Schoenenjacht bij 1vd finale HRR

De laatste 1vd4 loop stond vandaag op het programma. 10 kilometer bij the Hague Road Runners in Wassenaar. Aangezien vriendinlief mijn auto leende om  aan de tien van Tiengemeten mee te doen, startte mijn reis  per fiets. Via Den Hoorn kwam ik met wat omwegen op station Rijswijk waar ik Ricardo al zag lopen. Met hem en zijn zus kon ik de weg vervolgen per auto. De vorige keer dat ik mee reed liepen we beiden een PR. vandaag gingen we weer voor een tijd onder de 40 minuten. Uiteraard had ik de nodige kanttekeningen: het parcours is misschien te lang, er zijn veel haakse bochten en stoeptegels of klinkertjes.  Feit was dat ik veel getraind had, maar dat wilde niet zeggen dat er perse een goede vorm was. Hoe had ik de trainingsloop in Maassluis van vorige week verteerd (33Km) en was mijn snelheid niet verminderd? Met paul, Herman en Jeroen M. liepen we in en kwamen we ook trainer Theo tegen. Robin , die zich nog steeds iedere keer verbeterd,  was ook gesignaleerd en gebrand op een overwinning vandaag en het eindklassement.

Zelf stond ik er redelijk goed voor in mijn leefttijdscategorie waar vier prijzen te vergeven waren. Eén punt achter op clubgenoot Geert-Jan R. en gelijk met Haag routinier Eddy. Een andere loper van Haag zou vandaag makkelijk de eindoverwinning kunnen pakken, hij zou vier plaatsen mogen verliezen op Geert Jan, indien hij aanwezig was. Maar…dat was hij niet. De strijd om plek 1 zou dus door mij en de andere twee genoemden uitgevochten worden.

Eddy staat al vooraan en is in vorm. Ik zoek een mooi plekje achter Robin op rij twee, terwijl Geert-Jan wat meer van achteruit startte. We beginnen met een lusje van 1km bij het clubgebouw en Duindigt. Ik probeer ontspannen te starten en loop niet ver achter de altijd snel startende Herman. Achteraf ging de eerste kilometer in 3.50, maar het voelde goed.  Ik loop het gaatje van 15 meter naar Eddy dicht en al snel hijgt Geert-Jan in mijn nek. We moeten nu 3 rondjes van 3 km afleggen. De nummers 1,2 en 3 van mijn klasse lopen mooi bij elkaar tijdens deze spannende finale.

Strijd voor het podium

Spartaan Thomas voegt zich ook bij ons, maar in Clingendael pakt hij een voorsprong. Het plan is om zo lang mogelijk bij deze twee snelle mannen – die ik beiden slechts 1 maal op een vlakke 10 verslagen heb – te blijven. In een eindsprint heb ik kans. Bij het Clingendael huis op een bruggetje naar beneden neem ik brutaal de leiding. het gat naar Thomas blijft klein en hij vormt een mooi richtpunt. Als we langs de wijk Marlot lopen neemt Eddy de leiding weer terug. Mulay, coach van Thomas roept luid: “laat je terugzakken, “sluit je aan bij het groepje”. Even later halen we thomas bij. Halverwege versnelt Eddy licht. Of zakken wij in? Bij de vorige loop had ik geen power om het tempo in de tweede helft vol te houden, nu lukt dit redelijk. Geert jan heeft het ook lastig in deze 6e kilometer. Ik wacht op Thomas of hij het gaatje dicht loopt en ga achter hem aan. Geert jan laat een gaatje vallen. Het lijkt of Eddy een definitieve voorsprong heeft genomen in het laatste deel van ronde twee. Mulay schreeuwt weer naar thomas: “niet naast hem lopen, maar achter hem”. tja dan lopen we het gaatje zeker niet dicht, want ik kan niet echt meer versnellen.
We worden ingehaald door 2 snelle lopers, maar die gaan finishen voor de 5km. Ik verwacht elk moment Ricardo, maar het blijft rustig. Slecht Geert-Jan volgt, maar dit gaatje van bijna 50 meter kan hij nog dichtlopen. We gaan de laatste ronde in, over de stoeptegels. Ik denk nu niet meer aan winnen, maar hoe ik dit tempo vol kan blijven houden. “verdedig je 2e plaats”. “Heel blijven voor de marathon over 2 weken” is ook een gedachte die op komt. Het gat naar Eddy blijft gelijk, maar lijkt onoverbrugbaar. Thomas versnelt in de laatste 1,5 km. Hij is uit een andere leeftijdsklasse en ik moet hem laten gaan. Ik heb het idee dat Geert Jan dichterbij komt en ik gooi nog alle energie uit mijn lijf in het laatste rechte lange stuk. Een 50 meter voor me zie ik thomas bij Eddy komen en hem in een snelle sprint verslaan. ik zie 39.44 op de klok staan (denk ik) als ik de laatste bocht uitkom…alles pers ik er uit om mijn PR van 39.50 te breken. Ik ben helemaal uitgewoond als ik 9 seconden na Eddy over de finish kom. Geert-Jan volgt op 16 seconden.

Mysterieuze tijden

Mijn horloge geeft 39.49 aan, maar is dat de officiele tijd? Thomas en Geert-Jan geven aan dat deze tijd niet klopt…het zou veel sneller moeten zijn. Later op de dag zal ik de verlossende uitslag zien: 39.12 op de tien. Ik kan het niet geloven.. Mijn horloge geeft 9,73 km. aan. Was de afstand te kort? navraag ter plaatse bij Road runner Ewout leert dat de GPRS niet de juiste afstand pakt en de bochten korter weergeeft dan je werkelijk loopt. Het is eerdaags nog tweemaal nagemeten. Jeroen (nieuw PR en onder de 40 minuten), Ralph (wat ziek geweest), Ricardo (had het vandaag niet, helaas niet onder de 40 m.) ,Paul (blij met een na oorlogs PR), Andre (gaat weer steeds sneller lopen), Herman (niet onverdienstelijk) en vele andere clubgenoten finishen. Robin wint met grote overmacht in een supersnelle 34.31. Matthijs wordt 9e en ik vind me overall op plaats 15 terug.

Prijsuitreiking

Bij de prijsuitreiking zijn er veel clubgenoten die in de prijzen vallen. Ditmaal geen bekers maar verzilverde mini hardloopschoentjes. Robin wint bij de senioren. Matthijs is 3e bij 35+ en bij de “ouwe garde” wint Thomas een 2e prijs en zijn er ook prijzen voor Paul (3e) en Herman (4e) die al naar huis is omdat hij een prijs niet had verwacht. Zelf kom ik dus net te kort voor de 1e prijs en heb evenveel punten als Geert-Jan (3e), maar de laatste wedstrijd is daarbij doorslaggevend. De blijdschap over de 2e prijs overheerst het gevoel van “had ik nog met Thomas meegekund en de 1e plek kunnen grijpen?”

Met trainer Theo ga ik naar de atletiekbaan in Voorburg om de opening van het baanseizoen te volgen. De jeugd is ook lekker bezig.(en daar hoort Marnix ook bij;-)

Advertenties
Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Sdamloop, geboorte van de magneetloop

Road to rotterdam via Schiedam

Er stonden  nog 32 kilometer op het menu. Bij Lekker gelopen hadden ze een aantrekkelijk hoofdgerecht van 27 km door de duinen bij Meijendel. Maar ik liet deze lekkernij toch liggen, het tijdstip van 9.00 zondagochtend lopen was met toch iets te vroeg. In Schiedam kom ik relatief laat aan, bij het multifunctionele sportpak boven de A4 (Kehtel)tunnel . snel een startnummer scoren, terwijl ik uit een ooghoek Ireen Wust goud zie winnen op de Olympische Winterspelen. De periode van ijs en kou lijkt voorlopig te eindigen, er schijnt een licht zonnetje en ik besluit de handshoenen aan vriendin lief te overhandigen die later de 5 km zal lopen. De afstand die ik doe is 21km en daarna lopend terug naar huis in Midden Delfland voor het toetje van 11 km. We starten bij de pannaveldjes/kooien boven op het complex en via een nauwe doorgang lopen we naar de open velden bij Schiedam Woudhoek.

Duurloop met versnellingen

magneetloop2018aMijn plan is om de eerste kilometer heel rustig te starten en dan naar een tempo van 5.25  en later 5.15 te schakelen met om de 6 km een versnelling van 1km naar marathontempo. Ik loop langs een meisje die schijnbaar het tempo wat laat zakken en haal ook een tengere jongeman in, die even later bij me aanhaakt.uit zijn shirt maak ik op dat hij ook voor de Rotterdam marathon traint.

