijn. In een zeker niet misselijke 2.02.41 verpletterd hij het wereldrecord met maar liefst ruim een minuut. Ongehoord en een record dat mijns insziens nog lang zal standhouden. Per fiets ontsnappen we aan de drukte en genieten heerlijk na op een terras bij de

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Arnold rennt Berlin (marathon)

Berlijn na de finish 20180reichstagNog even geen uitgebreid verslag. maar hierbij  de korte versie: Berlijn was de achtste en “best marathon ever”. Qua ambiance, parcours, beleving, indeling en …totaal onverwacht ook qua snelheid. Een tevreden gevoel na afloop, dat nog wel even zal aanhouden.Het plan was om met een minder goede voorbereiding te genieten en naar een tijd rond de 3.20 te lopen.  Het doel van een PR was immers in Rotterdam dit jaar al behaald. Na een relatief rustig begin, kon ik vanaf kilometer 27 het gaspedaal verder induwen, om pas bij kilometer 41 gas terug te nemen en in 3.13.41 over de finish te komen. Miranda, Maarten, Ron (en Maurten), bedankt voor de road to (en in) Berlin. Al met al een heerlijke marathon, waarin alles klopte.

 

Dat moet ook Eliud Kipchoge gedacht hebben, want hij zette in deze mooie editie een wereldrecord neer dat mijns inziens nog jaren lang gaat stand houden: 2.01.41 Zijn 9e achtereenvolgende overwinning. Hieronder de totalen van mijn race:

me total (netto) 03:13:41
time total (brutto) 03:25:25

splits

split time of day time diff min/km km/h
5 km 09:50:28 00:23:43 23:43 04:45 12.65
10 km 10:14:01 00:47:16 23:33 04:43 12.74
15 km 10:37:36 01:10:52 23:36 04:44 12.72
20 km 11:00:53 01:34:09 23:18 04:40 12.88
Halb 11:05:59 01:39:14 05:06 04:39 12.94
25 km 11:24:04 01:57:20 18:06 04:39 12.94
30 km 11:46:21 02:19:36 22:17 04:28 13.47
35 km 12:08:25 02:41:41 22:05 04:25 13.59
40 km 12:30:47 03:04:03 22:23 04:29 13.41
Finish 12:40:26 03:13:41 09:39 04:24 13.66

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Een reactie plaatsen

Theo Sijbrandij, onverslijtbare passie voor het trainerschap

Interview Theo Sijbrandij – Trainer in hart en nieren

Noem je AV Sparta Voorburg, dan denk je meteen aan twee namen, die de laatste decennia onbetwist een stempel op de club hebben gedrukt: Het gaat om twee trainers, die elke (oud) Spartaan zal herkennen: het gaat om twee trainers: De ene Sparta icoon betreft de (inmiddels gestopte red.)  Bram Zonderop.

De ander zit voor me, zijn naam: Theo Sijbrandij (d.d. 3 juli 1938). finischfoto Westvl Theo Een interview houd hij eerst nog even af, maar een week later komt hij hier op terug en neemt hij me al snel mee naar een grijs verleden. Onder het genot van zijn onafscheidelijke fluitje (pils), waaruit alleen hij drinkt, raken we in een – lang en meeslepend -gesprek.

Sport staat al vroeg centraal

2014-06-28 13.56.41

Theo coacht zijn kleinzoon

De geboren Voorburger vertelt dat hij zijn hele leven al sportief is geweest. Met oog voor detail diept Theo moeiteloos het ene na het andere detail uit vervlogen tijden op. Wat zeiden ze ook al weer…hardlopen is goed voor je geheugen? (als ik het me goed herinner).

Zo was hij druk met boksen toen hij een jaar of zestien was en maakte hij in de toen nog strenge winters, lange schaatstochten op het ijs. Vanaf zijn twaalfde liep hij In Voorburg met jongens uit de buurt blokjes hard en merkte hij dat hij hier sneller was dan de meeste andere kinderen. Bij de Oranje feesten had je (sprint)wedstrijdjes waar hij zich liet gelden. Ook het voetballen ging niet aan Theo voorbij. In de junioren (13/14 jarigen) elftallen was hij een snelle rechtsbuiten met conditionele kwaliteiten.

Theo had naast sporten echter een andere passie: Varen. Niet in een klein bootje in de sloot, maar op de Grote Vaart. Het ruime sop kiezen, en even weg van het ouderlijke regime. De jonge Theo, kind uit een groot gezin, had behoefte aan vrijheid en ruimte.

Leven naast het sporten

Tijdens een van zijn trainingen, werd hij geroepen om zich ogenblikkelijk te melden. Het inschepen voor de grote vaart was begonnen.

Luc de Haan Awyard 003

Theo (Vera op achtergrond) ontvangt de Luc de Haan award

Tot verdriet van zijn bokstrainer was het bokstalent even later aangemonsterd. Tijdens een van zijn verlofdagen in die tijd leerde hij zijn huidige vrouw Vera (nog steeds veelvuldig bij AV Sparta en loopevemementen te zien, red.) kennen tijdens een bezoek aan een dancing.

Hij kreeg twee kinderen met haar (dochter Brigitte en zoon Mike). Toen Mike bij AV Sparta lid werd, was Theo niet veel later ook actief als trainer. Dochter Brigitte was Mike al vooraf gegaan als baanatlete aan de Prins Bernhardlaan (waar nu Forum Sport huist).

De voormalige scheepstimmerman had inmiddels zijn carrière aan land voortgezet als aannemer. We schrijven 1967.

Start in de Prins Bernhardlaan aansluitend Zuidlarenstraat en weer terug naar het oude nest.

In 1978 ging hij training geven bij de Voorburgse tak van AV Sparta, destijds aan de Prins Bernhardlaan  Hij gaf algemene training, maar hoofdzakelijk hardlopen. Trainer (en later voorzitter ) Hens Brabers was daar een drijvende kracht.

Hij deed de ABO, JAL (in Leiden), sportmassage, en de cursus AL (AtletiekLeider) alsmede trainer/coach AB. Via een omweg horden/sprint trainer kon hij uiteindelijk de opleiding Middenafstand-steeple doen. Hij haalde overigens alle benodigde papieren.

2014-06-22 11.52.57

Theo met zoon Mike op de baan van Westvliet

Theo trainde inmiddels al volop in de Zuidlarenstraat bij de Haagse vestiging van AV Sparta en haalde atleten met een busje op uit Voorburg en omstreken (o.a. Robert Jan Kokshoorn, zoon Mike en uiteindelijk ook Stella Jongmans die het tot de Olympische Spelen bracht.) Eén van de trainers die  toen veel invloed had was Hugo Thijsmans. Theo werd door deze trainer (gevraagd om de 800m/1500m groep  te trainen. De groep was erg talentvol en bracht het met tijden van 1.51/ 1.52 min. op de 800 meter, tot de Nederlandse kampioenschappen. Atletiek was in die tijd nog een echte baansport en Theo (nog steeds) een echte baantrainer. In die tijd begon o.a. onder leiding van Bert van Dijk de wegatletiek een vlucht te nemen bij AV Sparta.

In de loop van de tijd ging Theo zich concentreren op de atleten in Voorburg, de afdeling had een complex bij Forum Sport en kreeg een tiental jaren terug een heuse atletiekbaan op het huidige complex Sportpark Westvliet.

Favoriete afstanden, trainingen en atleten

De 400 meter is de favoriete afstand van Theo. Bij de toenmalige veteranen liep hij een puike 55 seconden, en ook de 200 meter was hij rap getuige een tijd van 25.4 seconden. Hij nam op deze afstanden deel aan de Europese Kampioenschappen in Brighton in 1984. Twee jaar later was hij van de partij op de EK in Malmo, dit maal op de vijfkamp (waaronder de 200 meter en 1500 meter). Als  favoriet trainingen noemt de hardloopgoeroe de 5x 600m. in wedstrijdtempo, met minimaal 5 minuten pauze. Een andere leuke training is 600-500-400-300m op -en aflopend in snelheid. Dit geldt dan wel voor de midden afstand (800/1500m).

De trainer had niet altijd een gedeelde visie met in zwang zijnde methodieken. De methode Verheul, veel onder het omslagpunt trainen in plaats van veel harde tempi en later beschreven door o.a. Klaas Lok in “Het duurloopmisverstand”) raakt begin jaren tachtig zwang. Maar de  vele extensieve intervallen was niet besteed aan de succesvolle Sparta trainer. Theo die een groep jonge atleten trainde, was meer voorstander van tempotrainingen inclusief snelheid.