Gezellig keuvelend (“Ja, dit wordt zijn 3e poging, helaas moest hij de vorige keer opgeven), verzanden we in een iets langzamer tempo. We roeren het onderwerp traininsloop aan en het feit dat je je toch vaak laat verleiden tot snellere tempi. Het meisje dat ik eerder inhaalde vind aansluiting en haalt ons een kilometer later in, mogelijk niet geinteresseerd in onze marathonbelevenissen. Ik waarschuw mijn loopmaatje dat ik ga versnellen en we nemen afscheid. ik haal een viertal mensen in en kom behoorlijk alleen te lopen. In de verte een loper in het geel en achter me de usual suspects. Het is toch mooier dan gedacht hier, veel van de omgeving ken ik, omdat ik hier vaak fietste als ik mijn fysio opzocht. Hij heeft zijn praktijk in het sportcomplex.

magneetloop2018b.jpg Ik focus me op de man in het geel voor me. Hij blijkt ook ongeveer 5.15-5.20 te lopen, dus ik kom niet veel dichterbij. Dan is het tijd voor mijn tweede versnelling en ik passeer hem in de laatste meters van de “snelle kilometer”. ik wandel even als ik 2 meter schuin voor hem loop en kan dan snel aansluiten. Jolige kinderen slenteren en sprinten ons dan weer tegemoet. het zijn basisscholieren die met frisse tegenzin zijn begonnen aan hun 5km. We zijn nu de 12 km voorbij en hij krijgt het lastig. Ik loop langzaam in op een vrouw die 50 meter achter een vader met zoon loopt. Er is een verzorgingspost met opzwepende muziek. Yes precies weer tijd voor een versnelling. Ik vlieg naar een andere loper in de verte die het zwaar heeft. “Ach wat jammer nou hoor” hoor ik hem klagen. Ik geloof dat hij het niet cynisch bedoeld, hij roept me nog wat, maar de wind slaat zijn woorden stuk.

Het laatste stuk (en via mijn eennalaatste versnelling) kom ik bij een soepel lopende dame die al een tijd probeert 2 heren te achterhalen. Ze waren lid van een uiteengeslagen groep. Ik neem de dame op sleeptouw en ze heeft nog wat over. Een kilometer later laten we de heren achter en voeren het tempo langzaam op. “3e dame” hoor ik mensen haar aanmoedigen. Een kilometer later halen we de 2e dame in. Ook zien we hier 10km lopers ons tegemoet komen. Een begeleidende fietser kan ik nog net ontwijken. Ik zie het sportcomplex en zet nog eenmaal de turbo aan en wens de dame succes. Bij de finish wacht mijn vriendin die een lekkere 5 km heeft gelopen. We drinken nog wat en ik geef haar de autosleutels. het zitten heeft me wel wat stijf gemaakt en het is lastig om weer een soepele tred te vinden. Als een eenzame loper hobbel ik door de kronkelende paadjes richting Midden Delfland. Er zijn weer mooie kilometers gemaakt vandaag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

De magische grens van 1.30 uur

Al een paar jaar wil ik onder de 1uur 30 lopen op de halve marathon. De magische grens van anderhalf uur verbreken. De parcoursen van marathons op Texel, Terschelling en Vlieland lenen zich hier niet voor (maar wel erg leuk om te doen). Ook in Amsterdam en tijdens de CPC was me dit ook nog niet gelukt. Vaak vanwege een combinatie met drukte , warmte en plotse temperatuurswisselingen. Vorig jaar deed ik voor het eerst mee aan de Midden Delfland halve marathon. Hier wel een snel parcours. De intentie van een snelle trainingsloop met de intentie van 1.34 resulteerde in een officieel PR van 1.31.18 (officieus had ik in Egmond 2016 al eens 1.30.28 gelopen).

Midden Delfland Halve marathon

Nu diende zich wederom een kans aan: wederom had ik me ingeschreven voor de Midden Delfland halve marathon. Wel was er twijfel over de vorm en zeker twijfel over de omstandigheden: voorspelde temperaturen onder het vriespunt en snijdende harde rukwinden. Bovendien was het parcours veranderd. Dit jaar werd er in Maasland gestart (dus de route was Maasland-Schipluiden v.v.). Bovendien waren enkele lusjes met keerpunten ingebouwd en ook  enkele scherpe haakse bochten  in Schipluiden (waaronder de gemene draai omhoog op de Vlaardingsekade)  ingebouwd.

Startnummers ophalen

Het is al druk bij de lokale sporthal, waar de startnummers uitgereikt worden. Ik rijd eerst verkeerd en daarna maar de woonwijk in om mijn auto op een van de spaarzame plekjes te kunnen zetten. Eindelijk, daar is een plekkie. Als ik uitstap merk ik dat ik voor het huis sta van (mijn enige) vrienden in Maasland. Over ongeveer 3 uur heb ik hier een verjaardagsfeest.

In de  sporthal kom ik al enkele lopers van de Hardloper tegen (Ria, Jan, Stephan Lukosch). Stephan is met de fiets gekomen en vertelde over de lastige wind die koud, hard en vlagerig was. Snel de laatste voorbereidingen in de kleedkamer en dan inlopen naar de start bij De Schilpen.  Hans Verbeek van AV De Koplopers praat het geheel (help elkaar door in groepje te lopen met die harde wind) aaneen. De stemming is als zoals vaak in deze regio gemoedelijk en er schijnt een heerlijk winterzonnetje op  de deelnemer die zich verzameleden in de s’Herenstraat.

In het startvak verover ik een plaatsje naast AV Sparta loopster Simone Lankhuijzen. Ze wil wat snelheid opdoen bij de 10km, die gezamelijk start met de halve. Lierenaar Arco Poot zie ik ook aan de start. Net als ik en vele andere deelnemers bereidt hij zich voor op de Rotterdam Marathon. Hij zal niet voor een snelle tijd gaan, maar er een trainingsloop van maken. Niet dat ik dan in zijn buurt kan blijven, want de Lierenaar is een van de snelsten in de regio.

Onderweg

De toeter klinkt en we gaan van start en lopen Maasland uit. Na kilometer 1 komt Stephan me voorbij: We gaan nu al te hard roept hij in het voorbij gaan. Dat klopt, want met 4.10 zit ik ruim onde de beoogde 4.20-4.25 in de beginkilometers. “mag wel met een beetje wind mee” roep ik hem na en matig mijn snelheid een toefje. Dan gaan we het vlakke gedeelte langs de Gaag, waar de wind hard tegen is. Stephan loopt ruim 150 meter voor me. Voor hem een grote groep van sterke lopers met daarin de gebruikelijke winnares bij de vrouwen, Carla Ophorst. Stephan, een van origine Duitser, neergestreken in Schipluiden moet het doen met een groepje van 2 companen. Zelf loop ik met een breed geschouderde triathleet die hard tegen de wind in beukt. We halen nog twee afgevallen lopers bij en een oudere loper in het blauw sluit bij ons aan. Dit is een mooi groepje denk ik. De triahtleet doet het meeste kopwerk, maar ook ik doe mijn deel.

Groepsgewijs tegen de wind in

Voor me heeft Stephan minder geluk, hij komt opeens alleen te lopen. Eén loper buigt af voor de 10km en een andere loper kan het tempo niet hooghouden. De laatste waait snel terug in mijn groepje. Een kilometer voor de brug hebben we Stephan in de kraag gevat, gelukkig kan hij goed aanhaken in de groep. Op kop loop ik de brug op en dender ik met enige voorsprong naar beneden Schipluiden binnen. Even lijkt het of we rechtdoor moeten richting vrijwillegers, maar Stephan waarschuwt me dat we een lusje naar links om de plas bij het oude gemeentehuis moeten maken. Dan gaat het richting ijsbaan.

draaien en keren in Schipluiden

Hier liggen mijn trainingsrondjes en ken ik elke grasspriet: een thuiswedstrijd. Dat maakt het wel een voordeel (niet alleen voor mij, ook voor mijn groepsgenoten die je ziet zoeken naar de juiste paadjes en bochten). We lopen in de buurt van de waterpost die we tweemaal passeren. Hier vlak voor heb ik mijn eigen ravitaillering. Vriendinlief geeft mijn flesje drinken en een gelletje aan. Enkele lopers achter me grijpen in het luchtledige want zij denken dat hier de waterpost al is.  Op de rechte stukken komen nu twee lopers in het blauw (een is van Thof Maasland naar voren) en de triahtleet naar voren, in de bochten en op de kade neem ik het initiatief. Stephan is er ook nog steeds bij. het tempo gaat omhoog.

hard terug naar Maasland

Ik ga de brug weer op en we verlaten Schipluiden. De wind is nu lekker in de rug en het gaat hard. De twee lopers in het blauw versnellen. Ze lopen 4.10 terwijl wij naar 4.15 de km. gaan. ik hoor Stephan roepen: we gaan niet mee, maar later besef ik me dat hij zegt: “Ik ga niet mee”.  Even is er twijfel, zal ik bij stephan blijven of ook voor een een sneller tempo gaan.  Ik kies voor het laatste. Heerlijk loop ik op de WestgaagDe 12km gaat binnen de 50 minuten, en is maar 20 seconden boven het PR op die afstand. Ik loop flink uit op Stephan en denk hem niet mee terug te gaan zien. Maar Duitsers komen altijd terug. We gaan de Kwakelweg op en dan snel de Duifpolder in.

Helse wind in de Duifpolder

Hier is het helemaal vlak en elke 100 meter lijkt het of de keiharde wind me harder terugblaast. Verschrikt kijk ik op mijn klokje: 4.40. Dit gaat niet goed. De kilometertijd zal in 4.43 gaan Een tijd onder de 1.30 of een PR kan ik wel op mijn buik schrijven, besef ik. Dan maar kijken of ik de snelste loper van De Hardloper kan worden. Dan moet ik Stephan wel voorbij blijven. Een groepje zie ik uit mijn ooghoek snel dichterbij komen. Ik temporiseer en zie 4 man onder aanvoering van een bekende Haag atleet langszij komen. Ook Stephan en de triathleet zitten er bij. Ik verhoog mijn frequentie en kan achteraan aansluiten. Even niet de keiharde koude wind in mijn gezicht. 200 meter later is deze lijdensweg voorbij en slaan we de bocht om richting de trekpont. De Haag atleet versnelt en pakt 15 meter.

Vliegend langs de Vlietlanden

Ik heb mezelf herpakt want ik even later ook afstand van de andere lopers. We lopen richting de trekvaart, het mooie natuurgebied. Een lang stuk van ruim 3 kilometer rechtdoor gaat volgen. We hebben 15 kilomer voltooid. Op het eerste steile bruggetje dicht ik het gat, het volgende bruggetje gebruik ik om te demarreren. De Haag atleet die ik nog nooit in een wegwedstrijd wist voor te blijven, kan niet volgen. Ook Stephan is op achterstand. De wind in mijn rug maakt nieuwe krachten los. Ik vlieg. Ik denk niet meer aan krachten sparen of gemiddelden…gaan als de wind.

Reken maar.

Kilometer 16 gaat in 3.59 min/km. De volgende kilometers in 3.56 en 3.59. Wauw! ik heb mijn achterstand in de 1,5 zware kilometers weer goed gemaakt. Nu raadpleeg ik mijn horloge. 4.13 is het gemiddelde. Sóchtends las ik in “Run Baby Run” een stuk van Hans Nijenhuis, waarin hij dit gemiddelde als doel voor zijn 1.30 barriere succesvol handhaaft. 4.17 had ik uitgerekend voor een PR. Nu komen nog drie zware kilometers, waarin de wind niet meer in de rug blaast. Zal de haag atleet nog kunnen terugkomen? Ga ik 4.13 kunnen blijven lopen? Mijn horloge blijft tergend lang 4.13 als gemiddelde aangeven, zelfs als ik gevoelsmatig versnel. Hee, hier moeten we een stukje een rare lus maken: ongeveer 300 meter heen en terug om een fiets heen (de opvulling naar 21,1km).  Zo kom ik mijn “medelopers/concurrenten” weer tegen als ik om de fiets gelopen ben.  Een van de blauwe lopers is in zicht gekomen en ook een rode loper van Thof haal ik voor het keerpunt in. Als ik de haag atleet en Stephan in het gelaat kijk, weet ik dat het goed zit, die komen niet meer terug. Maar ik heb een belangrijkere strijd: Onder de 1.30 het zal toch niet dat ik op de klinkers van Maasland het tempo moet verlagen.  Een PR is leuk, maar onder de 1.30 is nu de kans! Het 20 kilometer punt passeer ik: 1.24 en veertigtal seconden.

Midden Delfland HM2018Dit moet lukken! Een grote rust maakt zich van mij meester.  toch houd ik het gas er redelijk op. De blauwe loper wordt ingerekend en nabij het finishpunt kan ik nog 2 lopers passeren. Met een heerlijk gevoel passeer ik de finish. Nog steeds schijnt de zon en mijn humeur kan dit weekend niet meer stuk als ik de eindtijd zie: 1.28.06! Ik moet het echt twee keer checken want ik kan het nog nauwelijks geloven. 3 minuten er af. Alsof het niks is. Bij de finish geniet ik van een kopje thee en een bouillon. De triathleet komt ook over de finish, ik bedank hem voor he sleurwerk en praat bij met Stephan. Ook hij heeft een PR, helaas net niet onder de 1.30. Hij komt 12 seconden tekort. Ik loop uit naar de sporthal, snel droge kleren aantrekken. Ik informeer naar de pruisuitreiking. Over 10 minuten is er inderdaad ook een prijs beschikbaar voor de eerste Hardloper en de eerste loper van THOF.  Ik douche in recordtempo en ben net op tijd om de eerste heren hun prijs in ontvangst te zien nemen. Dan klinkt mijn naam. Snel mijn gulp dicht doen, want de filmcamera’s en fotografen staan al klaar. Ik ontvang een mooie kist met streekproducten van Boerenbont. En nu snel nog 200 meter lopen naar de auto en de verjaardag, waar genoeg drank staat te wachten om alles te vieren en de vochthuishouding weer op niveau te brengen.

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | 1 reactie

Wynfrith Meijwes: onverwoestbare hardloper met discipline

Als ik bijna klaar ben met een baantraining zie ik uit mijn ooghoeken een hardloper het complex van AV Sparta naderen. Ik herken het afgetrainde lijf van Wynfrith Meijwes. Twee jaar eerder zat ik naast hem in de kantine van The Hague Road runners. Biertje erbij en wachtend op de tergend langzame uitslag van het crossklassement. Hij onbedreigd winnaar bij de toppers, ik net buiten de prijzen in de categorie voor de wat oudere hardlopers. Wie was die onbekende loper die uit het niks leek te komen?

Eerste plaats bij 10km NK Schoorl mannen 35+

Dit is de actualiteit: Wynfrith, heeft zojuist een training afgewerkt (bron: Strava) nadat hij de dag ervoor een 10 km wedstrijd heeft gelopen. Niet zo maar een loopje, maar het NK in Schoorl. (Groet uit Schoorl Run). Op de Noord-Hollandse schelpenpaadjes is zijn missie gedeeltelijk geslaagd. Het Nederlandse kampioenschap in de leeftijdsklasse 35 (Wynfrith heeft deze leeftijd sinds kort op de teller staan) is binnengehaald. Met een krappe voorsprong op Nixon Fernandes (PAC Rotterdam) finisht de Voorburger in 32.26. Het tweede deel van de missie, een PR in 32.06 te verbreken, blijft buiten bereik op het redelijk pittige parcours waar de wind zeker geen bondgenoot was.

De data analist die zich ooit voor zijn werk (CBS) in Voorburg vestigde bereid zijn wedstrijden minutieus en grondig voor. De race was dan ook een tactische: het verschil werd volgens plan op het zwaarste deel van het parcours (een pittige heuvel) beslecht. De voorsprong op de concurrentie werd daarna niet meer weggegeven.

Ambitie, drive en resultaten

Terug naar twee jaar geleden de winter van 2015/2016: Wynfrith loopt crossjes  en valt niet alleen op vanwege zijn kracht en snelheid maar ook door zijn sterke en niet alledaagse manier van lopen.

wynfryth_winst duinstrandloop

Duinstrandloop, Den haag: de eerste overwinning

Op dat moment was hij clubloos en niet gehinderd door hardlooptrainers. Ondertussen heeft hij zijn eerste wedstrijd gewonnen: De Duinstrandloop nabij Haag atletiek. De organiserende club vraagt hem om lid te worden.

De prijs voor stijl zal hij niet snel binnenslepen. Toch is er qua loop efficiëntie een wereld van verschil gemaakt door zijn eerste trainer Pim Quist, die hem ook aanmerkelijk sneller heeft gemaakt. Sinds kort is Dick Lam (voorheen Agium runners) de nieuwe trainer, die de progressie van Wynfrith moet gaan voortzetten. Een eye opener voor de geboren Groninger zijn de relatief langzame trainingen (400m intervals in 1,17, alles is relatief red.). Op zich mag de atleet zich sparen, want hij traint maar liefst zesmaal per week, heeft een drukke baan in Amsterdam, is getrouwd én vader van twee jonge kinderen (1,5 jaar).