In het verleden ging ik vaak van mijn eigen gevoel uit. Voor de jonge jongens, snelle lopers die ik in mijn groep had vond ik dat niet perse passend; met de huidige groep lopers (veel zijn in de leeftijd 35-60 jaar) is dat wel een goede keuze, dit i.v.m. herstel en blessuregevoeligheid en meer gericht naar wegwedstrijden.

Drive

Ekiden P.A.C. Rotterdam 006

Ekiden P.A.C. Rotterdam 2012

Gevraagd naar zijn drive om trainer te worden en training te blijven geven tot op hoge leeftijd antwoord de Voorburger dat hij altijd al een goede trainer wilde worden. Hij vond bij Sparta een ideaal podium om zichzelf te blijven ontwikkelen, maar ook om een goede groep mensen op een hoger plan te krijgen.

Hij haalde zijn diploma’s en deed kennis op bij en met gevestigde namen als Haico Scharn (toenmalig bondscoach red.) en Klaas Lok (meervoudig Nederlands kampioen, red.) Ook keek Theo altijd al naar trainers en hun methoden in andere sporten.

Leergierigheid kan de – bij publicatie- 80 jaar (!) geworden trainer niet ontzegd worden. Het aantal jaren trainerschap komt aan de orde. We rekenen terug en komen tot 40 jaar, 1978  het jaar waarin alles begon. Tegenwoordig is hij druk bezig met het begeleiden van loopgroep 1, de snelste lopers van AV Sparta, afdeling Westvliet. Veel aandacht gaat ook uit naar de momenteel goed presterende  Robin Kuipers en nog een aantal andere jonge lopers, die nog niet lang geleden de overstap maakte van de junioren naar de senioren en zich ontwikkelen tot de betere lopers op de 5 en 10 km in de regio.

Het hemd van het lijf gevraagd

Vervolgens beantwoord Theo nog een aantal korte vragen:

Hobbies naast het hardlopen?   Fietsen /biljarten /natuur. Je mag wel zeggen alle sporten zijn mijn hobby en hebben mijn interesse.

Waar kan ik je s ’nachts voor wakker maken? Liever niet, behalve bij een noodgeval (lachend)

Hoe fit ben je nog op bijna 80-jarige leeftijd?   Zit goed in m’n vel   Ik ben gezond en voel me fit

Je loopt nog behoorlijk hard voor jouw leeftijdsklasse. Wat is jouw geheim? Goed eten, een drankje op z’n tijd en bovenal sport ik mijn leven lang vanaf mij 10e jaar

Heb je een speciale voorbereiding voor een loop? Niet speciaal maar wel focus.

Waar ben je trots op als trainer? Dat ik d.m.v. mijn trainingsvisie mensen beter en sneller maak en ze laten geloven dat ze het kunnen.

Welke trainers hebben je geïnspireerd of heb je veel van kunnen leren? Niet specifiek een trainer maar wel van alle trainers waarover gelezen is en daar uit vandaan mijn eigen visie ontwikkeld en uitgebouwd De trainingsfysiologie op gedaan bij de Sportmassageopleiding en  trainer coach B opleiding van de KNAU bij Henk Kraayenhof en Jef Swinkels waar ik veel aan heb gehad.

2004-12-31 23.00.00-69

Ekiden 2015. PAC Rotterdam

Wat vinden atleten goed/fijn aan jou trainingen en jou als trainer? Variatie/discipline/aanwezigheid/drive/aanpak en durven diep te gaan en bepaalde hardheid(niet zeuren)

Favoriete atle(e)te die je hebt getraind (en waarom?) Zij die er veel voor over hebben regelmatig trainen zijn mijn favorieten als ze ook nog gaan winnen en mooie tijden lopen krijgen een plusje. Mijn vroegere Midden Afstandsgroep op de baan bij AV Sparta waren lopers en loopsters die er echt voor gingen en als trainer geeft dat veel voldoening en scoren is altijd prettig en verveelt nooit. Nu is het veel meer wegatletiek met oudere lopers wat toch ook weer een andere aanpak vraagt maar bij sommige lopers proef ik ook de baan mentaliteit en de wil om te scoren waar ik als trainer plezier aan beleefd zoals bij Robin en nog een aantal houd me jong en kan ik nog niet missen en hoe lang nog? ik zou het niet weten.

Waar kan je niet zonder tijdens het lopen? Zou het niet echt weten, als ik loop ben ik op mezelf aanmoediging stel ik op prijs vooral van Vera  maar die staat er altijd dat is mijn trouwste supporter alle overige aanmoedigingen is altijd leuk .