Geluk na een ongeluk

Wynfrith, die voorheen voetbalde (als keeper!) liep vroeger al vooraan in de trainingen op het voetbalveld. Eenmaal in Voorburg deed hij veel aan bootcamp en ging veel (race)fietsen met  vrienden. Zo belandde hij ook in natuurgebied Meijendel, waar het noodlot toesloeg. Rijdend over een van de bruine ijzeren platen die de weg afdekken werd hij uit het zadel geslingerd. De fietsende hardloper belandde op een paaltje: en verbrijzelde hierbij zijn heup. Wie dacht dat de sportcarriere voor Wynfrith voorbij was had het mis. Dit was pas het begin. Na een operatie (LUMC leiden) en het inbrengen van 7 (!) metalen schroeven in het gewricht volgde een snelle revalidatie. Mogelijk dat het bootcampen – Wynfrith is overtuigd dat alle hardlopers hier veel baat bij hebben- het krachtmens ook hierbij geholpen hebben. Feit is dat nog geen half jaar later een halve marathon (Zoetermeer) binnen de 1.30 werd afgerond.

Aanvankelijk stond de CPC op het programma totdat de noodlottige valpartij roet in het eten gooide. Daarvoor had Wynfrith al een 10 km afgelegd binnen de magische grens van 40 minuten. Aanleiding (zoals vaak bij “bekeerde” hardlopers) was een weddenschap met hardlopende vrienden.   Tijd om stil te staan, na deze 21,1 km. was er niet. Een nieuwe uitdaging werd gevonden in de moeder alle afstanden: de marathon. Dit keer was de 3 uur grens een ambitieus doel voor de gedisciplineerde hardloper. In Amsterdam lukte dit niet meteen: 3.08 uur. Maar in Rotterdam was het wel raak: 2.55 uur. Afgelopen jaar was – inmiddels via een rigide schema bij Haag- Londen het strijdtoneel. Hoewel er – volgens Wynfrith veel –  verval in de race was (doorkomst 1.12 op de halve marathon) finishte hij in een voor Nederlandse begrippen prachtige 2.31 uur. (15e op de jaarranglijst 2017). Het feit dat Wynfrith de gelletjes niet kan binnenhouden tijdens de wedstrijd (na plm. 25 km) is hier mogelijk debet aan. De afgelopen tijd was het vizier weer op kortere afstanden gericht. Zo won Wynfrith in de aanloop de Puinduinrun (9,6 km), waar hij tweevoudig winnaar (en clubgenoot) Jeroen van Aken klopte.

Waar maakte je het verschil? ”Dit was eigenlijk al in de eerste ronde bij de trappen. We gingen hard weg. Heuvelop weet ik dat ik sterk ben, dus op het vlakke moet ik bijblijven. In de afdaling van de tweede trap nam ik veel risico met 2 treden tegelijk omlaag. Jeroen gleed even weg , ik voelde me sterk en kon vervolgens hard door trekken om een beslissend gat te slaan. Dit jaar ben ik sterker op de vlakke stukken.

Lichter ook, maar minder krachtig. Uiteindelijk blijft het toch een energievraagstuk.”

Leuke Loopjes? De puinduinrun,  een zware race, moet je als regionale atleet wel gelopen hebben. Verder vind ik lopen zoals de Meijendelloop (afgelopen november met overmacht door Wynfrith gewonnen in een nieuw parcoursrecord) leuk. Ook de Montferland run vind ik leuk vanwege het heuvelachtige uitdagende karakter.

Wat vind je leuk aan hardlopen? Even valt het stil en moet de Groninger nadenken. “Eigenlijk vind ik een vlakke 10km race over asfalt helemaal niet leuk. Wedstrijden met heuvels of die je echt uitdagen qua lengte en zwaarte spreken me meer aan. “Wat ik wel leuk vind is het feit dat je beseft dat je echt ergens goed in bent.  Zelfs dat je merkt dat je op 35 jarige leeftijd nog veel jonge gasten kan verslaan. Het is ook gaaf om iets te winnen”. Wynfrith houdt duidelijk van doelen stellen en die behalen.

Wat is je doel? Het NK van Schoorl was een belangrijk doel. De volgende race die ik wil doen is  de Venloop (25 maart red.). Ik wil mijn PR van 1.10.30 onder de 1.10 brengen, maar dat zal nog lastig worden. Ik ben nu al aan het plannen voor een marathon in 2019. Zelfs vakanties met familie ben ik aan het overwegen om te verschuiven i.v.m. het lopen van een snelle marathon. Het is duidelijk dat Wynfrith qua wedstrijden de krenten uit de pap zoekt.

Wat is jouw geheim? Gedisciplineerd trainen

Waar kan je niet zonder tijdens het lopen? Mijn sporthorloge

Waar kan ik je s’nachts voor wakker maken? Nergens voor

Hobbies naast het hardlopen? Vrouw & kids, lezen, en speciaalbier

Waar ben je trots op? Dat ik naast het sporten, werken, spelen met mijn kinderen nog steeds genoeg vrije tijd over heb

Gewicht? Tussen de 72 (marathonperiode) en 76 kg

Favoriete training? 8 x 1200m op 10 k tempo met 400 m dribbelpauze of een crosstraining door Meijendel

Baanwedstrijd of cross? Cross, vanwege de afwisseling

Khalid Choukoud of Michael Butter? Michael Butter

Favoriete sporter Milko Djurovski (oud-voetballer bij o.a. FC Groningen red.)

Wat is het verschil tussen voetballers en hardlopers? Bij hardlopers is er toch vaak minder team spirit en beleving. Ook vind ik dat hardlopers vaak geblesseerd zijn en klagen over pijntjes.

Groningen of Den Haag? Groningen

 

 

Geplaatst in interview | Tags: , , , , , , , , | 2 reacties

Net niet en net wel bij 1vd4 Kopjesloop

Mixed emotions

Om maar met de deur in huis te vallen: een belangrijke loop voor het klassement gaf vandaag gemengde gevoelens.  ik mocht niet ontevreden zijn, maar ik ging niet met een tevreden gevoel naar huis. Een tijd van 39.59 op de 10km was maar 8 seconden boven mijn PR en de wind was op sommige stukken hard tegen.  Anderszins was de afstand tekort en deze loop meetellend voor dehet 1vd4 10 km circuit een Piek moment.

In de avond denk ik terug, terwijl de loop nog even door mijn hoofd spookt. De voorbereiding was niet ideeal. Veel wedstrijden en een knop omzetten naar de voorbereiding op de marathon. Ook had ik veel trainingen gegeven aan jeugd en groep 3 van mijn loopclub. Een drukke periode op werk en een  wat impulsieve aanval op een sushi restaurant (de medewerkers maken het goed, zelf ging ik wat minder fit naar huis) droegen bij dat ik de juist spirit niet helemaal had.

Warm draaien met de jeugd

Vooraf had ik een warming up gedraaid met een aantal junioren die de 5km zouden doen. De start was gelijktijdig en de jongens en meisjes deden goed hun best en streden om de onderlinge eer. Dat zou ik vandaag ook doen temidden van vele clubgenoten. GeertJan R. zou waarschijnlijk een maatje te groot zijn en ook Ricardo had al een paar keer sneller gelopen. Met deze twee alsmede de (weer) verrassend sterk lopende Ralph kwam ik in een groep van 6 te lopen. Als vijfde Spartaan  in dit mooie treintje liep hier Thomas mee. Alleen Geert Jan was een concurrent in mijn leeftijdscategorie.  Mattijs liep al snel een stuk voor ons en David kwam niet meer bij de groep. Een relatief rustige eerste 200 meter werd vervolgd door een drietal snelle kilometers.  Een aantal atleten van Haag werden gepasseerd waaronder concurrent Eddy. Ik kon achteraaan het groepje aan het elastiek blijven. De wind tegen in het laatste stuk noopten me tot een versnelling zodat ik nog wat voordeel had. maar al snel in ronde twee was de kracht weg en forceerden Geert jan en Ralf na 6 kilometer met een versnelling een afscheiding. Thomas was ook al afgevallen. Ricardo kon nog een kleine twee kilometer volgen, voordat ook hij moest lossen.

Alleen in de wind

De zevende kilometer ging langzaam voor me. Ik werd door mijn concurrent ingehaald en ook de eerste dame haalde me in. Bij de AV Sparta race eindigde ik nog een klein stuk voor hen. Volgen lukte niet en ik kreeg een mentaal tikkie. ik sprak mezelf toe en herinnerde me de beelden van de vroeg overleden legende Steve Prefontaine. het tempo ging geleidelijk weer iets omhoog. Het gat kreeg ik niet meer dicht, maar de afstand naar de dame en loopmaatje Ricardo werd kleiner. Een HRR concurrent kon ik op afstand houden. Inmiddels waren Ralf en Geert-Jan ontketend. De laatste kon met een zeer snelle laatste kilometer de 7e plaats opeisen achter  Mattijs. Ralf volgde op een 10 seconden.

In de laatste kilometer wist Thomas me nog in te halen en in de laatste 400 meter een gat te slaan. Ik had een soort deja vu met 2 jaar geleden, terwijl ik hoorden dat de lopers voor me nog onder de 40 minuten konden eindigen. Een verschrikkelijke sprint door de wind tegen bracht me naar de finishklok, die voor mijn gevoel stil bleef staan op 39.59 .  Ook 2 jaar geleden had ik deze zelfde tijd en was ik plm. 15 seconden achter Eddy. Mijn officiele  eindtijd was gelijk aan die van Thomas, waar ik nu geen oog voor had. Mijn subdoel onder de 40 minuten was geslaagd. Een 13e plaats en 3e plaats in mijn categorie was een schrale troost. Ik had concurrent Eddy kunnen uitschakelen voor een podiumplaats, maar kwam in punten gelijk aan hem (3e en 2e plaats), 1 punt achter GeertJan en ruim achter de nummer  1 in het klassement. De laatste loop zal ik vol aan de bak moeten in deze spannende strijd.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De loop bij de 10km  wordt onbedreigd gewonnen door clubgenoot Robin Kuiper. Er waren wel wat afwezigen vanwege het NK in Schoorl, maar de prestatie van Robin (35.24) was er niet minder om. Hij deed ook goede zaken voor het klassement. snelste vrouw was

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Trainingsloop door de Delftse Hout

Op het menu stonden vandaag 18 trainingskilometers in voorbereiding op de rotterdam Marathon. De trainingsloop bij AV Waterweg leende zich hier goed voor. Echter in de vroeg morgen had ik weinig trek om langs de winderige waterweg te lopen en na nog een uurtje doorslapen koos ik voor het alternatief: De Delftse Houtloop. Ik kon zodoende voor het eerst sinds lange tijd met mijn vriendin aan de start verschijnen. Zij 1 ronde van 7 km en ik twee rondjes. Met in -en uitlopen zou ik dan aan 18 km kunnen lopen.

Het was leuk om nu eens niet in de voorste gelederen te starten en eens van de omgeving en de lopers om me heen te genieten.

Tussen de krasse knarren

Benno Lokhorst-Houtloop

Benno met een pittige eerste kllometer (wel jammer van die oortjes)

Zo liep ik achter enkele krasse lopers op leeftijd in de categorie 65-82 jaar, waaronder trainer Theo Sijbrandij en haag atleet Fred van der Gon Netscher. nadat ik de eerste kilometer boven de 6 minuten had gelopen met Miranda schakelde ik een tandje bij naar een tempo van  5.15 min per kilometer. Aan de overkant van het water zag ik de eerste lopers al voorbij komen.

richardHolstege-14kmhoutloop

Richard Holstege wint de 14km Houtloop

Thuisloper Richard Holstege van AV40 had er al goed de gang in. Ik speurde naar clubgenoot Benno Lokhorst, die ik niet zo snel zag. later bleek dat hij al op kop lag en een mooie 28.49 klokte bij de 7km (5e) . Holstege zou de 14km winnen binnen het uur.

Tempo consequent opvoeren

In het eerste rondje haalde ik veel lopers in. Het tempo was eigenlijk nog net te langzaam om mooi te lopen. Een ervaren loper versnelde ook langzaam en het duurde even voordat ik hem had bijgehaald. Inmiddels waren we in een groep van een man of vijf terechtgekomen. De ervaren loper en ik lieten de groep achter. Terwijl hij finishte ging ik door voor de 2e ronde. Een jonge loper haalde mij weer bij, maar mijn tempo was omhoog gegaan.  Op het moment dat ik een gebruikt gelletje weggooide in de enige prullenbak in de omgeving kwam hij vol in de wind. Nu was het mijn beurt om achter hem te blijven hangen. Het tempo ging nog wat omhoog  en kwam zelfs tot 4.45 min/km in de laatste kilometers. We finishten beiden naast de atletiekbaan en heerlijk fris kon ik nog 2 kilometers op de baan uitlopen. Miranda was ook tevreden met haar  7km in 42 minuten (ze bleef Fred v.d Gon in een spannende strijd voor). Trainer Theo kwam ik onderweg tegen en had toen een soepele tred. Toen ik het 2e rondje inzette zag ik hem de laatste kilometer wat verkrampt afleggen. Een hoognodig bezoek aan de WC was hier debet aan. Gelukkig kon hij hier na afloop nog veilig en smakelijk (?) over vertellen in de gezellige /gezapige kantine van AV40.

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd, training | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Korte afstand puinduincross met winst

Dit jaar wilde ik eens de snelheid testen en kijken of ik weer zo’n leuke prijs (een stuk puinsteen met een verguld plaatje) kon toevoegen aan de prijzencollectie. Ooit greep ik al eens mis (2014, 2e plaats), 2016 (bruiloft), 2017 (nipt 4e), gelukkig won ik de medium afstand (2 rondjes van 6.4 km) al in 2015. Om eerlijk te zijn had ik gemengde gevoelens. enerzijds een fantastische loop, maar ook voelde ik wat spanning en ging met frisse zin op pad (zou ik het podium halen, lees: ik zou het podium halen), anderzijds zin in deze leuke loop. Dat ik de avond ervoor in een all-you-can-eat restaurant flink calorieen had gestapeld hielp ook niet mee.

Na een klein gedeelte te hebben verkend – fotograaf Jeroen Tibbe – (klik voor foto”s) zat alweer strategisch klaar met de camera) waardoor ik goed warm was ging ik op zoek naar een goed plekje bij de start. Een plekje achter jeroen van Aken is dan altijd handig, want dan weet je dat je vooraan staat en er geen oponthoud ontstaat. Jeroen ging vandaag voor zijn 3e winst bij de Puinduinrun. De vorm was er, maar de tegenstand- in de vorm van Winfrith Meijwes- winaar van o.a. de Meijendelloop, ook.

weinig tegenstand

Zelf ging ik dus ook voor de winst. Op de deelnemerslijst prijkten maar 6 andere heren, waarvan de grootste concurrent, clubgenoot Misha Stassen geblesseerd was. Hij zou in ieder geval komen kijken en aanmoedigen. Het rustig starte lukte vandaag weer niet. het veld stoof de zanderige heuvel op. Vooraan zag ik Jeroen en Wïnfrith al afstand nemen van de rest van het veld. Tegen de tijd dat ik het vals plat en de ronde om de vijver had afgelegd was er 1km afgelegd en voelden de benen al zuur. Niet gek na een doorkomst van 3.43 op de kilometer. De eerste trap doemde op. In gedachte denk je: maar 3 trappetjes, maar bovenaan de eerste denk je alleen maar hoe herstel ik nog en kan ik nog een hardlooptempo aanhouden met deze benen die aanvoelen als betonnen heipalen.

puinduinrun2018AV

foto : Misha Stassen

Inmiddels was ik door een kleine 10 snelle mannen ingehaald en had ik zelf nauwelijks lopers gepasseerd. Ik wist dat clubgenoot Mattijs mogelijk nog in mijn nek zou komen, maar het was me mijn eer te na om ingehaald te worden als hij nog twee ronden zou moeten voltooien. Een 20e plaats was de tussenstand. De tweede trap pakte ik onderaan nog met twee treden. Bij de derde trap was de verzuring compleet, en wilde de treden soepel nemen, maar de man voor me ging net zo hard al wandelend en met duwend op zijn knieen. Ik copieerde even deze techniek, maar het maakte weinig verschil.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

In de afdaling kon ik nog twee lopers inhalen en stoomde met veel snelheid het bruggetje over. Ondertussen controleerde ik de nummer van de lopers om me heen, ze versnelden niet echt, wat mij een geruststellend gaf dat zij minstens nog een rondje gingen doen. Drie Hague Road runners en de man met de wandelende traptechniek kon ik nog inhalen en daar werd mijn naam al omgeroepen toen ik bij de afslag aanzette voor mijn eindsprint. Ik was inderdaad winnaar met een verschil van bijna 50 seconden op nummer 2 en minstens 5 minuten op nummer 3.

“Die kan makkelijk 2 rondjes” riep de vrouwelijke speaker. Arnold Vonk Puinduinrun 2018 0006Vooraf gezien wel, nu was ik blij dat ik kon finishen. Toch was het afwezig zijn van een strijdelement wel jammer. Qua tijd had ik uiteraard wel een sneller rondje gedraaid dan andere jaren.  Na een kort interview kon ik vriendin Miranda ook zien finishen. Zij deed het ook prima met een 7e plaats totaal en een 5e plaats bij de vrouwen.