Favoriete hardloopschoenen? Is wisselend begonnen met Nike/Adidas/Asics/momenteel Adizero Boston bevalt me prima.

Favoriete topsporter, en waarom? Zijn er zoveel  Cruyff/van Hanegem/van Persie/Mohammed Ali/Dumoulin /Terpstra/Mo Farah/Butter/en nog vele andere.

theo sijbrandy-Goldenten

Theo gefocust bij de Golden Ten 2015

Favoriete wedstrijd? (om mee te doen) ? 1 vd 4 lopen / C.P.C./ Golden Ten Delft / Hague Royal Ten

Baanatletiek of wegatletiek? allebei

Khalid Choukoud of  Michael Butter? Leuk om te zien

Dafne Schippers, Usain Bolt of  Carl Lewis? geweldige sportmensen

Zuiderpark of Westvliet? Momenteel Westvliet maar vroeger Zuidlarenstraat

Feyenoord of AV Sparta? Beiden, als ik moet kiezen is het heel moeilijk maar heeft AV Sparta een licht streepje voor.

Kun je een leuke hardloop anekdote /belevenis vertellen? Het hele leven is aan een stuk een belevenis en een anekdote. (Theo vertelt -op een andere dag aan de bar- dat een van zijn atleten -Henri Havinga – enigszins uitgekiend het ene na het andere record liep en hier voor een financiële bonus voor kreeg. Uiteindelijk werd dit de penningmeester te gortig en is men hiermee gestopt.-red,)

Wat kan er nog verbeterd worden bij AV Sparta? Meer wedstrijdgericht aan het werk gaan en met goede specialistische trainers de baanatletiek belangrijk maken.

Theo uitgelichtWat is er zo leuk aan AV Sparta? Het is er leuk omdat ik graag loop en training geef.

Wat vind je leuk aan het trainen van groep 1? Toch altijd weer een uitdaging om ze beter te maken zodat ze weer een P.R. kunnen lopen op een afstand. Daarbij moet ik ze op een prettige manier te kunnen motiveren om te blijven lopen de een wat harder als de ander maar dat maakt niks uit

Heb je ooit eens aan stoppen gedacht en zo ja heb je een bepaalde termijn in gedachte ? Zolang ik me goed voel en de groep het leuk vindt (en ik geen andere signalen krijg) ga ik door.

Nagekomen bericht:
Op 3 juli, Theo’s 80e  verjaardag,  heeft het AV Sparta bestuur (Helen Gonzalez)  het erelidmaatschap persoonlijk overhandigd aan een verbouwereerde trainer.
Tekst en foto’s met dank aan Theo Sijbrandij, Eef Goeyenbier, Arnold Vonk en Michel van de Luitgaarden. Tekst en interview Arnold Vonk

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Geplaatst in interview | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Holle in (de halve van) Zwolle

Via een loopmaatje kwam ik in bezit van een startbewijs voor de halve van Zwolle. Een van de leukste loopjes, zeker in de oostelijke regio, verzekerde dit jaar een loper mij tijdens de (ook) gezellige Leiden marathon. Zonder specifiek te trainen, maar wel met goede benen toog ik in gezelschap van mijn vriendin een haar kinderen richting de poort van de Ijssel. Een gezellige stad, wist ik, die ik nog nooit echt gezien had.

Op goed geluk parkeerden we in de wijk, waar het nog een stuk lopen was naar de start. Een mega drukte, elf duizend man krioelden langs de starthekken en de microfonist knalt hard door de speakers, soms overstemd door het geluid van de overvliegende helicopter. Het is acht uur , maar het zonnetje laat nog steeds een mooie 24 graden op de thermometer verschijnen. Een kwartier voor de start zoek ik de ingang van mijn startvak. Een grote rij wacht voor de hekken. De vakken puilen uit. Pas 2 minuten na het startschot kan ik het vak in en 4,5 minuut er na ga ik over de startstreep. Een goede klassering (in mijn leeftijdscategorie ) kan ik vergeten. Een goede tijd ook. Het eerste stuk leidt naar de binnenstad. Hoewel er zeker 10 a12 man naast elkaar kunnen lopen is de doorstroming nihil. Joggers met oordopjes die links blijven lopen, grote groepen looptoeristen of wandelend toeschouwers maken de eerste kilometers tot een drang en slalomwedstrijd. Ik doe het rustig aan. De tweede kilometer gaat in 4.40min. Als we door het pittoreske binnenstad gedeelte bij de finish komen. mogen we nog drie ronden van plm. 6 km afleggen. Ik begin rustig en versnel elke kilometer een beetje. Achteraf gezien zal ik elke ronde een halve minuut sneller lopen. Ik passeer honderden mensenen wordt zelf door een lichte jonge loper gepasseerd. Ik hou hem in het oog en probeer het gat naar hem niet veel groter te halve zwollelaten worden. Aan het eind van de eerste ronde zie ik hem nog steeds.