Ruim daarvoor  hoorde ik de speaker al roepen: daar is de eerste dame , Mischa Stassen. Was Mischa plots hersteld bij een wonderdokter en had hij zich gelijk laten ombouwen? AV Sparta Ji-lianUiteraard niet, wel herkende ik in de eerste vrouw Yia-Lin , mijn sterk lopende clubgenote. Aangezien zij te laat was met het nummer ruilen mocht zij niet meedoen voor de prijzen, maar werd ze wel in de uitslagen werd opgenomen. Jammer voor haar, aangezien ze maar liefst 3 minuten sneller was dan de winnares.

winnaars AV Sparta
De snelste heer en dame bij de korte afstand, foto: Misha Stassen

Inmiddels kon ik goed de “echte” strijd bekijken. bij de 9,6 km de drie volle ronden: Jeroen kwam na twee ronden door met een achterstand op Winfrith en zou dit niet meer goedmaken. In de tweede ronde had Winfrith zijn daaltechniek zo geperfectioneerd dat jeroen last had om aan te haken, wegglipte en er meteen een beslissend gat was ontstaan. De sterke Wynfrith trok hard door om in een snelle 36.59 te finishen. Jeroen werd tweede en Remco Mocking zorgde dat het hele podium dit jaar door Haag atleten werd bezet.

Bij de prijsuitreiking werd ik in het zonnetje gezet door Mirjam Kuipers van sponsor Run2Day. een mooie waardebon, een envelopje en de begeerde puinprijs was mijn deel.

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | 1 reactie

Interview Robin Kuiper  – atleet met potentie

Introductie

Ik tref trainingsmaatje Robin Kuiper op Westvliet, thuisbaan van AV Sparta Voorburg. Robin (1998) is op moment van spreken 19 jaar en woont thuis in zijn ouderlijk huis in Den Haag. Hij heeft een zus van 23 jaar die op kamers woont. Zij heeft helemaal niks met sport, studeert verpleegkunde studeert en werk er ook nog bij. Dat is heel anders bij zijn oeder Marjan Tabbers,  die al heel lang het loopvirus te pakken heeft en lid is van AV Sparta. Ook haar vriend Vincent, een bekend gezicht en jeugdtrainer bij de Voorburgse vereniging, loopt veel hard.3162817951_e926da9e52.jpg

Het is dan ook door zijn moeder dat Robin met hardlopen begon en bij Sparta terecht kwam. In het najaar van 2006 ging hij mee kijken bij een cross en was meteen verkocht.

Wat goed is komt geleidelijk

Bij AV Sparta kreeg hij o.a. atletiektraining van de bekende (en inmiddels gepensioneerde) trainer Bram Zonderop.

SONY DSC

Robin aan de start van een baanwedstrijd bij AV Sparta geheel rechts

In zijn pupillentijd deed Robin zaaltraining en ook training voor diverse atletiekonderdelen op het voormalige handbalveld, niet ver van de huidige locatie. Trainers die hij had in zijn juniorentijd waren Theo Bos, Angelo en jeroen, Er was veel gezelligheid en de jonge hardloper vertelt dat hij geen favoriet  onderdeel had of ergens in uitblonk.

Bij de B junioren ging hij lopen onder de bezielende leiding van Theo Sijbrandij en kwam hij in de MiLA groep terecht met een zevental leeftijdsgenoten waaronder Tim de Wildt. Naarmate de jaren vorderde werd de groep kleiner en viel uit elkaar.  Drie jaar geleden vond Robin aansluiting bij de snelste loopgroep en werd hij herenigd met trainer Sijbrandij. Een tijd heeft Robin het toen noodgedwongen wat rustiger aan moeten doen. het bleek dat Robin te weinig at en het groeiende en zwaar belaste lijf te meer voedingsstoffen (o.a. ijzer) nodig had. Voor Robin ging hardlopen deed hij aan gymnastiek en voetbalde hij.

Het leuke aan het hardlopen vind hij dat je gezond bezig bent, een lekker gevoel hebt na de training en plezier kan hebben door het lopen (zowel alleen als in een groep). Het stellen van nieuwe uitdagingen en doelen is ook plezierig. Wedstrijden horen er zeker ook bij: nieuwe plekken en prikkels ontdekken en ook de spanning geeft een kick. Daarbij is het leuk als je een prijs kan winnen aldus de  licht competitieve atleet.

Naast zijn MBO studie Bouwkunde in Leiden , (2e jaar) vindt hij nog tijd voor zijn hobbies: voetbalclub Feyenoord, waar hij graag de thuiswedstrijden van de landskampioen bezoekt.

Naast het kijken naar voetbal kijkt hij ook graag naar hardlopen.Hij heeft niet echt een voorbeeld, maar haalt wel inspiratie uit atleten zoals Michel Butter, en (oud Spartaan) Khalid Choukoud.  Butter is daarbij zijn favoriet, die hij vooral roemt om zijn professionaliteit en passie. Ook wil hij later in de voetsporen treden van regionale toppers zoals Jeroen van Aken en Mike teekens.

2018-01-07 (2)

3e plaats 10km Nieuwjaarsloop Leiden

Doel: 5km op de baan in 16 min. Plaatselijke wedstrijden winnen, of hoge klassering. Loopjes niet langer dan 15km.

Wedstrijden: Robin zal zich selectief op wedstrijden richten, zoals de 1vd4 10km circuit lopen (de eerste is al op 11 februari in Delft) bij het 1vd4 circuit, waar hij al een 3e plaats heeft gescoord in de wedstrijd bij AV Sparta.

Favoriete merk kleding: Adidas

Favoriete schoenen: Saucony

Prestaties

Foto 12-12-17 06 52 33

1e plaats Duinrellcross, korte cross

Als junior is een aansprekend resultaat een tweede plek bij de Sijtwendeparkloop en het lopen van de 5 km onder de 19 minuten. Momenteel is Robin eerstejaars senior en heeft hij recent bij de Nieuwjaarsloop bij de Leiden Roadrunners (Z&Z circuit) zijn PR op de 10 kilometer fors aangescherpt. Van de oude tijd ging maar liefst 36 seconden af.

robinkuiper-kortecrosshaag2018

Robin Kuiper, op kop bij korte cross

De dag voor het interview wint Robin met afstand de korte cross (4,4Km) bij Haag atletiek.

Overige resultaten:

  • 3e bij Runnersworld Nieuwjaarsloop Leiden (+PR 34:56).
  • Eigen parcoursrecord bij 5km Dobbeplas verbeterd (16:37).

Records

  • 5km : baan 16.32 PAC Rotterdam—juli 2016
  • 15km: 7 heuvelenloop: 55.02 min. (november 2016)
  • 1500m 4.33 min.
  • 800m: 2.16 min.
  • 3000m: 9.39 min.

Hoe zien jou wekelijkse trainingen er uit? 2x baan , 1x weg, soms meijendel bostraining of een ontspannen training of een wedstrijd

Baanatletiek of  wegatletiek . Baanatletiek

Finale bekerwedstrijd van Feyenoord kijken of een (10km) wedstrijd lopen? Dan kies ik toch voor om een wedstrijd lopen. Het lopen is wel op plaats 1 komen te staan en Feyenoord op plek 2. Vroeger was dit andersom, toen was ik een stuk fanatieker voor Feyenoord.

Pr poging of lopen door mooie natuur? PR poging

Wat is jouw geheim? Plezier blijven houden, goed trainingen draaien en op  voeding letten. Bewust geen alcohol.

Leukste loopje? Als leukste loop noemt Robin zonder aarzeling de (kwart) Rotterdam marathon, waar hij al drie maal  aan deelnam. De neosenior roemt vooral de sfeer en de vele deelnemers die  het evenement tot een lopersfestijn maken. Met betrekking tot de baanwedstrijden vind hij de Westland instuif wedstrijden in Naadwijk leuk.

Waar kan ik je s’nachts voor wakker maken? Een bord havermoutpap met banaan, zeker na een zware training of wedstrijd.

Kun je een leuke anekdote /belevenis bij het hardlopen vertellen? LMizuno-Wave-Ultima-9-1200x630-33.jpgaatst kocht ik nieuwe wegschoenen bij Starshoe Zoetermeer. Zij adviseerden de Mizuno Hero de Janeiro, de schoen die speciaal voor de marathon van Amsterdam is gemaakt. Nu loop ik dus als Feyenoord supporter met schoenen waar ‘Amsterdam loves you’ op de neus van de schoen staat.

Waar kan je niet zonder tijdens het lopen?

Een loop- of trainingsmaatjes waarmee je samen kan trainen of een wedstrijd kan lopen. Zodat je elkaar kan motiveren en elkaar een beetje kan opjutten. Ook een trainer die je vertrouwen geeft is erg belangrijk.

Wat is er leuk bij AV Sparta?

Toch de gezellige sfeer rond de trainingen, evenementen en wedstrijden. De vrijwilligers die zorgen dat de club blijft bestaan en de trainers.

Wat kan er nog beter bij AV Sparta?

Ik denk dat er bij de jeugd nog veel te verbeteren valt op het gebied van betere begeleiding. Zodat er meer doorstroming is naar de oudere junioren en senioren. Ik vind het erg jammer dat er nu weinig leeftijdsgenoten van mij zijn die MiLa/lange afstanden lopen.`Ook kan de samenwerking tussen de 2 locaties en  de marketing/PR beter.

Geplaatst in interview | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Op het podium bij 1vd4 (Westduin)cross

Vandaag ben ik op de plek waar het 5 jaar geleden begon: mijn rentree als (wedstrijd)loper. Locatie: Westduinpark  waar de laatste cross van het 1vd4 circuit door Haag atletiek werd gehouden.

Robin Kuiper wint korte cross

Al vroeg was ik aanwezig om de jeugd aan te moedigen. een bedroevend aantal jonge lopers stond aan de start voor hun plaatselijke rondje.  De korte cross is volgens mij ook minder bezet dan voorgaande jaren. Aan het weer ligt het niet, want het was weliswaar koud, maar met 5 graden en geen neerslag nog best mild voor de tijd van het jaar. Joost uit de jeugdgroep die ik train, liep mee met vader Jan. Ook trainingsmaatje Robin Kuiper, net senior, was zich al warm aan het lopen. De Spartaan die onlangs een 10 km binnen de 35 minuten liep was favoriet voor de 4,4 km. ik liep de mannen al vooruit zodat ik een goed beeld had van hoe het parcours er bij lag.

robinkuiper-kortecrosshaag2018
Robin Kuiper, op kop bij korte cros

Vorig jaar was het parcours gewijzigd. Dit jaar een mix van korte en lange rondjes.

Terwijl ik  vlak voor de 2e heuvel stond zag ik Robin al als eerste doorkomen gevolgd door 3 andere relatief jonge lopers. Het tweede (lange) rondje dat volgde kon ik de lopers robinkuiper2018kcrossgoed zien vanuit een pittige duintop waar de lopers langs moesten. Robin had zijn belagers (2 lopers van Haag) al op behoorlijke afstand gezet en werd onbedreigd 1e.

Inmiddels verschijnen er steeds meer lopers voor de lange cross (4 ronden) ten tonele. Zo kom ik clubgenoot en grootste concurrent voor mijn podiumplEen ek, Geert-Jan Mols ook al tegengekomen.

gj mols

Een vrolijke Geert Jan Mols

ik had 6 punten verzameld (2e in tussenklassement), Geert-Jan 7 en er waren nog twee lopers (een van HRR en een van AV de Koplopers die vlak achter mij stonden met 7 en 8 punten). Een 1e plaats was niet meer mogelijk of de favoriet zou geblesseerd moeten raken.

Mijn tacktiek is eigenlijk  helder: de concurrentie in de gaten houden en hun tempo handteren en dan  het laatste stuk versnellen.  Op de dag zelf herinner ik me wel dat ik vaak in het eerste stuk een gaatje sla en dat dan niet meer af sta. Dat is natuurlijk ook een (veiligere) manier.  Veel tijd om na te denken heb ik niet meer.

(nu niet meer) Geheim wapen

Ik voel mijn schoenen strak om mijn voeten. Power. het komt door mijn nieuwe geheime wapen: veters. Maar dan wel met een soort weerhaken in de vorm van knoopjes. Zo zit elke veterlus strak (en kun je precies zien waar het niet strak genoeg zit). Een knoop is niet eens meer nodig. Samen met Geert Jan en Joeri sta ik redelijk vooraan op de grasheuvel als we wegstuiven. Het gelletje en de elektrolyten geven ook kracht. Of is het de extra ingelaste krachttraining? In ieder geval verteer ik de 2 steile heuvels goed. We gaan hard naar beneden en draaien de zandbak in. Lopers die altijd voor me lopen haal ik opeens in. En het opeens loop ik ook vlak achter mijn snelle clubgenoot Joeri. Ik zie dat hij niet soepel het zandheuveltje opgaat. Ik geef nog even extra gas. Verbaasd ziet hij me langszij komen. Ik weet dat ik maar even voor hem loop, maar het geeft wel zelfvertrouwen. Als we bijna een ronde gelopen hebben, gaat Joeri me weer op het vlakke voorbij.  Ik voel al wat verzuring opkomen. We hebben nu nog 3 lange slopende ronden te gaan. Oei, is dit niet te overmoedig? voor me wachten weer de twee steile heuvels. het is niet meer aanvallen wat ik doe, maar alsof ik de strijd aan moet gaan met twee reuzen die de macht uit mijn benen zuigen.

Tot mijn afgrijzen zie ik een geel hemd nog op geen 100  meter achter me: het is Geert-Jan. Een mentaal tikje, want ik dacht hem toch al op meer achterstand gezet te hebben. Hij heeft de motor en de ervaring om dit dicht te lopen. Erger nog, ook nog alle tijd.

Joeri-westduincross2018

Joeri met in het geel op de achtergrond, Mattijs

Ik wordt door drie normaal snellere lopers ingehaald, waaronder Mattijs, die volgend jaar ook in mijn leeftijdscategorie zal instromen. Hij vecht met onder andere Joeri voor een prijs in de categorie 35+. Joeri kan de 1e prijs echter niet meer ontgaan. Mattijs heeft zicht op een podiumplek. Ondertussen zie ik in gedachte mijn podiumplek als sneeuw voor de zon smelten. Als mijn tempo inzakt, zal het een kwestie van tijd zijn dat Geert jan en de anderen me ook inhalen. Het is lastig inschatten hoeveel prijzen er in het klassement te verdelen zijn. Vorig jaar 5, maar bij minder totaal deelnemers zullen er ook minder bekers te vergeven zijn. het zelfvertrouwen is opeens een stuk minder groot.

De tweede maal door de zandbak. Het laatste stuk waar je weinig grip heb vind ik hier het ergste. Ik klamp aan bij een andere loper die het ook moeilijk heeft. Hague Roadrunner Ewout komt me voorbij alsof ik stil sta. Gelukkig is dat niet zo. Geblesseerde clubgenoot Misha staat aan te moedigen en geeft door dat het gat naar Geert jan 9 seconden is. Het gat wordt daarna niet veel kleiner. Ik kan ook weer wat anderen passeren, maar de nummer 1 inhet klassement, Paul jansen komt me hier ook voorbij.

Duinen, cross, Westduinpark

aanloop naar pittige duintop

Ik heb niet de illusie hem te verslaan, maar kan wel de knop omzetten. De heuvels veranderen van gevaarlijke reuzen in lekkere koekjes die ik helemaal ga oppeuzelen. Crossen is leuk! ik richt mijn vizier op Paul en kan tot mijn verrassing in zijn spoor blijven. hij zet aan voor de gemene zandheuvel, die we hierna nog 2 keer op moeten. Een klein gat is geslagen,

Na het snelle stuk in het bos, zie ik Robin en trainer Theo langs het parcours staan. ze moedigen aan als we de richting doorkomst gaan. Eén kleine en nog geen volle grote ronde gelopen, nog twee ronden te gaan. Oei, nog niet eens op de helft. Ik probeer mijn geest te ontspannen en daardoor ook ontspanning in lopen te krijgen. Het zal niet gebeuren dat ik voor het derde achtereenvolgende jaar die felbegeerde beker ga misgrijpen. haagcross18Doorzetten, de anderen krijgen het ook niet cadeau! Het derde rondje zit het tempo er nog redelijk in. Achteraf gezien zal ik bij deze scherprechter de zandheuvel weer uitlopen op Geert Jan. Ook zal blijken dat ik de lange rondjes in totaal uiterst gelijkmatig heb gelopen De aanmoedigingen doen me goed en pas halverwege het vierde rondje besef ik dat ik dit niet meer weg ga geven. De snelle atleten voor me lopen niet meer op me uit en zelfs het gat naar Ewout -een mooi mikpunt – loop ik dicht. Hij gaat nog wel de strijd voor de eer aan en bij de tweede demarrage, laat ik hem gaan. Ik stel mijn pijnlijke kuiten niet langer op de proef.

25928723458_2828fdbb91_h (1)

GeertJan Ronde eindigt ook voorin bij de M45+

Met een gelukzalig gevoel leg ik de laatse 100 meter over het gras af. Geert jan M. volgt niet veel later. Ook de andere Geert Jan van Sparta is niet veel later aan de finish. onze andere concurrenten volgen op ruim een minuut. Iedereen komt behoorlijk kapot aan de finish, Iedereen heeft ook zijn eigen mentale strijd gestreden. Loopmaatjes Hans, Paul en Benno komen ook behoorlijk uitgewoond aan de meet.

vreugde en verdriet bij de prijzen

Bij de prijsuitreiking mag ik dan naar voren komen. Inderdaad een 2e plaats. Geert Jan M. is 3e. Joeri mag de eerste prijs ophalen en Mattijs krijgt de 3e prijs in handen. Gezamenlijk gaan we op de foto. Als ik later de uitslagen check, zie ik dat er hier een behoorlijke fout is gemaakt.