Wedstrijd in een wedstrijd

Wat een mensen staan hier. En de vele muziek makende bandjes maken het ook gezellig. Daar komt opeens  een motorrijder die me maant naar rechts te gaan, terwijl de loper rechts van mij net uitwijkt naar links om een loper voor hem in te halen. De eerste, in de wedstrijd een Keniaanse, wordt aangekondigd. Ik probeer mijn tred te versoepelen en kreeg opeens een wil idee. Hoe lang zou ik bij deze dame ” in het wiel”, kunnen blijven?

Met grote snelheid zoefde een lichte gazelle achtige atlete langs me. Ik zette aan versnelde en kon zowaar bijblijven. Na 400 meter kreeg ik de indruk dat de dame not amused was en gooide ze er nog een schepje bovenop. De motorrijder en begeleider keken meewarig naar deze blanke recreant, die opeens een behoorlijk tempo liep. Nog 100 meter kon ik aanhaken en liet toen de nummer 1 bij de dames, gaan. Iets later komt ook de nummer twee bij de dames voorbij razen. weer een minuut later de eerste man, die opgejaagd wordt maar ook jacht maakt op de eerste vrouw. De snelheidsduivel wordt met bewondering nagekeken en toegejuicht.

Op jacht naar mijn haas

ik stort niet in en kan nog een aardig tempo hanteren. De ondergaande zon is mooi in de buitenwijken, de temperatuur zakt naar aangename waarden en het publiek bleef in grote getalen luidkeels en rijen dik aanmoedigen. In de laatste ronde van 6km probeer ik naar de loper in het oranje toe te lopen. Het gat blijft echter heel lang een dikke 100 meter met altijd veel lopers er tussen. Als we nog 3,5 kilometer moeten geef ik eigenlijk de moed op. Het tempo is bij zowel bij mij als mijn richtpunt omhoog gegaan. Toch loop ik 2 kilometer later opeens vlak achter hem. voordat we de het houten bruggetje op gaan voor de laatste kilometer ga ik er op en er over. Maar deze lichtvoetige loper vind meteen aansluiting en ik verwacht een jump van hem in de laatste 400 meter. We versnellen, door de binnenstad en ruiken de finish. Ik merk dat ik opeens een gaatje heb en plaats hier de versnelling. Ik voel mijn kuiten over de klinkers en hoop dat ik nog een sprint voor de laatste 100 kan plaatsen, het is niet meer nodig, ik finish 10 seconden voor mijn “haas”, waar ik na afloop een leuk gesprek mee heb. Het is zijn eerste halve en ik voorspel hem zeker mooie tijden van onder de 1.25. We hebben in deze drukte beiden 1.28 gelopen. Voor mij een halve minuut boven mijn PR, maar gemiddeld gezien wel de snelste gemiddelde tijd. door het omlopen in de bochten en mogelijk een te lang parcours heb ik 21,5 km op de teller staan.  Na de finish zie ik ook vriendinlief en we gaan op zoek naar de vrachtwagen met mijn spullen en een leuk terrasje voor bier en bittergarnituur.

 

Na afloop is het heerlijk genieten op de overvolle pleinen en cafeetjes in de mooie oude binnenstad.

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , | Een reactie plaatsen

Parcoursrecord bij gezellige 27e Sparta Molenloop

Voorburg – Onder prima omstandigheden werd op en rondom sportpark Westvliet de  27e Molenloop gehouden. Dit resulteerde in een relatief groot aantal last minute deelnemers en prima tijden. Op de 5 kilometer bij de dames werd een parcoursrecord gelopen.  Ruim 700 deelnemers stonden aan de start op de Voorburgse atletiekbaan.

Parcoursrecord

De 5 km lopers beten het spits af. Jolijn Swager verbeterde bij de dames nipt het bestaande record met 4 seconden tot 19.16 minuten. De atlete van Voorschoten atletiek werd ook vorig jaar winnares. Zij moest nog haar best doen om de nummer twee, Marjolein van Linschoten uit Rijswijk (19.22) van het lijf te houden. Derde dame werd Fenna van der Grient uit Enschede. De vijf kilometer werd een feestje van de thuislopers. Maar liefst zes  lopers van de Voorburgse tak van AV Sparta haalden de top 12. Een van de favorieten, de 20 jarige Robin Kuiper uit Den Haag werd onbedreigd winnaar in een snelle 16,53 min. De tweede plaats was voor Remco Mocking (Haag atletiek, 17.16) die Spartaan Ewoud Rimmelzwaan (17.31) achter zich wist te laten.

Even was er verwarring toen een onbekende loper moederziel alleen, al na 13 minuten de baan op liep. Al snel had de organisatie in de gaten dat deze onbekende verkeerd was gelopen. De hilariteit was er niet minder om.

Teamkampioenschappen

prijsuitreiking Molenloop AV Sparta2018De deelnemers konden ook als team inschrijven. De nieuwe beker voor de Sport 2000 teamkampioenschappen ging onbedreigd naar het team AV Sparta 1. De strijd om de tweede plaats was spannender. Het team Oekel versloeg het MiLa jongens team van AV Sparta met slechts 9 seconden in de totaal opgetelde tijd.

De 10 km was ook lang spannend. Oscar Sebel van TTL Leidschendam (36.12 min.) wist zijn belager Huub Redegeld (Wassenaar) van the Hague Road Runners (36.25) in het laatste deel af te schudden. Zijn clubgenoot Tim Baas eiste de derde plek op.

Net als bij de 5 km, ging de winnares van vorig jaar op herhaling, ook zij komt uit Leiden: Leone de Voogd kwam na 41.18 min. over de finish. Loes van Loenen uit Delft werd tweede voor Mandy van As (Nootdorp) van AV Sparta.

Enthousiaste scholieren
Het scholenkampioenschap dat op de 2,5 km werd uitgevochten ging bijna traditioneel tussen eerdere winnaars: de Voorburgse basisscholen Pius X en Essesteijn betwisten elkaar de zege. Net als vorig jaar ging  basisschool Essesteijn onder luid gejuich met de grote beker naar huis. De Lusthof (ook Voorburg) legde beslag op het brons.

Onder toejuiching van de cheerladies van hoofdsponsor Zorg en Zekerheid werd daarna de 1 km kidsrun afgewerkt. Ondanks of dankzij vaderdag hier veel (ook zeer) jeugdige kinderen die met of zonder ouder de 1000 meter wist te volbrengen. Het loopevenement sponsort. De meisjes Noah Bouthan en Bente de Jong waren de eerste jongen (Essesteijn) te snel af.

 

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Zand en getijde bij Omloop Ter Heijde

Voor de 6e achtereenvolgende maal was ik in Ter Heijde van de partij voor het plaatselijke hardloopevenement. Altijd gezellig en goed bezet, zowel in de breedte als met de aanwezigheid van regionale toppers.

Op de vorige editie na loop ik hier altijd de korte afstand de 5km, met als voordeel dat je in alle rust aankomt en na afloop nog van de strijd bij de 10km toppers kunt genieten die 2 rondes afleggen. Gelukkig ging deze editie weer over het strand. Ik zou vandaag weer een mooie strijd met clubgenoot Ralph gaan uitvechten voor het klassement van het Agium Runcircuit. In Delft was ik 3 plaatsen voor hem geeindigd, in Den Hoorn met een zelfde verschil in tijd, 1 plaats. Toch had ik vertrouwen in een goede afloop. De vorm was er en in Ter Heijde loop ik altijd goed.

Vanuit werk ga ik na bijna 2 uur fileleed meteen door en heb gelukkig nog alle tijd om in te lopen en het parcours te verkennen. Het strand is niet te breed (vloed tij), en het strand langs de duinen vrij mul. Net als vorig jaar zal ik mijn geluk dicht langs de waterlijn zoeken, de extra meters (al gauw een honderd meter) voor lief nemend.

Parcours, dorp en cafe verkennen

Een andere deelnemer (die vaak in mijn buurt finisht), bestudeert ook de te lopen route. Hij adviseert me over de grasstukjes te lopen. Even denk ik dat hij een zonnesteek heeft opgelopen, maar later zal ik zijn zin begrijpen.

Ik dump mijn spullen bij de reddingsbrigade die haar loods ter beschikking stelt en ga nog even snel een tosti op mijn hongerige maag leggen. In dorpshuis het Vrondel verkopen ze geen eten, dus mijn zoektocht voert langs het Fletcher hotel en eindigt in het verscholen cafe De Viskeet, waar rauwe zeebonken aan het bier zitten en een keutje leggen. Quasi serieus zegt de zware kastelein dat hij ook nog mee kan doen en vraagt waarom ik opeens lach. Na een half uur is de tosti klaar en een minuut later verdwenen.

start Omloop2018Zoals gebruikelijk kom ik pas als een van de laatsten het startvak in en vind een plekje naast Ralph. Voor mijn gevoel ga ik niet al te snel van start, maar Ralph ben ik al snel kwijt. De lopers daveren langs de kuithoge paaltjes door de bocht. de wind is pal tegen. Ik haal al wat lopers in en wordt zelf voor de bocht ingehaald door een lange jongeman in groen shirt (Rotterdam?). Samen zoeken we de aansluiting bij lopers voor ons.

De onstuimige loper met de fietsende coach

Vanuit zijn rug sla ik een brug naar een andere nog jongere loper (16 a 17 jaar?) die door een vrouw (zijn moeder?)  op de fiets word gecoached. Hij is net als de vorige loper lang en houdt me mooi uit de wind. Voor me zie ik een bekende loper die altijd een heel snelle eerste kilometer neerzet, maar die ik steevast inhaal. Dit keer lijkt hij lang voor te blijven. Samen met de jonge loper halen we een aantal lopers in.  De coach van de jongen merkt dat ik goed wind vang en adviseert haar pupil om het zelfde te doen: loop naar de jongen voor je, dan kun je schuilen”. De jongen wordt wat geirriteerd van het gepraat al probeert hij de raad met frisse tegenzin op te volgen. Het gat is echter te groot om snel te dichten en na zijn versnelling loop ik weer naast hem. WE gaan nu de bocht om  en lopen de lange (500 meter) hellende strandopgang op.. Prompt weer een versnelling, waar ik nu enigszins moet passen. Ik houd mijn kruit droog. Voor ons lopen twee snelle dames (waaronder een Haag atlete die bij de DIOS Lenteloop net voor me eindigde).

Juiste keuze

Op het strand loop ik schuin richting waterlijn, waar de meeste andere lopers meteen linksaf hoog op het strand blijven. De loper die ik zag tijdens de parcoursverkenning heeft ongeveer 75 meter voor me dezelfde route als ik genomen. Hij is nu een mooi baken (bij zee). Ik zie nu de grasduintjes en weet nu waar hij het eerder had. ik loop er langs omdat ze meer houvast bieden. Iets verderop is de strandopgang vanwaar ik de lijn langs het hardste stuk heb onthouden. Ik loop nu ter hoogte van de dames die 100 meter meer landinwaarts lopen. Maar we moeten nog zeker 600 meter over het strand. Ik loop iets in op de loper voor me. Het tempo gaat behoorlijk hard (plm. 4 min/km op het strand). Mijn richtpunt (en ik volg) gaat iets te vroeg door het mulle zand richting duinen. We zoeken de metalen platen die bij de strandopgang liggen en de gezochte stevigheid bieden. We hebben beiden een 4 a 5 lopers (waaronder de snelste dames en de jonge loper van het eerste deel) op het strand gepasseerd. De bedachte tactiek is dus lonende geweest. Vlak voor ons loopt Sjoerd van Marrewijk, een winnaar van een paar jaar geleden.

Finish

finish_winnaarOTH2018Achter me komt een snelle jongen nog gevaarlijk dichtbij, nadat ik de steile duin achter me heb gelaten. De loper voor me kan ik op mijn beurt niet meer pakken. Een mooie 12e plaats. Ralph, die voor het strand op enige afstand , 2 plaatsen achter me lag eindigt op een 24e plek met een achterstand van ruim 1,5 minuut. Met mijn tijd van 21.16 ben ik ook 10 seconden sneller dan mijn snelste tijd (op strand) hier gelopen. In het klassement voor de 5km doe ik goede zaken. Na afloop is het weer gezellig bij de loterij en de prijsuitreiking, waar weer vele prijzen worden uitgereikt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Een reactie plaatsen