Mattijs zou de 2e prijs moeten krijgen. Een loper van HRR die 3e in het klassement wordt krijgt hierdoor geen prijs. het is niet de eerste keer dat er fouten worden gemaakt bij de toekenning van de prijzen. De sfeer en de lekkere pompoenensoep is er gelukkig niet minder om en met veel Spartanen sluiten we het cross seizoen af. Opvallend: Bij de lange cross zijn er dit jaar geen prijswinnaars van Haag te bewonderen.

 

Geplaatst in Blogverslag cross | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

De helft van de Egmond halve marathon

Laat de titel je niet misleiden, ik heb de klassieker uitgelopen. Dit jaar koos ik voor een teainingsloop voor naderende wedstrijden waar ik wil pieken. Een ander was dat ik bijna gelijktijdig kon starten samen met mijn vriendin.

Nadeel is dat je relatief vroeg in Egmond moet zijn. De dag ervoor was ik relatief laat terug gekomen van een indrukwekkend concert van Depeche Mode in de Ziggo Dome.

Hoe komen we makkelijk bij de start?

De volgende dag werden de mountainbikes bij het krieken van de dag ingeladen en gingen we op pad. We hadden geen trek in drukke pendelbussen of lang wachten. Het plan was om de auto bij Egmond Binnen te zetten en vandaar uit de laatste 4 km te fietsen. Uit ervaring wist ik dat Egmond helemaal afgesloten is voor autoverkeer.

Ik had al een parkeerplek bij een sportterrein op google maps gevonden. In de praktijk wekte het niet helemaal, want ik had uiteindelijk de Hoogedijk met de Hogeweg verward, wat een vertraging van 20 minuten en een mooie trip in en om Egmond binnen opleverde.  Nadat we 4 kilometer in de koude wind hadden gefietst (een strakke lucht met 3 graden), zagen we de grote schare lopers en bussen en kon de voorbereiding beginnen.

Snel het naar binnen werken van de laatste sportdrank en energie. In de sporthal was het lang wachten op een beschikbaar toilet en het opbergen van kleding. De toiletjuffrouw moest ook nog haar ding doen en toen stond er nog ruim 7 minuten op de klok voor de start, die 1km van de sporthal ligt. Ik had een startnummer voor het (witte) wedstrijdvak, waardoor ik vooraan kon starten.

Een benarde situatie tijdens het startschot

Wat ik even vergeten was dat deelnemers een kwartier voor tijd in het startvak moeten zijn. ik kon wel in startvak zwart aansluiten,  het wedstrijdstartvak was al dicht. ik had geeen zin meer om daar achteraan te sluiten, dus niet omheen, maar doorheen was mijn motto. De 2 meter hoge hekken beklom ik daarom  met gevaar voor lijf en leden. de punten op de hekken waren te omzeilen met mijn handen. helaas bleef ik met de achterkant van mijn tight vast zitten en een benauwd moment volgde. Een dame die in het vak stond was te geconcentreerd om aan de kant te gaan en met een “ik ga springen” belandde ik in het startvak. Gelukkig zonder gescheurde lange tight. aan de linker kant kon ik snel doorlopen en als een van de eersten van de recreatieve lopers weg gaan. Wel had ik inmiddels bijna 2 minuten op alle wedstrijdlopers achterstand. het doel om bij de top 25 te komen werd dus een stuk moeilijker.

Hardlopers, hanen en Peppi & Kokkie lopers

In de eerste kilometer verbaas ik me dat ik nog veel recreatieve lopers van het type Peppi & kokki (mogelijk leden van Le champion die in het  startvak achter de wedstrijd zaten) -tegen kom. egmondhaanWe zijn nog in het dorp voor onze plaatselijke omloop van 3km als ik twee meiden voor me een selfie zie nemen. Een paar anderen zwalken van binnenbocht naar buiten, waardoor ik extra meters moet maken. Tegelijkertijd heb ik ook zware concurrentie van de snelste recreatieve lopers. Twee lopers van dezelfde thriathlon vereniging heb ik voor me. De eerste is snel gepasseerd, vlak voor  het strand  heb ik ook de tweede te pakken. (deze kilometer is de snelste in 4 minuten). Het sparen voor de balngrijk crossfinale een week later is hier alweer overboord gezet. . Meteen heb ik weer een bijzonder richtpunt voor me. Ik loop het mulle zand op en de aandacht gaat volledig naar de loper voor me. Deze man is  van top tot teen in een hanenpak getooid. Hoewel het nog pittig koud is (ik heb een thermo en een singlet aan), zweet deze haan zich rot. Ik herken wel de wedstrijdloper in hem, want hij heeft een startnummer voor en achter. Het is ook best een sneller loper..voor een haan van 1meter 90. Ik probeer de ideale lijn te volgen als ik zelf haantje de voorste ben. Het strand ligt er goed bij. Het is eb, een een breed hard strand ligt voor me. egmond2018strandZowel achter als voor me weinig lopers. Ik heb een snelle loper voor me, die ik probeer bij te benen. Lang blijft het gat 80 a 50 meter, maar uiteindelijk lopen we naast elkaar. Er komt ondertussen een hele snelle loper uit het recreantenvak voorbij. Later zal me dit nog 3 keer gebeuren. Het heeft geen enkele zin om aan te pikken, want ik ga nu al bijna op het maximum. De loper naast me, een man van mijn leeftijd (uit Klarenbeek, nabij Zwolle hoor ik na afloop van hem) zet weer aan en gaat als eerste richting duinen.

De duinen in

Hier is het zand extreem zwaar. Met kleine vinnige pasjes ga ik naar de duinopgang. Deze is langer en muller dan ik me herinner. Oh ja, dit is de kwart marathon, die gaan eerder afbuigen bedenk ik me. Voor me zie ik alleen maar mensen wandelen. Ik ben geen watje houd ik me voor, maar het laatste stuk is ploeteren met de wind hard tegen. Ik ben mijn loopmaatje kwijt als ik de drie heuvels beklim. De hartslag is maximaal, het hijgen is begonnen.  Het volgende stuk probeer ik naar lopers te komen die al een heel stuk voor me liggen. Twee kilometers loop ik voor mijn gevoel alleen in de mooie Egmondse duinen. Enkele langzame lopers ga ik achteloos voorbij. De beruchte laatste 1,5 kilometer met de steile Bloedweg nadert. Twee lange steile heuvels krijg je hier voo rje kiezen. een paar duels met lopers die zijn samengekomen worden hier uitgevochten. Een loper gaat makkelijk langs me terwijl ik een jonge vent makkelijk passeer. Dan de laatste 400 meter.

Ik loop weer iets in op de loper die me op de Bloedweg voorbij ging. Dat ik me zou sparen ben ik dan allang vergeten. Egmond is ook hard aankomen. Ik lig te ver achter, of  ..misschien? Ik geef alles, de loper voor me  denkt dat hij al ver voor ligt en zet pas 50 meter voor de finish aan.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ik lig dan al op volle ramsnelheid en ik passeer hem 10 meter voor de streep onder luid applaus van de toeschouwers. Mijn parcoursrecord van 2009 heb ik ruim verbroken. Met 45.45 ben ik 3 minuten sneller.

Na afloop praat ik met de man waarmee ik op het strand liep. Dan snel terug naar de sporthal om spullen te pakken waaronder warme jas voor mijn vriendin. Het is lastig om de snelste weg te vinden. bij de sporthal kom ik wat Haagse Spartanen tegen, maar snel ga ik weer terug. Mijn gepijnigde kuiten brengen me tegen de stroom mensen door de kleine paadjes . Bij de finish kom ik nog een pupil van me tegen. En ook mijn vriendin is net gefinished. Snel lopen we naar het centrum voor warme koffie en choco. Terwijl ik een heerlijk broodje kip met truffelmayonaise naar binnen werk, zie ik op de app dat de Halve marathon toppers de finish naderen.

Nagenieten bij de halve

Edwin Kiptoo heeft een riante voorsprong op een grote groep met Nederlanders Abdi nageeye en Michel Butter liggen nog goed. Ik spoed me richting hotel Zuiderduijn, en zie (bij de finishboog van de kwart marathon) de doorkomst van de keniaan Kiptoo, de kop van de vrouwenwedstrijd.

Bij de vuurtoren zie ik ook de beste Nederlanders: Abdi Nageeye (4e), Michel Butter (9e) en Mizuno racer Ronald Schroer (10e)20180114_132957.jpg

eindigen niet  ver van de top 3. de twee laatstgenoemden zijn thuislopers en komen uit de omgeving: Castricum en Egmond aan de Hoef/Bergen.

 

Ook enkele goede lopers uit mijn regio doen hier mee: Mike Teekens en Jeroen van Aken eindigen in aardige tijden in de subtop.

 

 

 

Geplaatst in Blogverslag hardloop wedstrijd | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen